CerenBaykal

perde.

2012-02-06T23:07:00.004+02:00

O gün sana “bak perdelerini kaldırdın işte!” deseydim belki sen bunu da hatırlayıp unutmuş gibi yapardın ama ben bunu sana demiş olurdum. Bazı cümleler hiçbir şeyi değiştirmez ama hafızalarımıza “anı” ekler. Hafızalarımıza anı eklenince bizler daha ağır oluruz. Sonra mesela sevdiğimiz biri bize verdiği değerden söz açtığında içimizde bir ceylan seke seke çaydan geçebilemez. Çünkü o anılar bizi ağılaştırdıktan sonra bizim olaylara verdiğimiz tepkiler değişmese bile olaylar karşısında hissettiğimiz şeyler değişir. Acı eşiğimiz yükselir bir kere o kesin. Kadınların acı eşiği her zaman erkeklerinkinden yüksektir, acı hafızaları ise yoka yakın. Sen sırf bunu bildiğin için jilet sanatında ustasın. Söz sanatı benim işim. Kendim çalıp kendim oynuyorum. Belki sırf kendimi inandırmak için cümle kuruyorum, kendime. Çünkü yaşadıklarımı yazıyorum ama onları gerçekten yaşıyor muyum bilmiyorum.

O gün sana “bak perdelerini kaldırdın işte, duvarların yıkıldı,o kadar da zor değilmiş değil mi!?” deseydim, keşke deseydim.

Hepsini bunun için dedim.

evdeki ses

2012-01-16T21:11:00.004+02:00

Bana dedi ki: aynı şeyi tekrar tekrar anlatıyorsa dokunma, belki anlatırken mutlu olduğu içindir.

Müdahale etmeme imkan yoktu çünkü o anlattıkça bilmemezlikten geliyordum devamını bildiğim sahneleri bir bir duyarken. Aramızda havadan başka hiçbir şey yoktu. Nefesler alınıp veriliyordu ve tutulmuyordu bir kez olsun. Renkler hafızalarımızda birer resim oluşturuyordu ve ben bir kez daha aynı resme inandığımıza şahit oluyordum. Ama bunun bir önemi yoktu.

O zaman nasıl olacak? Dedim ona. Zihnimizde bunca şey tazeyken ve daha da önemlisi gerçekken. Gerçeğin tek olduğunu kim söyledi" diyordu içimdeki diğer ses. O diğer ses beni hep susturan sesti. Ben o sesi dinliyordum. Avaz avaz doğru susuyordum. Gerçek duruyordu. Beni bir gerçek duyuyordu. Ben gerçeğe susuyordum. O tam yanımda oturuyordu.

Sonra kalkıp camiye gidiyordum. Camiye giderken yanımdan bir kadın ve kızı geçiyordu. Zihnimdeki ses: anacığım bulaşıkları bitirdikten sonra dışarı çıkmadan göz makyajımı tamamlayacak kadar vaktim olduğunu söyledi, diyordu. Bu cümle dikkatimi çeken kızın abartılı göz makyajını bilinçaltımın bana bildirme şekliydi. Ben o sese doğuştan alışkındım çünkü o bana “yaz” demişti bir kere, “içinde tutamıyorsan yaz” . Ben senin sesine rüyamdan alışkındım çünkü o ses bana “sus” dedi, “içinde tutamıyorsan sus” ! Ben onun sesine alışkın oldum çünkü o “anlat” dedi, “içinde tutamadıklarını anlat”. Anlattım. Anlattı.

Yine de susmam gereken yerlerde susuyorsam bu seni de dinlediğim içindir. Ve yine yazmam gereken yerde yazıyorsam beni anlayan olduğu için.

Camiden geçerken gördüğüm kızın makyajının da aslında bir önemi yoktu ama göz kapakları gözümün önünden gitmiyor. O seslerden biri bazen susuyor.

pipo

2011-12-27T20:45:00.006+02:00

dün gece rüyamda ormandaydık. sen güzel şeyler bakıyordun, ben kötü sözler görüyordum. ben her şeyden çok sana inanıyordum. herkese inansaydım masaldaydım. bi kız salladığın ipten atlıyordu, sen gözüme bakıyordun, ben kızı görüyordum şen kahkahalarıyla. kız zıplamaya devam ediyordu. sen ipi sallamaya devam ettikçe kirpiklerim ıslandı, iplikleri içimde sardım, sarmaladım. sana düşman baktım, sana düşman olamadım. keşke en başından "bana inan" demeseydin dedi bilinçaltım. yaramın müsebbibi pipomu mangalı yaktığım ateşle yaktım.

Allah geçmişimden razı olsun.

2011-11-25T22:21:00.009+02:00

"bırak bu işlerle uğraşmayı, dünyayı sen mi kurtaracaksın" dedi. dünyayı kurtaramasam da dünyayı kurtarmaya çalışan insanların yanında atıyordu kalbim. ama sadece kalbim orada atıyordu ve bedenim dünyanın kurtarılamayacağını bildiği için olduğu yere saplanmış kalmıştı. bu dünyada adalet olmadığını anladığım an o yerine çakılı kalan bedenim hukuk okumaya devam etti, kalbim Allah'a ve ilahi adaletin varlığına inandı. bu benim için tek umuttu. bu umut olmasaydı dünyada gidecek yer bulamazdım. bunları ona hiç anlatmamıştım, belki farklı cümlelerle anlatmayı denemiştim ve o beni anlamıştı. oysa o benden umudunu kesmiş ve çoktan umut vaadeden bir alın yazmıştı. ben alnımın yazısını bir türlü okuyamıyordum. gözlerime baka baka "evet" diyordu ama ben o gözleri okumayı doğduğumda sökmüştüm. çok okuyorum diyişim aslında bundandı, gözleri ve yüzleri de sözlere dahil ediyordum.

bana ne kadar güzel olduğumu söyledi. sonra baktığım aynaya yerden aldığı taşı fırlattı. aynam kırıldı. o aynadaki silüetlerimizde biz aynı şiiri okuyorduk. şiirler bize ruhumuzdan armağandı. kırık ayna onun ruhunu bedeninden ayırdı. ruhunu kim üfledi dedim senin israfil mi? ben bunu der demez o tuttuğu elimi bıraktı. kırmızı bir arabanın altında kaldım. göğüskafesimin kırıldığını yıllarca annemden saklamaya çalıştım. ama ana yüreği babaocağına sığmıyor, taşıyordu. o sözkonusuysa merak hep vardı. annem hüngür hüngür ağladı. annemi ağlattığı gün ona düşman oldum. bir daha da şiir miir okumadım. ondan yüzüne gülücükler atarak intikam alıyordum. üstelik gözümde inciler yoktu, içimde sızıdan eser.

insanlar bu dünyada adalet olmadığını fark etmeye başlayıp seslerini yükselttiler sonra. sesleri öyle yüksek çıkıyordu ki duymamak için kör olmak gerekiyordu, bilmemek için sağır, anlamamak için kalpsiz. kalbi olmayan adamlarla tanışmayanlar şaşırmaya devam ediyorlardı. çok okuduğum için ben biliyordum tabi beni yalnız bu dünyanın güzellikleri şaşırtır! adalet zaten yok, olmayacak. o hassas teraziden hiç bir vicdana koymayın sığmaz. hem hangi gönül hangi kefeye sığmış, hangi tartı tartabilmiş denizi!

ben hiç pişman olmadım demek için nasıl yaşamış olmak gerekir bunu düşündüm hep. anneme Allah'a inan dedim, gerisine karışma. annem iyileşmeme sevindi oysa benim hep bilincim yerindeydi. ne yazık ki her zaman fazlasıyla yerindeydi.

Sahi kim üfledi de içine kaçtı ruhun senin dedim. İsrafil mi?

Yüzünü kalbine dön.

2011-11-02T21:36:00.002+02:00

Tıpkı seninle uzun zaman konuşmadan kaldığımız zamanlarda olduğumu gibi ne söyleyeceğimi, nereden başlayacağımı şaşırıyor ve cesaret edemiyorum başlamaya. Uzun süredir yurtdışındaydın ve kısa bir süreliğine geri dönmüşsün sadece birkaç dost ziyareti için. Biliyorum ki bir kere göz göze geldikten ve ardından başını ve sonunu hatırlamayacağımız birkaç cümle söyledikten sonra gerisi gelecek ancak belki görüşemezsek diye en azından gitmeden sana bir mektup ulaştırmayı uygun gördüm.

Fena halde gerçeğe batmış durumdayım. Gerçeğe batık bir halde huzurlu yaşamayı öğrenmeye çalışıyorum. Deste deste evler kuruyor ve çatılar koyuyorum o evlerin üzerine, sonra deprem oluyor. Sonra deprem imgesini ne çok kullandığımı fark ediyorum mesela bunu söylerken. Kumdan kaleler gibi bir dalga geliyor yerin dibinden ve güm. O gümbürtü koparken benim bir tarafım gerçeği haykırıyor, bir tarafım üç maymunu oynuyor, görmedim, duymadım ve bilmi.. bilmiyorum demeye dilim varmıyor. Görmeden, duymadan bildiklerimiz her daim zihnimde. Zihnimin en güzel yerinde tutuyorum onları, saklıyorum hediye diye. Zaten kulak tıkamakla olmuyor da. Sonra haberlerin ardı arkası kesilmiyor, istemeden de olsa okuyorum ve okudukça içimdeki ses haykırıyor. Nerede adaletiniz diye akan bolca gözyaşı biriktiriyorum manşetleri gördükçe. Susabildiğim için kendimi şanslı hissettiğim oluyor çünkü ben en çok susarken bağırıyorum.

Fena halde gerçeğe batığım dedim ya, takas sistemine mi geçsek yeniden dediğim oluyor, tek başıma ben dünyayı değiştiremiyorum. Değer verdiğim herkes, her şey yerlerde sürünüyor, süründürüyorlar. İnsanların algısını değiştiremiyorum ve nasıl bu kadar farklı olabilir algıları gerçek birken diye şaşırıyorum. Yok bu sadece şaşırmak değil, hayrete düşüyorum. Hayrete düşmekten de öte o kadar büyük bi kelime ki isyanımı ancak susarak ve gülümseyerek bastırabiliyorum. Ya da bastıramıyorum. Olayı sen nasıl değerlendiriyorsun diye merak etmeden de duramıyorum tabi..

Sana anlatmayı ihmal etmek istemediğim bir konu daha var; bugün mecburi seyahatlerimden birinde ön koltukta oturan avukat hanımla sohbete başlamadan önce onun dış görünüşünü garipsemekten kendimi alamadığımı itiraf ederek başlamak istiyorum. Hanımefendi daha sonra kırkaltı yaşında olduğunu öğrendiğim, otuzlu yaşlarında görünen, saçları kısacık bir kadındı. Üzerinde siyah eşofman vardı. Alelade giyilmiş bir yelek, siyah eşofman takımı, spor ayakkabılar ve kısacık kesilmiş saçlar ve makyajsız ve hatta bakımsız bir surat… görünüşünü garipsediğim bu kadının daha sonra yirmi yıllık avukat olduğunu öğrenince şaşkınlığım arttı, tutamadım. Asla jilet gibi görünen bir avukat lardan olmadığım halde bu kadını haddinden fazla bakımsız bulmuştum. Sonradan öğrendim ki 10 yaşındaki kızı kanser hastası olan bu kadın hastahaneye, kızının yanına dönecekmiş işi bitince. Daha sonra yaklaşık bir yıldır hastahanede yaşadığı gibi bayramda da orada olacaklarını, kızının tüm tedavi süreçlerini, hastalığın tüm teşhis aşamalarını, müstakil, iki katlı ve bahçeli evini, evinin köşesindeki bakkalı, aynı zamanda müvekkili olan kaynını, hastalığın işini nasıl etkilediğini, neleri değiştirdiğini, saçlarını nasıl kestirdiğini anlatan bu kadına bir türlü ısınamadım. Ona acımadım bile. Sonra düşündüm, insanlığın birçoğu merhametli olmaktan şikayet eder de merhametli olmazlar çoğu zaman. Hele ki dünyalık tüm zamanlar gibi merhamet duygusunun bu kadar ön planda olması gereken günleri yaşarken ben neden, ben neden… söylemeye dilim varmıyor işte. Ama işte öyle bir his var ki bazı insanları sevmemek istediğim halde bunu yapamıyor gibiyim. Bazı insanları sevmek elimizde değil ama onlara karşı nefret değil de sevmeme hissini bile hissetmeye engel olan bir şey var içimde. Kalbim sevmemeye gidemedi bir türlü, böyle işte…

sus

2011-09-29T00:40:00.004+03:00

Ona dedim ki “sana bağlanırım ama başka kimseye bağlanamam”. O da dedi ki “teşekkür ederim”. Ardından ateş etti. Bana ateş ettiğinde benim yüzüm güldü. O şaşırdı. “Benden korkma” dedi. Bu yüzü gülen birine verilemeyecek kadar kötü bir tepkiydi. Şarj aletini evde unuttuğu için onu eve çağıramadım. Bir telefonla dünyaları değiştirmeye yetecek kadar gücü elbet vardı. Güzel cümlelerin ardına saklandı. Söylediği her cümlenin anlamı göz ifadesinde saklı kaldı. Yüz ifadesine anlam yüklemek her zamanki gibi zordu. Gece oldu ve arabanın camları buğulandı. Buğulu camın ardında şehir vardı. Şehre aşık ondan ve benden başka kimse yoktu. 3 katlı ahşap bina üzerimize yıkıldı. Depremden sağ çıkan bizden başka kimse olmadı. Ertesi gün sigara kullanmaya başladı. Başka bir şey kullanmaması için dua ettim. Elbette yalnız bunun için dua ediyor değildim. Ona söylemedim. O alnını yere koydu, bir süre öyle kaldı. Ağzı ile dili aynı konuşuyor mu diye merak ettim. Ona söyledikleri bana söyledikleriyle tutuyor mu diye. Zaten o söz konusuysa merak hep vardı. İçimdeki açlığı gidermek için konuşuyor gibiydi. O konuştukça ben doyuyordum. Bir gün konuşamayacak olursa diye bana “oku” emrini verdi. Ben okudukça o susuyordu. O sustukça ben okuyordum. Okuduğumu anlıyor ve anladığımı fark ettikçe “zaten biliyordum” diyordum. O benim biliyor olmama dayanamıyordu. Bu sefer yanlış şeyler söylemeye başlıyordu. Bana inat yalan yanlış şeyler anlatıp duruyordu. Sus demek istiyordum ama dilim varmıyordu. Yanlış konuşuyorsun diyememek canımı konuştuklarından fazla acıtmıyordu. Bunun böyle olmaması gerektiğini biliyor ama mani olamıyordum. Ben mani olamadıkça o ateş ediyordu. O ateş ettikçe benim yüzüm güldü. Her yüzüm güldüğünde içim gerçekte gülmüyordu. Her gözü güldüğünde içi gerçekten gülüyor muydu. O söz konusuysa merak hep vardı.
Alnımı yere koydum. “Oku” dediğinden beri okuyordum. Ağzım ve dilim aynı şeyi söylüyordu.

"hafıza"nın kimsenin bilmediği bir sırrı var.

2011-08-28T02:54:00.006+03:00

O gece sana ‘istersen git’ dediğim için içim son derece rahattı.

Kendimi kandırıyordum ama "tecahül-ü arif" öğrendiğim en güzel sanattı.

Buzdolabında magnet koleksiyonu olan bir ev hayali düştü ağaçtan. Ben her gittiğim yerden magnetler alıyordum ona hediye olsun diye. Gönlünü hoş tutmak istiyordum çünkü hoş tutulası bir gönlü olduğunu düşünüyordum onun.

Sana bağırıyordum çünkü nane limonun etkisi bende ters işliyordu biraz.Mideme dokunan bir şey var diye bana nane limon yaptığını söylemeyi unutmuştum.

“Kredi kartı ekstrelerimi ödemekte güçlük çekiyorum” dedim “ve kredi kartı ekstresini ödemek yalnızlığımı bir nebze olsun hafifletebilir inan”.

Adı Barış olan bir adam biliyorum onun kurduğu bir cümleyi geçiriyorum hatırımdan “insan eti ağır, kimseye yük olma”.

Sonra, doğum günü hediyesi olarak sana “ödün” vermeye karar veriyorum.

"İstersen yalnızlığımı çoğaltabilirsin".

vega bir oyun karakteridir.

2011-07-25T15:54:00.006+03:00

Mideme oturmuş kocaman bi alev topu var. dumanı ciğerlerimden öte kulaklarımdan gözlerimden çıkıyo. ama belli olmuyo. o kadar belli olmuyo ki yüzlerce çift göz baksa hiç bişey anlayamaz eminim.
hızlıca kararlar alıyorum. ya da karar alamıyorum. beklemeye aldım. uçak modunda bana kimse ulaşamıyo, ben uçağa biner binmez telefonumu kapıyorum. babam telefonumu uçak moduna aldım diyince uçakta olduğumu sanıyor. ona hayır uçakta değilim diyorum. o anlamıyor.
seninle kadıköy sokaklarında serseri mayın gibi ordan oraya savruluyoruz. dolaşmak ile savrulmak arasındaki farkı ikimiz de biliyoruz. düşlerden bahsediyoruz sonra, sana "düştü" diyorum. bunu söylerken hem düş olanlardan hem de düş kurarken düşenlerden bahsettiğimi sen de biliyorsun. büyük bir ivme kazandırırken düşüşümüze eğleniyoruz. öyle eğleniyoruz ki kahkahalar atıyoruz. herkes çok eğlendiğimizi düşünmekte haklı oluyor.
bana diyor ki "hissettiğim gibi görünüyorum, hissettiğim gibi görünmemeyi saçma buluyorum". "aramızdaki temel fark bu belki de" diyorum içimden, istesem de hissettiğim gibi görünemiyorum. sen hissettiğin gibi görünerek beni kırarken ben belki sırf seni kırmamak için bile hissettiğim gibi görünemiyorum. hissettiğim gibi görünürsem bana bakan bi yüz kalmaz. sana bakmaya yüzüm de olmaz. gören kaçar buradan.
bunları bir sana söylüyorum ve ekliyorum: kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla diye. gelinim anlamıyo, sen de kızım değilsin, seni ben doğurmuş olsaydım neye benzerdin bunu merak etmemek elimde değil. bu da bir çeşit aşk sanırım.
sana gözlerimi kocaman açıp bir mektup yazıyorum. beni sen okuyabil diye, anlamadığın yerler olduğunda çekinmeden soruyorsun ya, en çok onları açıklamaya çalışırken zorlanıyorum, çeviri bir sanattır ve ben bu sanatı pek de iyi beceremiyorum. hissettiğim gibi görünmediğimi bile bile bu kadar şeffaf olabilmek nasıl mümkün bunu bir sen biliyorsun.
saklambaç oyunu benim için birlikte saklanabildiğim biri varsa anlamlı oldu hep, seninle birlikte saklanmayı seviyorum. topaç çevirmeyi de öğrenmek istiyorum ama dönen dolapların içinde olmak daha kolay geliyor, dolabın ne yöne döndüğünü fark ettiğimde canım acısa da..
o anlamıyor diye kendimi anlatmaktan bıkmıyorum ya en çok da buna şaşırıyorum. "sıkıldın mı benden" diyor, "kendimden sıkıldım" demeye dilim varmıyor, "hayattan" diyorum. bunu söylerken senin cümlen zihnimde dolanıyor: istediğin mutluluk bu hayatta yok, o hayat başka bi hayat.
bazen aynı olaya binbir farklı anlam yüklüyorum, bu anlamları bir bir açıklıyoruz, bir bir açıklarken atladığımız mutlaka vardır ve asıl anlam o atladıklarımızda gizlidir belki diye düşünmeden edemiyorum. "düşünmeden edebilsem daha mutlu bi insan olur muydum acaba" diyorum, "mümkün" diyorsun, "daha mutlu olabilirdik belki".. edemiyoruz.
saklambaç oynuyoruz yine, saklanırken ben sana benden başka yalnız bir kişinin şahit olduğu birtakım olaylar anlatıyorum, gözlerim çok fazla resim gördü diye bu resimler uykumu kaçırıyor ama elimde delilim yok, diğer şahit usta bir yazar, hem yazıyor hem oynuyor, sen bana inanıyorsun. sen bana hiç sorgulamadan inandığın için ben de sana anlattıklarımın gerçek olduğuna inanıyorum. yoksa inanmamaya meyletsem inanmam belki diyorum içimden, öteki şahit çıkıp :hepsi bir oyundu diyor. bir tek bunu söylerken oynamıyor.
"seni beklemek istemiyorum artık" diyorum pervasızca, "sanki ben bekletmek ister miyim" diyor, "banane" diyorum "bir şeyler yap". "bunu söylerken yalnızca kendini düşünüyorsun" diyor. haksız olduğunu düşünüyorum, beklemek bekleten varsa süregelen bir hal midir diye düşünmeden duramazken...
"yargıç" diyorum, kendime hakim olamayan ben, hakim olmayı da istemezken, yargıç olmayı bir nebze olabilsin başarabiliyorum. "anlamları aynı bile olsa hakim ile yargıç farklı şeylerdir" diyorum içimden, sana "hakimle yargıç aynı şeydir" derken...

İbrahim içimdeki putları devir

2011-07-07T11:45:00.002+03:00

Beykoz seyahatime eşlik eden ses İbrahim'i anlatıyordu. İbrahim'in putları nasıl devirdiğini ben o sıra keşfediyordum. Zihnimden türlü senaryolar yazarak kaderimi görmeye çalışıyordum. Buna hep merakım vardı. Yıllar önce yazdığım bi yazıyla Beykoza gidip hayalimi terk ettiğimi anlatıyordum. Oysa o vakit Beykoz neresi onu bile bilmiyordum. İbrahim'i hayal ediyordum ve putları nasıl yıktığını. İbrahim sanki başına gelecekleri biliyordu ve sanki sırf bu yüzden teslim oluyordu. İbrahim teslim mi oluyordu yoksa rüyalarına fazla mı inanıyordu onu düşünüyordum. Ne haddimeyse “ben de inanırım rüyalarıma” diye geçiriyor içimden ve mukayeseye girişiyordum, belki içimden günah işliyordum. Can kulağıyla dinliyordum.

İbrahim'e müjdelenen bi “İshak” sesi duyduğumda yine irkiliyordum. Bu isme nedenini hala anlayamadığım bir zaaf besliyordum. Vakti geldiğinde bana da bir “İshak” müjdelense ya diyordum sonra. Ama adını “İshak” koymaktan vazgeçtiğimi hatırlatıyordum kendime. Bir evlat verilince kucağına ne hisseder bir insan onu düşünüyordum. Üstelik daha bir önceki gece “erkek olacak” diyordum ablamın hamile olduğunu öğrendiğimde. İçime doğuyor diyordum, ne zaman hamile kalacağını bildim diye kehanette bulunuyordum, bunu sadece bir oyun olarak görüyordum yoksa gerçekten içime doğuyor mu onu ayrımına ben bile varamıyordum.

Sonra camdan bakıyordum ve sanki otobüs denizin üzerinde geziyordu, ben denizin üzerinde geziyordum, kulağımdaki ses sen hayranlık duyuyorsun diyordu başımla onaylıyordum evet ben haranlık duyuyordum. Ama neden içimde putlar var?

“İbrahim içimdeki putları devir elindeki baltayla!”

.
.
.
.

Sonra ben hayatımda gördüğüm en güzel bebeği görüyordum. Uyuyordu. Daha sadece 3 aylıktı ve uyuyordu. “Çok güzel” diyordum “evet çok güzel” diyordu güvenlikçi amca “kimin” diyordum “şu bayanın” diyordu amca “kız değil mi” diyordum “evet” diyordu “ama çok güzel!” “Evet” diyordu “çok güzel bir bebek ama Allahın işi işte” diyordu amca “bak bu da oğlu” . Oğluna bakıyordum, oğlu da bana bakıyordu ama beni görmüyordu. “Allahın işi işte” diyordu amca. Ben oğlunu görüyordum, “annem dışarıda” diyordu ama o beni görmüyordu. Allahın işi işte diyordu..

aklıma soktuğun al

2011-05-22T03:35:00.003+03:00

Rüyalarımı dillendirmiyorum. Rüyalarımı dillendirmek yaklaşan İstanbul depremini öne alabilir. Rüyalarımı dillendirirsem İstanbul’daki tüm binalar depreme dayanıklı olmadığı için yıkılabilir. Çünkü depreme dayanıklı olmadığı için onarılacak binalar yerine yeni binalar yapmak için projeler yapılıyor bu şehirde, araziler satılıyor ve daha büyük paraya daha büyük binalar dikiliyor. Rüyalarımı anlatmamalıyım. Çünkü anlatırsam gerçeklik payı fazla olur. Tüm süper projelerden bile fazla. Ama o doğal depremi beklersek o binalarınn içinden sağ çıkan olur, yok eğer ben anlatırsam rüyalarımı işte o zaman olmaz. Kimse kalmaz.

Bazen dilimin ucuna kadar geliyor. Rüyamda gördüm seni üstelik o yeşil beyaz gömleği bana sen hediye etmiştin. Rüyamda seni gördüm ve Piyer Loti her zamankinden daha güzeldi. Rüyamda seni gördüm ve o kadar kalabalıktık ki. O kalabalığın içinde o kadar fazla dünya vardı ki ille hepsini dinleyecektim. Rüyamda susuyordum ama o kadar susuyordum ki dinlemekten gayet mutluydun beni. Dilimin ucuna geliyor, ısırıyorum dilimi, üstelik pişman değilim diyecekken.

Kafamı iki yana salladığım zaman düşünceler savruluyor. Düşünceler savruluyor ama tabii ki bir yere kaybolmuyor. Gözlerimi kapamadan rüya görmekten iyidir bu. Başımı iki yana sallayınca dünyaya yeniden geliyorum. Dünyaya yeniden gelip yeni hayallerle çıkıyorum karşısına dünyanın. Dünya şaşkın. Dünya bazen o kadar şaşırıyor ki “emin misin?” dercesine engeller çıkarıyor önüme, “bir daha düşün”. Dünya bazen daha da çok şaşırıyor ve madem istediğin bu diyor mis gibi duruyorsunuz aynada. Aynaya bakınca ben dünyayla aynı şeyi görüyorum bazen. İstediğim bu diyorum ama o zaman uyumamam gerekiyor. Hiç uyumazsam her sabah uyandığımda aynaya bakma ihtiyacı da duymam belki, çünkü evden çıkmadan unutuyorum kimi zaman. Aynaya bakmayı unutursam uyumaya devam etmiş olmuyorum ve bir kere uyanınca artık rüya görüyor olamam.

Seçim otobüsleri, seçim insanları, seçim hoparlörleri bangır bangır bağırıyor. O kadar bağırıyorlar ki bazen ağlayacak gibi oluyorum. Oysa ben gürültüyü severim, sessizliğe dayanamam. Ben gürültüyü severim sesi sevdiğim kadar ve bu yüzden seninle sabahlara kadar konuşasım var, hem konuşasım olmasa bile gürültü yapmayı bilirim. Ama bazen öyle çok bağırıyorlar ki içimdeki sesleri susturmaya yaramadan.

Sonra ben denizin ortasında mavi bir şehre uyanıyorum ve diyorum ne güzel hayat. Hayat güzel ve ben her ışığı bana bu dalgayla yansıdığı müddetçe severim. Hava güzel ve ben yaşadığım şehri hiçbir şehre değişmem. Şehir güzel ve ben bir tek boğaz istiyorum. Bir tek boğaz istiyorum ama bu ben istediğim için var olmadığı için o boğazı seviyorum çünkü kaç boğaz olacağına karar verecek ben değilim. Ben değilim ve ben değilsem kimse değil diyorum insan değil misiniz yoksa, haşa! İnsan olmadığına inananlar beni yönetsin istemiyorum ama yine de seçim gürültülerini sevmiyorum. Asla ve kata otururken uyuyamıyorum. Motor koltukları rahatsız ve uyumaktan daha önemli işler her zaman var. Düşlemeye başlamadan rüyamı hatırlıyorum. Yine dilimin ucuna geliyor ve ben yine dilimi ısırıyorum. Denizin ortasındayım ve deprem olsa hepimiz ölürüz ama ben sırf bu yüzden susuyor değilim.

Onu arıyorum. Ona diyorum ki “bir rüya gördüm ama anlatamam, rüyamı anlatmamam lazım ama sen zaten biliyorsun, rüyamı anlatmak istemiyorum ne olur beni sustur, beni sustur ama lütfen bu rüyayı kimseye anlatmayayım” o zaten benim aklımı okuyor, beni ve aklımı ve bazen her ikisini birden okuyor ve üstelik hem planlarımdan haberi var hem rüyalarımdan. O zaman ben yine dilimi ısırıyorum ve ona da diyorum ki “dilini ısır”. O tabii ki dilini ısırıyor ve ekliyor:
“dünya üzerinde hiçbir zaman yeterince mutlu olamazsın, dünya öyle bir yer değil, o senin değil burada olmaz”.
Düşümü ve dişimi dilimden alamıyorum. Bilimden ise hiç anlamıyorum.

"aciz" ne demek?

2011-05-12T01:31:00.000+03:00

bir düşünceyi zihninde tutmak istemek ne garip,

bir düşünceyi zihninden kovmak istemek ne vahim.

düşünceye müdahale edememe hali ise ...
(düşündük bulamadık bile acziyet yerine gelebilecek kelimeyi).

ikinci kanal

2011-05-03T01:51:00.002+03:00

Mesela konuşacak çok şey varken susmayı seçmek yalnızca bir tercih meselesidir. Çünkü artık gece bile yeterince sağlıklı düşünmemizi sağlamıyordur ya da hiçbir zaman tam karanlık olmuyordur. Çünkü gökyüzündeki yıldız sayısı giderek artıyordur ve üstelik hiç biri dilek tutmak istediğimiz zamanda kaymıyordur. Belki yıldız kayması diye bir şey bile aslında yoktur ve idrak noktamız, bu bilincin oluştuğu yerden başlıyordur.

Ama öyle olmamıştı. Öyle olmamıştı çünkü bu hayatın bir başka kanalı hatta başka başka kanalları daha vardı. Bu hayatın başka kanalları vardı ve örneğin bir kanalı açtığımızda izlediğimiz şey, diğer kanaldaki hiçbir programı sona erdirmeye hem yetmiyordu, hem de uzaktan yakından ilgisi olmayabiliyordu. Bu hayatın başka başka kanallarında gezinirken biz, birinden diğerine geçmek her zaman uzaktan kumandayla kanal değiştirmek kadar kolay olmuyordu belki ama en fazla koltuktan kalkıp televizyona kadar yürümek gerekiyordu. O başka kanalları seyretmek için de biz o kadar eziyeti göze almaya dünden razıydık. Biz dünden razıydık ama program yapımcıları bu durumdan hiç hoşnut değildi. Çünkü herkese göre bir kanal vardı ve birinin birden fazla kanala yönelmesi dengeyi bozuyordu. Bu hiçbirimizin ekolojik denge kadar umrunda değildi çünkü biz kanaldan kanala geçerken kimseyi yemiyorduk. Oysa aynı anda birden fazla kanal izlemek isteyenler hepsini yiyordu ve doymak bilmiyordu. Ekolojik denge için endişeleniyorduk ama bu yine de o kadar fazla umrumuzda olmuyordu. Yeteri kadar umrumuzda olmuyordu çünkü biz bir kanala bağlı kalamasak da diğer kanalları izlemek uğruna savaş vermeye hazır değildik. Biz hazır değildik çünkü bizim savaşacak cesaretimiz yoktu. İlgi alanımız farklıydı ve biz sevmeye programlanmıştık ama yine de kendimizden daha fazla sevemiyorduk diğerlerini. Biz kendimizden daha fazla sevemediğimiz için birilerini bencillikle suçlanıyorduk ama modern edebiyatta bencillik pek de utanılası bir şey değildi. Biz modern edebiyattan oldukça hoşlanıyorduk.

Modern zamanlara ise çoktan ayak uydurmuştuk, sadece eskitilmiş mobilyalara ilgi duyuyorduk.

insan demirden sert bir şeydir.

2011-04-20T20:36:00.002+03:00

“Aslında o kadar da önemli biri olmadığımızı anladığımızda neden üzülüyoruz ki?” diye sormuştu o gece. “Bunun temel bir aydınlanma anı olması gerekmez mi? Hepimizi önemli insanlar olduğumuza inandırdılar. Sonra da çekip gittiler.”*

Tıpkı yazarın dediği gibi oldu. Yazarın adının kahine çıkışı geleceği görüyor diye olabilirdi. Bir kaza oldu ve her yer aydınlandı. O gece arabada yalnızca sen ve ben vardık. Sen tüm camlar kırılırken bana bakıyordun, bense kırılan camlar bir tarafına batmasın diye seni kolundan tutmuş sürüklüyordum. Sürüklediğim yerin ve de yönün ne sen farkındaydın ne de ben önümü görebiliyordum. Şaşırmakla meşguldük. Ölüm bize olağan geliyordu ama ölüme yaklaşma eyleminin içinde olma hali bizi yine de şaşırtıyordu. Tüm bunları yazacağımızı sen de ben de biliyorduk ve olaydan uzaklaşmayı bekliyorduk. Bir kaza oldu ve her yer aydınlandı. Tüm camlar kırılırken çoktan başka bir bakış açısı bulmuş kendimize olaya dışarıdan bakıyorduk. Hislerimizi algılamaya çalışıyorduk mesela, gözlem ruhumuzu geliştiriyor ve bir bir her hissimizi tanımlamaya çalışıyorduk. Ortalık aydınlanmaya devam ediyordu. Daha sonra o hisleri birbirimize nasıl anlatacağımızın alıştırmalarını yapıyor içimizden, olaydan uzaklaşıyorduk. Her şeyi daha net görüyorduk. Her şeyi daha net görmek elbette kendi tercihimiz değildi ama başka türlüsü bilmiyorduk. Başka türlüsünü yapabilenlere ise şaşırıyorduk.

Ben yıllar önce bir kaza anını yazmıştım, arabayı adam kullanıyordu, adı “Demir” di ve kadının yanında demir gibiydi. Ben yıllar önce adı “Demir” olan bir adamı anlatan o yazıyı yazdığımda bir adam adı “Demir” diye o kadar sertti ki o sertliği başka bir isimle tanımlamak aklımın ucundan bile geçmemişti. Ya da demir benim için o kadar sertti ki o kadar sert bir adamı ancak “Demir” adıyla anlatabileceğimi düşünmüştüm.

Artık biliyorum, demir o kadar da sert bir madde değilmiş. O kırılıp bükülürmüş, paramparça bile olurmuş ama kafalarımız sapasağlam kalabilirmiş. Adama “adam” demek, “demir” in yanında hiç birşeymiş.

*emrah serbes

Gülmek kime yakışıyor.

2011-04-13T02:02:00.005+03:00

Başımıza taş yağacak diyorum bazen. Taş yağarsa hangi parçamız altında kalacak bilemediğimden korkuyorum. Çünkü her birimizden ikişer tane var. Birçoğu kızıyor bir ötekine ama ben yine de cesur cümleler kurmaya devam ediyorum. Üstelik bu cümleleri kurarken başım dönüyor, müzik dinliyorum. İstediğim tepkiyi veren şarkı sözü bulmakta güçlük çekiyorum. İskender okuyorum. İskender okurken onu çoğu zaman ergen buluyorum, her geç ergen kadar cesurca verdiği tepkilere hayran oluyorum. Yine ve tekrar Behzat ç. İzliyorum. Ece’nin tespitlerine katılıyorum çünkü her kadın onunla birlikte olmaya cesaret edemez biliyorum. Bu yüzden çok sistemli hayaller kuruyorum. Geleceğime dair milyonlarca planım var. Seni hem araya karıştırıyorum, hem de her araya karıştırışımın ardından bir ton küfür ediyorum. Ama içimden. Öyle büyük küfürler seslendiremem. Bana yakışmıyor diyorlar diye bile seslendiremem. Öyle zamanlarda susuyorum ve hatta gülüyorum. Gülmek bana yakışıyor diyorlar diye bile gülüyorum.

Sen ne olduğunu idrak edene kadar aşıklar kavuşuyor. Aşıklar kiminle aşık atıyor diyorum. Sonra ölümü düşünüyorum. Ölümü düşünürken içim acıyor ama bir o kadar da inanılır geliyor bu bana. Öyle inci bir çizgi var ki cümlesini hatırlıyor sonra yine gülüyorum. Ben zaten genellikle gülüyorum. Babam gülmeme kızıyor, ağliyim mi diyorum. Ağlama da gülme yine de diyor. Babam gülmemi istese de bana gülme dediği için ona sinirlenmiyorum. Sinirlensem de sinirden gülüyorum bu sefer.

Ben artık cümleleri birbirine bağlamakta zorluk çekiyorum. Bunun böyle olacağını bile bile aynı yolda yürümeye devam ediyorum. Adımlarıma ustalık katlamaya çabalıyorum ama sen daha profesyonelsin bu konuda, bunca tecrübeyi ne ara kazandın hayal edemiyorum. Oysa seni hayal etmekte üzerime tanımıyorum. Yoksa bir resimdi sadece hayalle gerçek arasında. Bir resme aşık olan insanlar yalnızca duman şarkılarında yer almıyor, biliyorum. Bunu her idrak edişimde ise başım dönmeye devam ediyor, gülüyorum.

Ben zaten genellikle gülüyorum.

fotoğraf şuradandır: http://ulkumkaynak.blogcu.com/etiket/G%C3%BClmek

Yeke

2011-03-19T19:51:00.003+02:00

Geceyi boşaltıyorum. Gecenin içini de boşaltıyorum ama içini boşalttığım gecelerin sabahı çamur. İçimi boşalttığım gecelerin ise sabahı şerbet. Güneş bile var üstelik. Bunu nasıl anlatmalıyım bilemiyorum. Okuduğum tüm kitaplar belli bir doğruya ulaşma çabasından ibaretti belki. Sonrası yeni kelimeler öğrenme çabasından ibaret. Kurduğum cümleler ise ifade etme gayreti. Gayret etmediğim zamanlarda doğan ifade etme zaruriyeti. Cümle kurma zaruriyeti hasıl olduğu vakitlerde dile gelen suskunluk… üstelik gece. O gecelerin sabahı ise çamur.

Bunu nasıl anlatmalıyım bilemiyorum. Sanki lenf bezleri yırtılan yerlerim vardı içimde. Menisküs ameliyetları beni hep tiksindirse de, içimde bir yeri cız ettirse de şifa bulma isteği mevcut, şifa arayışı ise kesinlikle yok içimde. Gamzedeyim deva bulmam, bulamam çünkü istesem de. Ama görüyorum ki ben istemesem de deva olurmuş diyor içimden bir ses. Ben o sıralar hep susuyorum. Ben susunca içimde birşeyler birikiyor. İçimde birşeyleri hiç biriktiremem ben. Biriktirmeyi sevdiğim zamanlar da oluyor tabi ama içimde değil. İletken bir bedenim olmasını isterdim doğru…

Herkes güzel temennileri için birilerine teşekkür ediyor, ben etmiyorum. Çünkü ben artık temenni etmek istemiyorum. Çünkü ben artık ne temenni edilir bilmiyorum. Çünkü ben temenni kelimesini kullanmak için kullanmak istedim aslında. Çünkü biliyorum siz ne de olsa anlamıyorsunuz. Ama ben ne çok “ben” li cümleler kuruyorum. Sadece seninle sen li ben li olsaydık ya diyorum. Ama biliyorum anlamayın diye kasten yapıyorum. Kasten adam öldürmekle yargılanır mıyım diye sabırla hesap gününü bekliyorum. Daha fazla içmek istesem de bünyem kaldırmıyor, içim almıyor, ciğerlerim… boşverin ben zaten ciğersizin tekiyim.

Tek miyim çift miyim…

ama sen tut ellerimi sakın bırakma.

sen affetsen ben affetmem.

2011-03-14T01:49:00.004+02:00

çaresizliğin başladığı yer isimli bir köşe ayırıyorum bugünkü gazetede kendime, akşam haberlerini kendime saklıyorum, sen öğrenme.

gitmek istemesen de gitmen gereken yerde kendin dahil kimsenin seni engelleyemediği hale çaresizlik denir diyorum.

ama sonra,
niyeti boz diye gözünün içine içine bakıyorum.

körsün desem, kör yazıp bir arama yapıyorum,
çıkan görseller arasında tanıdık bir simaya çarpmıyorum.

oysa bugün çok yol yaptım ama yine de yakalanmadım, sağlamım.

benevolence

2011-01-16T22:42:00.004+02:00

kimisini iyiniyet öldürür

kimisini iyi niyet öldürür...

susmak

2011-01-14T13:29:00.003+02:00

kafamda bir çiçek var, düşüncelerin yerine koydum. bazen böyle olmak en iyisi, yani düşünmemek, düşünmemeye çalışmak. kimi zaman düşünüp zihninden kovmak.

yok ben yapamam, kimseyi kovamam ne zihnimden ne de... ama en azından erteleyebilirim. öteleyebilirim. ifade etmeyebilirim bile hiç birşeyi.

hiç konuşmamak, bahsetmemek bile, bir ifade etme biçimi değil mi... yanılmıyorum.

her temas iz bırakır.

2010-12-25T01:24:00.006+02:00

hiç bir felsefi akımın etkisinde kalmadan acı çekiyorum.

ve ömrümde ilk defa cesetleri değil,
katilleri arıyorum.

kitaplarda yazmıyor dünya, bir adamdan öğreniyorum.
korkma anne, korkma baba, adam olmaya çalışıyorum.
adam olmaya çalışıyorum.

Mim mim

2010-11-25T15:24:00.004+02:00

zeynepçim canım beni mimlemiş sağolsun :) daha önce de mimlenmiştim ama ilk defa mimleyeceğim galiba.. bu mim şöyle imiş:

"Kitaplığınızın karşısına geçin. Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın. Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın. Bir kitap seçmiş durumdasınız. O kitabı satın aldığınız ya da hediye gelmişte olabilir anı hatırlamaya çalışın. İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın. Şimdi sayfaları şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin. Evet, ne güzel bir koku bu! 55. sayfayı bulun. Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın. Daha sonra siz de arkadaşlarınızdan üç tanesine cevaplaması için gönderin.

Mim Kuralları:

- Mimlenenler mimi cevaplamak zorundadırlar, mim bozulamaz.
- Mimin bozulması teklif dahi edilemez.
- Mim yalnızca 3 kişiye gönderilebilir.
- Karşılıklı mimlemeler yasaktır.
- Mim, her bir blog için sadece bir kez cevaplanabilir.
- Mim kurallarının ilk 6 maddesi değiştirilemez."

kitaplığımın hangi rafının üzerinde gezdirsem elimi derken hukuk kitaplarının olduğu bölümden epeyce uzaklaştım önce (bu da benim torpilim olsun:)) sonra belli bir düzeni, yerleşimi bilmemnesi olmayan sevgili kitaplığımın üzerine Goethe'nin "gönül yakınlıkları" kitabının üzerinde durmuş elim. itiraf edeyim, 55. sayfada yazmaya dair bişeyler bulamasaydım yazmaz vazgeçerdim amma velakin sevgili Goethe'ciğim de benim geçmiş zamanda yazdığım bir yazıda "Harf çeşitlerine yazı karakteri denmesi bence çok anlamlı, karakteristik özellikleri olduğu doğru çünkü. Hem ben yeni kelimeler keşfetmeyi çok seviyorum" diyişim gibi harflerle oynadığından, şu paragrafı buraya koymayı uygun gördüm. (gerçi burada benim kastettiğim anlamda harflerle oynamak yok ama yine de harflerden kısmen de olsa karakter yapılmış, o yüzden kendime atıfta bulundum. Zaten altını çizmişim:))

Goethe:Gönül Yakınlıkları

"bunu inkar edemem" dedi Eduard. "garip teknik terimler, onlarla ilgili düşüncelerini fiziksel gözlem yoluyla sınanmamış ya da temsil ettikleri kavramları tam olarak anlamamış birine kullanışsız hatta saçma gelecektir. ama şimdilik, sözünü ettiğimiz bu ilişkileri harflerle kolayca ifade edebiliriz".

"eğer ukalalık olarak görmezseniz", dedi yüzbaşı karşılık olarak, "şüphesiz ki söylediğim şeyleri böyle sembollerle özetleyebilirim. b'ye sıkı sıkıya bağlı ve çeşitli yöntemlerle, hatta güç kullanarak dahi ondan ayrılamayan bi a düşünün; bir de d ile arasında benzer ilişki olan bir c düşünün; şimdi iki çifti birbiriyle temasa sokun; biz önce kim kimi terk etti , kim diğeriyle birleşti fark edemeden ; a d ile, c de b ile yakınlaşacaktır".

kitap hakkında ise söyleyebileceğim, Goethe'nin en sevdiğim kitaplarından birisi olmakla birlikte bence Genç Werther kadar ses getirmesi gereken bir kitaptı demeden geçemeyeceğim bir kitaptır. he bi de onu beğenenler bunu da beğenir tahminimce gibi de bir genelleme yapayım hiç sevmesem de..:)

işte böyle a dostlar.. bilgilerinize sunar, zeynepçiğime ve Goethe'ye teşekkür eder, 3 kişiyi mimlerim :)

seda şener nam-ı diğer ahretlik :) , emre varışlı veee serap çakır olsun :)

selective perception

2010-11-21T19:19:00.004+02:00

but if you are blind, i have nothing to do,

may be later..

is that ok?

sen de yaz yaz yaz..

2010-10-25T00:28:00.006+03:00

Tercihler ve tercihler arası doğan çelişkilerden oluşan bir dünya… Adına “yaşantı” diyoruz. Ama bir de daha biz tercih hakkımızı kullanmadan sahip olduklarımız var. Ailelerden, kan hısımlıklarından, evlerden ve arabalardan bahsetmiyorum. Bazılarımız dünyaya gelirken “çok sesli” geliyor. Burada bahsettiğim “seslilik”, bir bebek ağlamasının karşılığı değil. Hani şu oyuncuların dillerinden düşürmediği cümle var ya: “Sahnede istediğim kişiliğe bürünebiliyorum,” gibi. Ama bundan önce cevaplarına göre farklılık gösteren başka bir soruyu dile getirmeliyim: Yazar niçin yazar? Ya da, kim yazar?

Az önce bahsettiğim çok seslilik, belki buna cevap bir anlam teşkil edebilir bu noktada. Çünkü insan yazarken kendi olmak zorunda değil, yazdığı- düşlediği bambaşka bir dünyaya dâhil olma arzusu, yazarın yazma isteğini karşılayabilir. Kimine göre bu istek, zaman zaman ya da belki her zaman nefes almak, yemek yemek, uyumak gibi tüm insanî faaliyetleri karşılayacak yegâne eylem olabilir. Yazmanın nedenlerini, düşlemek ekseninde ele alınca işte bu yazdığın kişiliğe bürünmek, düşte olmak, düş yaşamak gibi kavramlar dökülüyor zihnimden.

Yazma eylemine bir ifade etme aracı olarak bakarsak eğer, bir takım kalıplar çıkıyor karşımıza. “Yazarlar pek konuşmayan insanlardır; kendilerini en iyi yazarak ifade ederler,” gibi bir cümle okumuştum bir yerlerde. Kesinlikle katılmıyorum. İfade etmenin sanatını yapan birinin kesinlikle hitabet sanatını da becerebilmesi gerekir. Ben bunu kendimce gereklilik olarak dile getiriyorum ama belki bu inancı taşıdığım için öyle olmaya çalışıyorum.

Son olarak, yazmasaydım ölürdüm demek, benim için bir tercih meselesine dönüşüyor. Yazmayı tercih etmediğimden içimde ölen birçok ruh, sayfalarca hikâye var. Mezarlık gibiyim. Ama yine de bazen cümle kurup hayat veriyorum bir şeylere, birilerine, bir yerlerde… Bir kadının kitap yazdığı için öldürülmeye mahkûm edildiği günlerden bugüne yazmayı tercih edebildiğim için kendimi şanslı hissediyorum.

en iyi 20 genç yazar

2010-08-26T16:05:00.001+03:00

yarısını tanımamak ve bu yüzden kendini kötü hissetmek...

http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/42492-yasam-en-iyi-20-genc-yazar/1

imza mimza

2010-08-26T00:24:00.002+03:00

cuma günü imza günüm varmış benim, gelsenize :)

http://www.carpediemkitap.com/Icerik/Kitaplarimiz/Ruha-Dokunanlar/Ne-Demis-Goethe.aspx

Ölü peri olur mu?

2010-08-15T03:31:00.003+03:00

*Sen yalnızca üç benekli beyaz bir kedisin.

Bazen yüzün geliyor gözümün önüne, aynaya kızıyorum. Ligeia’nın ruh gösteren aynasının aynısından istiyorum. Artık kendiminkine güven-miyorum.

Bazen gözün geliyor gözümün önüne, iyi adam olmak konulu konferanslar veriyorsun. İyi kadın olamadığım için kendime küfrediyorum. Melek gibi değilim, hem kanatlarım da yok. Ama ben iyi ağlarım, iyi ağlamak yürek ister. Ama iyi ağlamak iyi yürek istemez, yaşayarak öğreniyorum.

Sana her şeyi anlatmak istiyorum aslında ama neresinden başlasam konusunda etmediğim tereddütü her seferinde, neresinden başlamamı istersin diye yaşıyorum. Hem sonra, başladığım yeri bitirdiğimde hala dinliyor olur musun beni?

Sana ne anlatsam diye ise hiç tereddüt etmedim. Kalabalık olduğumuz zamanları saymazsak –ki iki kişinin yalnızca tek ve asıl yüzlerinin birbirlerine dönük oldukları zamanlar neden bu kadar az oluyor anlamıyorum-…

Biliyor musun ben küçükken sarışın, mavi gözlü olmak isterdim. Sonra büyüyünce fark ettim ki bütün bebeklerim sarışın ve mavi gözlüydü o sıralar. Yani şimdi ben küçükken bebeklerim gibi olmak isterdim, onların dünyasını ben kuruyordum çünkü. Oyuncak dünya, benimle oynama!

Kurmak istediğim internet siteleri oluyor zaman zaman… Ama neden sonra gerçek siteler kurmaya gidiyor aklım, gönüller buluşsun, çardaklar kahkahalarla dolsun. Ama -neden sonra- aklıma geliyor ki bir yanım sitelerden, birbirinin aynısı görünen evlerden nefret ediyor. Güvenlikli bir dairede oturmaya da karşıyım. Hem ben ikizlerden bile korkarım!

Ne neşeli kalabalıklar içindeydik biz diyorum bazen, o zaman her şey yalan geliyordu bana, içinde yaşadığım tek gerçek sanki ilelebet sürecek… Neşeli yalnızlıklar içinde hissediyorum kendimi giderek. İçinde bulunduğum tek gerçek ve ilelebet sürecek. Yeteri kadar mutlu olduğumu hiç sanmıyorum, hem çok sıcak, terliyorum.

Hala kedileri çok sevimli bulmuyorum, kucağına aldığın yavru kedileri saymazsak. Kucağına aldığın kedilere ne oldu? Öldüler mi? Kediler ölür mü? Kediler ölürken özür diler mi?

“Yüzün yüzüme şüphesiz bir gizli geçitti”*

Davullar çalıyor davullar. Davullar çalıyor, uzaktan hoş geliyor mu sana da sesleri? Her davul sesinde bunu düşünüyorum “davulun sesi uzaktan hoş gelir mi, uzaktaki davul sesi hoşuma gidiyor mu gerçekten” diye. Yoksa yalnızca mecaz mı bu. Yoksa bu da yalnızca mecaz mı? Yoksa mecaz mı?

Davullar örften,adetten çalıyor. Davullar uyandırmaya çalıyor birilerini, teknoloji çağındayız değil mi, uyanacak olan saatlerini kuruyor. Ben hiçbir saati duymuyorum ama. Tamamen psikolojik. Bana desen ki kırk gün uyuma, sana yıldızları getireceğim, kırk gün uyumam ama… Hiçbir saati duymuyorum.

Dün gece beni rüyamda atlı kovaladı. Atlının yüzünü görmeye çalıştım ama koşarken arkama bakarsam düşerim diye bakamadım, göremedim, bilemedim. Kendimi kandırmıyorum. Sen de biliyorsun koşarken arkama bakıyorum. O yalnızca rüya.
Çöl güzeldi ama, rüyada çölde koşmak ne anlama gelir araştırmasını sana bırakıyorum. Peri değilim ama ölürken özür dileyeceğim, söz.

*K. İskender: Periler Ölürken Özür diler

Ben bazen!

2010-08-14T00:56:00.005+03:00

Dost musun düşman mısın söyleyebilir misin? (-ebilmek ekini kibarlıktan kullanmadım. Çünkü kibar bir insan değilim.)
Ayağımda prangalar var cidden, bir adım ileri gidemiyorum, bazen hep aynı yer, o prangalar ileri götüremeseler de geriye götürebiliyorlar ne fena!

Bugün otobüsteyken insanların güzel yanlarını görme oyunu oynadım, (otobüste canım sıkıldığında hep zihinsel oyunlar oynarım!) bir adamı çirkin gördüm diye kendimi suçlu hissettim, sonra onu tanımak istedim en güzel yanını bilmem gerek gibi…

Sıcaktan bunalmıyorum, sıcağın üzerimdeki etkilerinden bunalıyorum yoksa ben sıcakları severim ayak uyduramayan bensem sıcağın suçu ne di mi ama?!

Bazı evler bana oldukça hoş geliyor ama denizin dibinde yaşamak isteyen ben, depremden kaçan ben, içimdeki birçok ben bu kadar çelişik olmasaydı birbiriyle diyorum…

Beni heyecanlandıran şeylerin üzerine gitmeye korkuyorum bazen, sonra öyle duvarlar örüyorum ki önüme her babayiğidin harcı değil bence. Bazen de beni heyecanlandıran bir şey bulunca çok heyecanlanıyorum. Ben zaten heyecanlı bir insanım. Bunu unutmamalıyım!

Bahçeden sebze toplamak çok mis kokulu bir şeymiş!

Güzel kokulara ayrı bir hayranlığım var, parfümlere bile…

Bazen ben çok sinirleniyorum ama bazen sinirlendiğim için kendime çok kırılıyorum işte onun tamiri biraz uzun sürüyor.

Hayatımdaki bazı insanlar öyle çok, bazı insanlar öyle az ki. Ama neden onlar azalırken ben küçülüyorum?

Güzel fotoğraflar çekmek isterim tabii ki, güzel fotoğraflar güzeldir. Güzel fotoğraflar bazen hiçbir anlamları olmasa da güzeldir. Hatta kimsenin güzel bulmadığı fotoğrafları güzel bulduğum zamanlar olmuştur epeyce. Güzel fotoğraflar gerçekten güzeldir. Fotoğraf olsalar bile!

Bakan gözlere hayranım!

2 tane koltuk var, o iki tane kodluğu dev kitaplığımın önüne koyucam bi gün, odamda kitaplar okuyacam, tepemde loş bi ışık, içimde melodin, rüzgara perdeyi sallayacak, sen geldin sanıcam, huzur hayali!! (yıllar önceydi, "karşımdaki koltuk boş" diye sayıklarken ben, sen cevap vermiştin!)

Harf çeşitlerine yazı karakteri denmesi bence çok anlamlı, karakteristik özellikleri olduğu doğru çünkü. Hem ben yeni kelimeler keşfetmeyi çok seviyorum. Keşiflere tutkunum.( sizin bildiklerinizden değil)

Öyle dumanlar gördüm ki zaten yoktular!

Allahım bir buluta çevirdiğinde başını, "yalnızca bir bulut" gören zihinleri benden uzak eyle! AMİN!

Şimdilik bitti.

ah o gemide ben de olsaydım

2010-06-04T21:59:00.005+03:00

obama ebenin örekesine
bacağım girsin de ağzından çıksın
israilli erler karının kuru
ambarına bombaları tıksın da tıksın.

piçlerini al git ortadoğu’dan
cümlesi kongre’ni düzsün sıradan
sivil yahudiler candır, buradan
asker götür ağzına sıçsın da sıçsın.

zulmün kanununu yazsam yeniden
kitabını sana itsem geriden
israil hükümeti inler beriden:
‘ordan çıkartıp bize soksun da soksun.’

o gemide ben de olsaydım eğer
kobrayı salardım aştot’a, meğer
israilli bütün kadın faşistler
modern türk şiirine doysun da doysun.

küfür haram amenna lakin bu savaş
başladığından beri korkunç bir telaş
içindeki siyonist yazar arkadaş
lar benden çok hicap duysun da duysun.

ah muhsin ünlü'nün yayınlandıktan biraz sonra afilifilintilar.com adresinden kaldırılmak durumunda bırakılan son şiiri

ve şiirinin ardından yapmış olduğu açıklama:

http://www.afilifilintalar.com/index.php/su-benim-%E2%80%98son-siir%E2%80%99-meselesi%E2%80%A6

şiirin ardından yapılan son açıklama ise şöyle, bu açıklamadan sonra kendi klasöründen silinmiş yukarıdaki şiir, ben de silerdim fakat yazının da anlaşılması için kalması taraftarıyım bu sebeple şiiri silmiyorum ancak son yazı şudur :

http://www.afilifilintalar.com/index.php/kardeslerim-alin-size-ankara%E2%80%99dan-nedamet-getirdim

"eurovision 2010" izledim ne olmuş?

2010-05-30T02:38:00.004+03:00

"Hadi izleyelim" diye oturup kalkamadık ekran başından. Ben de dedim madem izliyorum şarkı şarkı neler geçmişse aklımdan, sizinle de paylaşayım. Not aldım, izlerken aldığım notları aynen paylaşıyorum. Videoları da koyacağım lakin ikinci kez izlemeden yaptığım yorumları yazacağım, bilginize.. :)

1- Azerbaycan
Safura- Drip Drop

Neden merdivenden indiğini anlamadım vokalin. Kadının sesi daha iyi olabilirdi, ya da sesi daha iyi olan bi kadın seçilebilirdi. Bağırırken kendini yoruyor bu kadın. Drip Drop kısmı fena değil.

2- İspanya
Daniel Diges - Algo Pequeñito (Something Tiny)

Sahneden oyuncaklar var sanki, çok güzeller. şarkı adı gibi, sahne şovunu sevdim. Ama ikinci erkek vokal çıkacağına bir kadın çıkmalıydı, şarkı kendini öyle daha iyi gösterirdi sanki. Hem o siyah takım elbise o konsepte gitmiş mi hiç? Ama yine de şirin bi şarkı. (Bu arada sahneye biri çıkıp dansçılarla dans mı etti yoksa bana mı öyle geldi? yani öyle gibiydi ama eğer öyleyse ne kadar profosyonel insanlar bunlar... )

3- Norveç
Didrik Solli-Tangen My Heart Is Yours

Berbat. opera mısınız siz? Geçen sene kazandık diye boşvermişler gibi.

4- Moldova
Tira - Run Away

Disko gibi oldu sahne. Şov güzel. Şarkı eh. Sanki radyoyu açıp kapatıyorsun gibi. Kostüm güzel, makyajlar güzel. Şarkının erkek vokalinin girdiği yer daha güçlü. Keman şarkıyla çok alakasız, hiç katılmamalıydı.

5- Kıbrıs
Jon Lilygreen & The Islanders- Life Looks Better In Spring

Alicia Keys geldi aklıma, ne alakaysa. Orkestra komik. Sıradan bir romantik komedi filminde kız erkeği terkedince çalan kötü şarkılar gibi şarkı. Arkada parmak şıklatan vokaller çok komik. ama yazık çok heyecanlılar.

6- Bosna Hersek
Vukašin Brajić - Thunder And Lightning

Sisli sahne güzel. Kırmızı ceket güzel. Şarkı rock gibi ama Bon Jovi nin kötü şarkısı gibi rock yani hem rock gibi hem değil. Arkadaki grililerin neden bir ileri bir geri hareket ettiğini anlamadım.

7- Belçika
Tom Dice- Me And My Guitar

Kendi konseri olsa hoş bir perfonmans diyebilirdim. Çünkü aslında güzel . Şarkıyla birlikte adam fazla naif ve güzeller, kıyafeti de 60 lardan..

8- Sırbistan
Milan Stanković - Ovo Je Balkan

Şarkı çok güzel tam balkan şarkısı ee ne de olsa Goran yapmış! amaaaaaa ŞARKIYI SÖYLEYEN ERKEKMİŞŞŞŞ!!!!

(İspanya'da sahneye gerçekten birisi çıkmış ve 26. olarak tekrar sahne alacaklarmış ).

9- Belarus
3+2 Butterflies

O çocuğun sesi nasıl o kadar kalın. aaannnddd iiimmaaggiiineee kısmı berbat şarkının. Ve kadınlar kelebeğe çok yaratıcı hakkatten tebrik ederim. Saçmalık! Tek güzel şey piyanistin ceketi.

10- İrlanda
Niamh Kavanagh - It’s For You

93'te birinci olmuş bu kadın ama umarım o zamanki şarkı da bu kadar bayık değildir. Gerçi bir an Titanic başlıyo sandım ama ı ıh, olmamış.

11- Yunanistan
Giorgos Alkaios & Friends - OPA!

Şarkı süper, şov süper! horon tepme isteği uyandırıyor insanda. Bajar a benzettim ben biraz tarzlarını. Şimdiye kadarki en iyisi. davullar ve kemençe de süper olmuş.

12- İngiltere
Josh- That Sounds Good To Me

Yarışmacı yeni ergen 15 yaşında gibi ve sivilceli. Dansçı çocuklar şarkı söyleyen çocuğa kur yaparken 3 kız kutuların üzerinde öylece duruyor. çok kötü.

13- Gürcistan
Sofia Nizharadze - Shine

Şarkı iyi, kız güzel de dansçılar kızı sürekli yere yatırıp duruyorlarken kızın sesinde milim kayma olmuyor ya ona şaşırıyorum. Shine ışıklarına bayıldım.

14- Türkiye
maNga- We Could Be The Same

Ben bu şarkıyı sevmiştim zaten. Derinden gelen darbuka sesi güzel. Robot olmuş olmuş. hele ki bileklerini kesme sahnesi :) güzel güzel sevdimmm...

15- Arnavutluk
Juliana Pasha - It’s All About You

Sessiz bir kemanla başladı şarkı sonra sessiz kemancı çılgın kemancıya dönüştü. Madonna çıkmış gibi oldu sonra. Şarkı iyi, bu da dicko şarkısı gibi, we love 80's!

16- İzlanda
Hera Björk - Je Ne Sais Quoi

Şarkının ismi Fransızca, kendisi İngilizce. neden bilmem.. Ama kadın sahneyi dolduruyor (kötüyüm ben). Eksi sözlükte bir yorum şöyle diyordu : İzlanda yanardağ felaketinden sonra yıkılmadık demek için sahneye devlet gibi hatun çıkarttı! up tıs çık tıss olmamış. nakarattaki dırı dırı dırı dırı sesini sevdim sadece, Türk filmlerinde olurdu o ses :)

17- Ukrayna
Alyosha - Sweet People

Kırmızı ışık güzel, hatun güzel, sesi güzel, şarkı güzel.. ben bu kadını dinlerim ki daha sonra da. çok sevdim. çok depresif ve çok...

18- Fransa
Jessy Matador - Allez Olla Olé

hahaha çok komik zıp zıp zıplıyolar sahnede. Sanki brezilya dünya kupası finalleri için bu şarkıyı hazırlamış gibi. evet evet tam olarak böyle ama neşeli işte, yaz şarkısı.. :)

19- Romanya
Paula Seling & Ovi - Playing with Fire

2 piyanist, biri kadın. piyanoya bayıldım. şarkı yavaş sandım ama hızlıymış, iyi iyi öyle olsun.

20- Rusya
Peter Nalitch & Friends - Lost And Forgotten

Romantik besteleriyle tam olarak 80lerin slowlarını doldurttuğumuz karşık kasetlerdeki şarkılar gibi. elindeki karakalem kadın prtresi de bu fikrimi doğruluyor. Ve sahneye kar yağıyor... Soğuk tabi oralar...

21- Ermenistan
Eva Rivas - Apricot Stone

WAUWW hatuna bak! sahnede masal varmış gibi. şov güzel. Ve duduk! Şarkıda neden o dıp tıs çık tıs lar var ya lanet olsun! onlar bence batırmış, yoksa süper olurmuş. orada Djivan Gasparian duduk çalsıyor duyulmuyor bile!

22- Almanya
Lena- Satellite

Aylardır evde bu hatunu dinliyoruz ve ailecek seviyoruz. hatta birimiz oldukça hoşlanıyor da kendisinden, buradan kendisini deşifre etmiyim ama :) Şarkı çok güzel (zaten birinci oldu) .. bütün bunlar bir yana ama biz şovu hiç beğenmedik ve Lena ya siyah elbise giydirip kadın makyajı yapan Almanyaya olmamışşş dedik. yoksa o kız çok cici, giydireydiniz böyle renkli yazlık elbiseler, çiçekler böcekler, lay lay lom! :)

23- Portekiz
Filipa Azevedo - Há Dias Assim

Elbise gerçekten güzelmiş. Bayıııkkk...

24- İsrail
Harel Skaat - Milim

Milim kelimeler demekmiş. Hoşuma gitti. Sanki İbranice değil de Fransızca söylüyor gibi ,, bu diller yavaş şarkılara yakışıyor bu yüzden bence gecenin slowlarının iyilerinden. Gösteri pasif ama adamın sahne duruşu iyi vee 32 diş :))

25- Danimarka
Chanée & N’evergreen - In A Moment Like This

Sahneye buz pateni gösterisi yapacaklarmış gibi çıktılar. Müzik Puff Diddy nin söylediği sting in şarkısına benziyor. i'll be missing you! Wanna know kısımları güzel bir tek.

Eurovision Şarkı Yarışması 2010 Final sıralaması ise şöyle oldu:

Yer Ülke Şarkıcı Şarkı Puan
1 Almanya Lena Satellite 246
2 Türkiye maNga We Could Be The Same 170
3 Romanya Paula Seling & Ovi Playing With Fire 162
4 Danimarka Chanée & N'evergreen In A Moment Like This 149
5 Azerbaycan Safura Drip Drop 145
6 Belçika Tom Dice Me And My Guitar 143
7 Ermenistan Eva Rivas Apricot Stone 141
8 Yunanistan Giorgos Alkaios & Friends OPA 140
9 Gürcistan Sofia Nizharadze Shine 136
10 Ukrayna Alyosha Sweet People 108
11 Rusya Peter Nalitch & Friends Lost And Forgotten 90
12 Fransa Jessy Matador Allez Olla Olé 82
13 Sırbistan Milan Stanković Ovo Je Balkan 72
14 İsrail Harel Skaat Milim 71
15 İspanya Daniel Diges Algo Pequeñito (Something Tiny) 68
16 Arnavutluk Juliana Pasha It's All About You 62
17 Bosna Hersek Vukašin Brajić Thunder And Lightning 51
18 Portekiz Filipa Azevedo Há Dias Assim 43
19 İzlanda Hera Björk Je Ne Sais Quoi 41
20 Norveç Didrik Solli-Tangen My Heart Is Yours 35
21 Kıbrıs Rum Kesimi Jon Lilygreen & The Islanders Life Looks Better In Spring 27
22 Moldovya Sunstroke Project & Olia Tira Run Away 27
23 İrlanda Niamh Kavanagh It's For You 25
24 Beyaz Rusya 3+2 Butterflies 18
25 İngiltere Josh That Sounds Good To Me 10

BİZİ İZLEDİĞİNİZ İÇİN TEŞEKKÜR EDERİZ! :)

fakat müzeyyen bu derin bir tutku

2010-05-27T15:08:00.004+03:00

(ilhami algör hayranı oldum ben, görün bakın neden...)

* Tütünümü, anahtarımı aldım, evden tam çıkıyorum, bir şeyin eksik olduğunu, eksik olanın ruhum olduğunu fark ettim. Önemsemedim. Yol, bana uygun bir ruh önrebilirdi. kapıyı çektim, kilidin dili yuvasna otururken "Nereye?" dedi. Aldırış etmedim, çıktım.

* Memleketimin "Bakışlar" tarihinde bu kadar aleni olmayan, hatta bu semtin, kapağı buhar kaçırmadan önceki zamanlarda bizzat ürettiği bakışlar vardı: "Yabancı" ya yabancılığını hissettirecek bakışların ayıp, abes , yersiz addedildiği zamanların bakmayan bakşları.
Bir de , şehirde olan ancak şehre ait olmayan , gerçek mi düş mü olduğuna karar verememiş , karar vermeye de pek niyetli görünmeyen mekanların bakışları vardı.

*Gözümün önüne Müzeyyen'in bakışı gelmişti. ......... Ya da bana öyle gelmişti. Bir şeyin gerçekte öyle mi olduğu yoksa bana m öyle geldiği konusu her zaman kafamı karıştırırdı.

* Garibanların garibanlık nedenleri karşısında sarsak ve telaşe olmalarını affedemiyorum.

* Her şey benden önce olmuşsa, bana olacak bir yer, durum kalmıyor muydu? bana ait tek kişilik bir iskemle, oda , yok muydu bu dünyada?

* Böyle olmasını istemezdim ama hep olurdu. Dünyanın bütün Kızılderilileri yenilir, Spartaküs kaybeder; gün batarken sararır, kuşlar döner, Sadri Alışık denilen hergele her filmde ağlardı. O ağladıkça ben de ağlardım. Ağladıkça Sadri'ye kıl kapar gıcık olurdum. Üçüncü şahıs olarak kalışına, hep gidici kadınları sevişine, bu gidiciliklerin bir mecburiyet gibi duruşuna, Sadri'nin bu mecburiyetlere, giden kişinin özgürlüğü olarak bakıp, ona ihanet etmemek için kendine ihanet edişine...

* Ses tonlamalarına takılırdım. Sesler her şeyi söylerdi. Takıntımı atladım...

*Herif rüzgarı kendinden menkul uçurtmanın teki. Ara sıra tellere takılır gibi kadına geliyor gece yarısı...

* Müzeyyen hikayeyi tek yumrukta yere serince, bu kadar kolay devrilenin hikaye mi yoksa ben mi olduğuna kafam takılmış, peşinden gidip sormuştum: "Usta, çıkışımız yok mu?" "Teorik olarak olması gerekir" demişti.

* Mesafeli bir yerden konuşuyordu. Oraya nasıl ve ne zaman gitmişti? Ben mi göndermiştim? Taksi mi tutmuştu?

* Ne olmuştu da , "Seninle dünyanın her yerine gelirim" diyen Müzeyyen , durduğu yerden çekip gitmelere başlamıştı. Nerelere gidiyordu? Gelirken getirdiği bakışlar ne dalgaydı? Hangisi Müzeyyen kimdi? İlk tanıdığım kimdi, şimdiki kim?
Sigaramı yaktım. Müzeyyen'in gözleri içinden, bir çukur ya da kuyudaymış gibi, bir yerlere sıkışmış da yardım istermiş gibi bakan yabancıya sırtımı döndüm ve son kez , üçüncü şahıs konusunda, kendime direndim.

* Beni her yoğuruşunda, sırtüstü yatıp karnını açan kedi yavruları gibi, teslim ve mest oluyordum..............

* Uzaklaşan şeylerin gözden yitişini görmemek için, gözlerimizi başka yöne çevirsek bile, yine de ne bok yemeye bir taraflarımızla geyik gibi bakardık?

* Müzeyyen, kalkıp başka birinin yürüyüşüyle çamaşır toplamaya gitti.

* An bile olmayan bir kısalıkta sanki bendekiler ona ondakiler bana geçmişti. Ağlamak istedim. Bunu başka biri istemiş gibi geldi. Ağlamadım. "Git" dedim balığa, iter gibi değil, "Sen git, ben geliyorum" der gibi, gitmesi gerekiyormuş gibi. "Git" dememe gerek yoktu. Kelimenin hissi geldiğinde o gitmişti. Sular çekildi.

* Ben kendimi , en sivil hallerimin tanığı olan mekana giren adam olarak hissederken , ayna beni , arkasında boş bir koridor olan adam olarak gösteriyordu.

* "Aynadaki kadın benim zıttım" demişti, "ben ne kadar ev haliysem, o okadar sokak. Ben sokulgan isem, o başını alıp giden. Ben gündüzüm, o gece... Çapkın, güçlü , özgür."

* "Müzeyyen" dedim, "sende hicran yarasından derin yara mı var? "
Verdiği cevabı alıp , suda eritip, yemeklerden sonra bir kaşık "ben böyleyim"
Birden , gidip düz ovada keklik avlama fikri geldi. Vazgeçtim. Cevabı bana yetmemişti. Adama sorarlardı: "Kim ikiye böldü dostum seni?"

* Ben sözlerden değil bakışlardan tırsardım. Bakışların arkalarını sezer, sezgilerim doğrulanana kadar mecburen bekler , beklerken kafayı yerdim. Konuşunca mesele yoktu. Ayrıca bu devirde herkes en azından iki tane idi. Daha kalabalık olanları da görmüştüm.

* "... Hani mamur olacaksa viranlar..?"

* " Aslında, tam diye bir şey yoktur" dedim, "her tam, bir üst yarımın alt basamağıdır. Yani yarım da bir bütündür"

* Müzeyyen' in , il kzamanlarımızdaki bakışlar ile çevresine gülümsediğini gördüm. Bugün yine gönlümün bahçesinde gezindim bakışlarını, "Sensiz sazın zevki mi var?" bakışlarını, ve bitpazarı hamalının taşıdığı aynalı konsol önümden geçerken , kendi bakışlarımı: Öyle bir der giriftarım ki...

* "Nereye gidiyorsun çocuk" dedim içimden, "büyümeye mi?"

İlhami Algör - Fakat Müzeyyen bu derin bir tutku ( Merkez Kitaplar, 67 syf. )

EV

2010-05-20T05:00:00.004+03:00

“Beykoz sırtlarında ilişkiyi bitirme adımları, silah alıp başıma sıkmak gibi değil, boğularak ölmek gibiydi.”

Günün birinde öyle cümleler kurdun ki karşımda bu cümleleri bana kuran sen misin diye dikildim karşına!

Gecenin birinde yuvarladığın cümleler dolandı ayağıma, yorganla yüzümü örttüm açmak istemedim, sustum.

Bir gece vakti öyle sert konuştu ki vücut dilin, gitmek istedim bir hışımla bırakmayan sendin.

Ertesi gün kimin için mücadele ettiğimi unuttum, mücadele ettiğim adam sen misin diye sokuldum, beğenmiyorsan git dedin, gittim dedim, gittim.

Beykoz’a gittim. Güzel bir restorana gidip güzel bir akşam yemeği yedim. Gözümü saate takıp geçmesini bekledim, geçmedi, çay içtim. Sonra market raflarına dizdim kendimi, kimse beğenip almadı, ben hepsini aldım. Kredi kartı ekstrem sana geliyor diye faturayı kabarttım. Kan şekerim düştü diye tatlı içecekler aldım elime, yola çıktım, istikameti bulamadım. Susmasaydık da susam olsaydık keşke dedim simitçinin elleriyle kendime bir büyük çay doldurdum. Sonra sigara, sonra tütün sarısı, sonra sarı dolmuşlar, ‘bensiz gitsinler’ dedim. Durdum. Durdum öyle. Yine saate taktım gözlerimi, yelkovan tuttu, akrep soktu.

Şimdi dedim Beykoz sırtlarında ben bir ilişkiyi bitiriyorum. Şimdi dedim Beykoz sırtlarında ben yürüyerek bir ilişkiyi bitiriyorum. Aslında dedim ben bir ilişkiyi yürüyerek bitiriyorum, yürüyerek bir ilişki biter mi. Yolun sonundaki benim evim mi ve gittiğim yerin ne anlamı var.

Sonra buldum. Yokluğunun ne zararı olabilir ki derken buldum. Eve neden gideyim onu düşünürken buldum. O an anlamım olan değildin sen yoksa her şeyi anlamlı yapan başka birine rastlayıncaya kadar eve gitmezdim. Sen anlamın kendisiydin belki yoksa ben o gece ve diğer geceler eve gitmezdim. Ben eve gitmezdim çünkü eve gitmemin ne anlamı var? Ben eve gidemezdim çünkü o evden gitmiştim zaten ve sen zaten “ev”din.

“Bazı kadınlar bazı adamları dik tutar, bazı adamlar bazı kadınlara ev kurar. Bu yüzden adam evin direğidir ve yuvayı dişi kuş yapar!”

gelin ya da

2010-05-18T01:56:00.004+03:00

bu gece bir sorun var sevgilim,
yeni aldığım tüm gömlekler bol geliyor gibi sanki, üzerine-üzerime. bu yüzden üzerime üzerime geliyorlar. oysa vitrinde ne janjanlı duruyorlardı, ne hoştu hayalini kurmak bir düşünsene!

annemin gözyaşlarında babamın yaralarında kardeşimin öfkelerinde boğuluyorum.

evimizin hangi odasında minik animasyon karakterler büyütücez, içimdekiler hangi odalara sığacak bir fikrin var mı? daha önce bahsettiğim sahne gerçek olacak belki, derinden gelen bir müzik sesi koridorun duvarlarını kaplayacak, yüzüme çarpmayacak ama söz mü? yüz metrekare yeterli bence. üç odalı olsun... birine bir "in" dekoru yaparız, kış uykusuna yatarım ben orda. kışın çalışmasam, yazın yarım gün çalışsam olmaz mı,sonra hayallere dalıp cümle avlasam hayallerde, hayallere dalmak bana çok iyi geliyor.,

ama para. ne çok para lazım hayatımızı kurmaya, bütün gün düşündüm,, bir gelinlik giymek istiyorum sahillerde, üzerimde gelinlik denizin dalgasına bakmak ve bakmak ve bakmak ve bakmak istiyorum. danteller ya beyaz, ya beyaz, ya siyah ya siyah olmalı. ablasının parlak siyahı! gece mavisi! kırmızı kuşaklar kurcalıyor zihnimi!

çalgıcılar beni neşelendirmeye çalışsınlar hüzünlü zannedip de. biz göbek atalım. ya da ben göbeğimi atayım üzerine, nerene denk gelirse. katlanırsın, biliyorum. katlanıyorsun diye katlanarak çoğalıyorum. seni seven yanlarıma iyi egzersiz oluyor.

üzülme, anlamadığını biliyorum. üzülme, ben de anlamıyorum. hemm saçmalıyorum farkındayım,

ah sevgilim, bilsen ne çok şeyin farkındayım!

günlük

2010-05-17T20:51:00.003+03:00

1998 yılında yazdığım günlük çıktı piyasaya, ahretliğim de yanımdaydı üstelik. ne çok güldük. ama şu komik, insanın 12-13 yaşındaki halinden şimdiye pek değişmemiş olması... gerçi o zamanlar daha iyi bir kitap okuyucusuymuşum, okuduğum kitapların özetlerini bile yazmışım, şimdi iki cümleyi yazmamak için erteliyor da erteliyorum. ruha dokunan düşünceleri blogumda uygulayacağım da okuduğum her kitap için. ama neden yaşım büyüdükçe zamansızlığım da aynı, üşengeçliğim de aynı oranda büyüyor. enerji toplamam lazım. hayat için enerji, daha çok enerji, bütün neşeli hallerime istinaden!

fotoğraftaki günlük benim günlüğüm değildir! :)

"the doors" geri dönüyormuş gibi hissetmek

2010-05-13T04:14:00.002+03:00

sabah sabah nasıl sevindim anlatamam, sanki geri gelecek gibi mezarında fatiha okuduğum! :)

Kral Çıplak!

2010-05-03T02:17:00.003+03:00

burada ben varmışım, yazık bana sesim kısılmış konuşmanın sonunda... :)

Ceren Baykal - Düşünce Özgürlüğü Için 6. Istanbul Buluşması - The most amazing videos are a click away

bu da o videonun ne olduğunu anlatan yazı :

Bianet: Düşünce Özgürlüğü Buluşması’nda 11 Kişi Baskıya Tanıklık Etti – Bianet

Düşünce Özgürlüğü İstanbul Buluşması’nda Prof. Tarhanlı, uluslararası ifade özgürlüğü standartlarının özellikle inanç temelinden yeniden tartışmaya açıldığını söyledi. Alınak, Seropyan, Demirer, Dilipak, Baykal, Özkan, Özdabak, Tursun, Baransu, Bengisu ve Selek tanıklık etti.

Erol ÖNDEROĞLU, hukuk@bianet.org
İstanbul – BİA Haber Merkezi
25 Mayıs 2009, Pazartesi

Düşünce Suçuna Karşı Girişimi’nin 22-24 Mayıs günlerinde İstanbul Bilgi Üniversitesi’nde düzenlediği Düşünce Özgürlüğü için 6. İstanbul Buluşması, düşünceleri nedeniyle Türkiye’de baskılarla karşılaşanları, Avrupalı ve Karadeniz bölge ülkelerindeki hak savunucularını bir araya getirdi.

Bilgi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dekanı Prof. Turgut Tarhanlı, açılış konuşmasında, 11 Eylül 2001 saldırılarından sonra özellikle güvenlik meseleleri etrafında ifade özgürlüğünü sınırlarının tartışmaya açıldığını, son olarak da evrensel insan hakları standartlarının dini değerlerin korumaya alınması yönünde girişimlere sahne olduğunu söyledi.
Tarhanlı: AİHM kararlarını da tartışabilmeliyiz

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin (AİHM) içtihatlar itibariyle, kültürel ve sanatsal konularda, politik düşünce açıklamalarına göre daha az özgürlükçü kararlar alabildiğini ifade eden Tarhanlı, AİHM kararlarının da insan hakları savunucularınca tartışılmasının yararı olabileceğini açıkladı.

“Türkiye’den tanıklıklar” bölümünde söz alan eski milletvekili Mahmut Alınak, Deniz Gezmiş, Musa Anter ve Vedat Aydın’ın isimlerinin sokaklara verilmesini istediği için “suçluyu övmek” iddiasıyla cezalandırıldığını açıklayarak, yasaklara değindi:

“1973′te savcı bana, ‘Demokrasimiz daha genç, zorlamayın!’ demişti. Bekledim ki demokrasi büyüsün ama o hiç büyümedi. Kürtlüğümüzü, Kürtçe’mizi ruhumuzda prangalayarak büyüdük.”

Agos gazetesi eski imtiyaz sahibi Serkis Seropyan da, Hrant Dink’in Reuters Ajansı’na söylediği “Dört bin yıldır bu topraklarda yaşayan halk ortadan yok oldu” sözlerini diğer gazetelerden aktarmalarına karşın yalnızca kendilerinin yargılanıp mahkum edildiğini söyledi.
Demirer: İtiraz etmekten vazgeçmemeli

Yazar Temel Demirer, Dink’in soykırımı tanıdığı için öldürüldüğünü ifade ettiği için halen “Türk milletini aşağılamak”tan yargılandığını kaydederek, “Ben devletin diliyle konuşmadım, benim suçum bu” dedi.

“Sarık ve Cübbe” başlıklı yazısında “askeri kuvvetlerini aşağıladığı” gerekçesiyle yargılanan yazar Abdurrahman Dilipak ise, Adalet Bakanlığı’nın kovuşturma izni vermediğini söyledi ve ekledi: “Ancak siyasi irade başka bir kişi için izin verebilir. Bu iktidar vermezse bile bir başka iktidar bu düzenleme yürürlükte kaldığı sürece izin verebilir.”

Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğrencisi Ceren Baykal da, 301. maddeyle yürütülen soruşturma ve davalara bakanlık izni getirilmesinin yıllardır kendilerine söz edilen “erkler ayrılığı” ilkesine aykırı olduğunu açıkladı.

Vicdani retçi Doğan Özkan, hapisten para cezası verilmesiyle sonuçlanan yargılamasını özetledikten sonra, sözlerini “Askere gitmeyin, hiçbir işlem yapmayın” diyerek tamamladı.
Özdabak, Baransu, Tursun da tanıklık etti

Karikatürist Halil İbrahim Özdabak “Guguk” karikatürü nedeniyle yargılandıktan sonra beraat ederken kendisine “kıl payı” kurtulduğunun söylendiğini ifade ederek, “Her gün çiziyorum ama aklımda yine o kılpayına yaklaşmamaya çalışmak var” dedi.

Mehmet Tursun ise, oğlunu öldürenlere ilişkin yargılamaya dair düşünceleri ve tepkilerinden hapisle yargılandıklarını ifade etti; “Polis şiddetine karşı seferberlik ilan ediyoruz” dedi.

Taraf muhabiri Mehmet Baransu, hakkında 22 dava açıldığını, yedi soruşturma yürütüldüğünü söyledi; Özden Örnek ve Dağlıca haberinden açılan davalara 12 Haziran’da devam edileceğini ifade etti.
Lambda’dan Bengisu: Tehdit sürüyor

Lambdaİstanbul Derneği’nin kapatılma girişimlerini anlatan Bora Bengisu da, yargının derneğin kapatılmamasına karar verdiği kararında dahi “eşcinselliği yaygınlaştırmaya çalışırlarsa kapatırız”dair tehdit bulunduğunu, bu nedenle de kararı temyiz edeceklerini açıkladı.

Mısır Çarşısı davasından hakkında müebbet hapis cezası istenen sosyolog Pınar Selek’e ise babası ve avukatı Alp Selek tanıklık yaptı: “Ajan olmayı reddettiği için başına getirilen bir olay bu.” (EÖ)

www.bianet.org

saklı cennetler

2010-04-26T16:28:00.004+03:00

türkiye'nin saklı cennetlerine gitsek ya...

http://www.milliyet.com.tr/turkiye-nin-sakli-cennetleri/turkiye/galerihaber/26.04.2010/1229310/default.htm?PAGE=5

ama ama

2010-04-25T14:55:00.001+03:00

birileri buraları okuyorsa okuduklarını belli etseler ya onlar, yazsalar ya bana da bişiler, yazılara da bişiler.ben merak ediyorum gün gün artan sayıları, meraklı bir insanım ya o bakımdan. :)

bencil kara balık

2010-04-14T02:10:00.003+03:00

Güneş böylesine yakıyor, yel böylesine serinletiyorken; hele bir de o yelde deniz kokusu varsa çıldıracak gibi oluyorum. Yanılıyorsunuz bu kötü bir şey değil çünkü ben “beni bu güzel havalar mahvetti cümlesini olabilecek en olumlu haliyle kullanıyorum.

Sonra denizin üstünde yürümeye başladığımda imkansız diye bir şeyin olmadığını düşünmeye başlıyorum. Elbette bunun mucize olduğunu düşündüğüm kadar garipliğini de düşünüyorum. Hayat diyorum, vapurlar filan, inanası gelmiyor insanın, boğaz köprüsü yıkılmadan nasıl ayakta duruyor? Öyleyse imkansız olabilir mi?

“O’ nun bir şeyin olmasını istemesi yeterlidir. O bir şeye “ol” der o da hemencecik oluverir.”

Bu beni müthiş güvende hissettiriyor işte. Herneyse nereden başlayacaktım nerelere geldim. Mekanlar cümlelere giriyor biz istemesek de, işte…

Günüm bencillik üzerine düşünmekle başladı. İnsan ne bencil dedim. Ben de ne kadar bencilim. İnsan neden bir tek bundan öyle kolay sıyrılamıyor?

Dostuna kardeşine çay ikram edecekken sevdiğin bardağı ona mı verirsin kendine mi alırsın gibi o kadar sıradan ve o kadar günlük yaşantının içinden fırlayan sahneler geliyor ki güzümün önüne, ben diyorum ne bencilim kimi zaman. Ama sonra son zamanlarda bununla nasıl savaşmakta olduğumu hatırlıyor, vicdan azabından biraz olsun kurtulmaya başlıyorum.

Bir adam geliyor aklıma birden, bencilliği simgeliyor, sonra bir başka adam çıkıyor, bencillik dünyasında yok. (sanıyorsun) .. kendini gösterince nasıl da yıkıyor insanların üzerine kurdukları evrenleri. Nasıl bir yanılgı, nasıl bir hayal kırıklığı bağrımda kalıp taş oluyor!

“ Dünyanın en güzel en anlamlı caddelerinden birindeyiz. Gecenin ışıkları zihnimizi kurcalarken parlayan gözbebeklerimizi iyice açığa çıkarıyor. İçimdeki bebek mızmızlanıyor ve ‘seni ısırmak istiyorum’ diyorum. Çünkü insan içine katmak ister sevdiğini, yemek bunun en güzel göstergesi! Bir dakika isteyerek hırkasını çıkarıyor. İçine bir yaz kıyafeti giymiş. Kolunu sıyırıyor ve omzunu bana uzatıyor sonra. Büyülü hislerle ağzıma alıyorum omzunu dişlerimle parçalamamaya özen göstererek. Onu oracıkta yiyebilirim! Sonra ‘canın acıdı mı’ diyorum. Yargılamadan bakıyor bana, sen vampir misin diye bir soru zihninde belirmiyor eminim. (oysa gerekli şüpheleri vardı, akşam sokağa çıkma yasağım var diye gündüzleri evine gittiğimde perdeleri örterdi, mumlar yakardı mesela).. elini omzuma atıyor ve yürümeye devam ediyoruz. Sonra onun omzu morarmaya başlıyor. Oysa daha ne yaralar kuruyacak…

Sonra bir gün bir mektup yazıyor bana, tüm kötü adamlar, tüm bencil insanlar bir odaya kapatılsın ve gülmekten işeyene kadar cezalandırılsın diyor.

Çünkü biz ceza kavramı üzerine böyle şeyler düşünüyoruz ve ceza gibi hukuk okuyoruz. Sevgisiz kalmış insanlara acıyoruz ve herkesi bir ömre yetecek kadar sevmek istiyoruz. Ama bir şeyi unutuyoruz; bazı sevgiler bencillik barındırır, ‘o sadece senin olsun istersin’ ve bazı sıfatlar bazı sevgilere aykırıdır. Herkesin yari isen eğer ve bunu anlayamayacak, kötüye kullanacak birileri o sevgi çemberinin içine girince o çember çember olmaktan çıktı. ‘Sevmek sevgiliye davranış özgürlüğü getirir mi’ sorusunun yanıtını çok acı tecrübelerle öğrendik. Bu sevgilin bu da onun yeni sevgilisi, hadi tanışalım diyen adamın canını çok fena yaktılar o eski sevgililer, yeni sevgililer. Eski sevgilisinin koluna iğne yaptılar diye bile ağlayabilen bir adamdı çünkü o.”

Neyse ki o adam kendine büyülü bi dünya kurdu, gözleri ışıldıyor. Artık benim masallarımı paylaşmaya ihtiyacı da yok üstelik… içinden kötülük geçmemiş insanlara vurgunum, çok vuruldum!!!

Günüm devam ediyor. Elime bir hikaye kitabı geçiyor “küçük kara balık”. Çemberimde Gül Oya dizisinde konusu geçtiğinden beri alıp okumak niyetim, kaç zaman olmuş. Nefes almıyorum okurken. İçimdeki bencillik benzeri o bilmediğim hisle ilgili düşüncelerimin üzerine HANÇER vuruyor. O denize açılmak isterken içimden şehirler geçiyor güneşli havalarda, tren sesleriyle gidiyorum, denizlerde yürüyorum, bin bir mucizeye daha şahit oluyorum ve zekam beni kötü adamlardan korumaya yarıyor. Hayatta kalma savaşı bu! Küçük kara balık alacağını adlımı da bu hayattan hiç tanımadığı bir balığın hayatını kendi hayatına tercih ediyor? Düşünmeden yapmam artık imkansız.

Sevdiklerimin gözünde “özel” olma hissi beni ben yapıyor, özel olduğumu bildiğim için Allah’ı daha çok seviyorum. Ama bencillik buradada mı karşıma çıkıyor. Ben özelsem ama bana verilenlerden fazlası başkalarına da veriliyorsa. Sevdiğim adamlardan biri daha güzel bakıyorsa başkalarına, benden sakındığı cümleleri kuruyorsa bazılarına, sevdiğim kadınlardan biri kıymetli vaktini benden sakınıyorsa ve hatta kardeşim, canımın yarısı, benden daha hisli döküyorsa içini başkalarına (ben olmayan herkes başkası mı? ) NEDEN BU KADAR ÖNEMLİ? SAVAŞIYORUM.

Ve bir ayetle nihayete eriyor günüm, aklımdaki tüm sorular soğuyor;

“45-26 Biz onları sizden fazla imkanlarla donatmıştık. Onlara kulaklar gözler gönüller vermiştik. Fakat kulakları gözleri ve gönülleri onlara bir fayda sağlamadı.”

Eskiden bir adama aşıktım diyorum içinden, o adamla kendi düğününde ya da benimkinde dans etmek istiyorum.

Kapanıyor gözlerim.

Å�ebnem Ferah-Ä°yi Kötü DanS PisTi [CanlÄ±]
Yükleyen sebnemferah. - DiÄ�er müzik videolarÄ±na göz atÄ±n.

Mary et Max

2010-04-11T02:09:00.002+03:00

izledim, bayıldım, bayıldım, çok düşündüm bir dee yeniden izlicem,, izledikten sonra da yazıcam kessinliikkllee ;) izleyinn!

"Gafile kelâm, nafile kelâm"

2010-04-05T15:53:00.005+03:00

Gafile kelâm, nafile kelâm:

Çevresinde olup bitenlerle ilgilenmeyen veya ilgilenmek istemeyen kişileri o konuda uyarmak boşunadır. Zira onlar ileriyi görmemekte direnir ve olaylar karşısında gaflet gösterirler. Bu bakımdan kendilerini uyarmak için söylenen sözler hep boşa gider, işe yaramaz.

Bu şarkıyı sevdiğini söylüyorsun. Sevdiğin şarkıyla ilgilendiğimden çok neden o şarkıyı sevdiğinle ilgileniyorum. Bunu sana nasıl anlatabilirim. Bunu bana nasıl anlatabilirsin.

Bazen o ışığı gördüğümü dile getiriyorum. Çünkü benim için “konuşmak” yazmak, söylemek, dile getirmek, işaret etmek, ima etmek, susarak anlamanı beklemek, dokunmak, sevmek, anlatmak, anımsatmak, bağırmak, fısıldamak ve benzeri birçok şekilde kendini gösteriyor. İnsanı insan yapan özelliklerden “konuşma” kimi zaman sanat gibi kimi zamansa gayet sıradan beliriyor. Bunu sana nasıl anlatabilirim.

Bir adam konuştuklarıyla bana dünyayı gezdiriyor, bir adam konuştuklarıyla bana okumadığım birçok kitabı okutuyor, bir adam konuştuklarıyla olmadığım bir şehirde yürürken ufkunda açılan pencerelerden beni de içeri alıyor, bir adam konuştuklarıyla gitmediğim filmleri bana da izlettiriyor, bir adam konuştuklarıyla düşündüğüm şeylerin aslında düşündüğüm gibi olmadığını anlatıyor, bakış açımı genişletiyor, bir adam konuştuklarıyla bana benden başka insanların geçmişlerini katıyor, büyüyorum, genişliyorum, bütün bunlar olurken beynim büyüyor, ufkum açılıyor, hayata bakışım değişiyor, düşünce eşiğim kendini geliştiriyor,, bunu sana nasıl anlatabilirim.

Bu şarkıyı sevdiğini söylüyorsun, üstelik dünyanın en güzel yerlerinden birindeyiz seninle, yediğimiz önümüzde yemediğimizi komşulara veriyoruz, biliyorum iyiyim, biliyorum iyisin, zaten bu kadar iyi olduğun için ben seninle, seni benim…

Dünyanın en güzel yerlerinden birindeyiz ve ben sana diyorum ki bu şarkının bana hissettirdiklerini bir bilsen… Gülümsüyorsun sadece, ne dediğimi anlar gibi gülümsesen, bunu görsem mesele yok ama bilmesen de, görmesen de, anlamasan da bana ne hissettiriyor diye sormuyorsun. Çünkü biliyorsun ki “ne hissettiriyor?” sorusu bir konuşma daha başlatacak. Çünkü biliyorsun ki o konuşma senin anlamadıklarına, senin bilmediklerine, senin düşünmediklerine ve senin konuşmadıklarına doğru yol alacak. Gülümsüyorsun ve tabii ki susuyorsun.

İki kişi telefonla konuşuyor, biri adam, biri madam. İki kişi telefonla konuşuyor ve bir şarkı çalmaya başlıyor aynı anda, ikisinin de bulunduğu aynı odada. İki kişi telefonla konuşuyor ve ikisi de aynı anda konuşarak aynı anda farklı şeyler anlatıyorlar birbirlerine. Sesler birbirine karışmıyor ama yine de, ikisinin algısı da anlattığı yerden devam ederken karşısındakinin ne anlattığını dinleyebilecek kadar açık. Sesler birbirine karışmıyor ve konuşmaya aç bu iki kişi kendilerini kendilerine büyük bir iştahla açmaya devam ediyorlar çünkü o güne kadar kendilerini başkalarına kapadıkları çok kapıları var. Büyük bir iştahla iki kişi telefonla konuşuyorlar ve o sırada bir şarkı çalmaya devam ediyor. Tabii ki aynı anda susuyorlar.

İkisi de susarak bu şarkıyı ne çok sevdiklerini anlatıyorlar birbirlerine –yoksa susmazlardı- ve ikisi de bu şarkıyı neden sevdiklerini biliyor.

Sana ne yazabilirim ki?

2010-03-31T13:18:00.002+03:00

Tezer Özlü “Ben en çok seni kavrayabiliyorum. Nasıl anlatayım. Senden başka hiçbir insanı tam anlamıyla, bütünüyle kavrayamıyorum” dediği Ferit Edgü'ye yazdığı mektuplardan öykü ve romanlarında olduğu gibi yalnızlığını dile getiriyor. Bu yalnızlıktan devşirdiği acıları, hüzünleri, sevinçleri ve mutlulukları; yeni kitaplarının ortaya çıkış süreçlerini anlatıyor

SEVENGÜL SÖNMEZ (Arşivi)

Yazarların mektupları -hangi nedenle ve kime yazıldıkları bir yana- edebiyat tarihçilerinin en önemli kaynağı olduğu gibi okur için de bir sanatçının iç dünyasına açılan kapılardan biridir. Kimi mektuplar, sanatçıların dünyaya ve sanata bakışını, eserlerinin izleğinde ama daha aydınlatıcı bir biçimde çıkarır önümüze, kimi mektuplar ise hayatın içinde sanatçının nerede ve nasıl durduğunu/ duramadığını anlatır. Bu nedenle yazarla yapıtı arasında kurulabilecek bağı önemseyen ya da araştıran biri için mektup, anı vb. metinler oldukça önemlidir.
Ferit Edgü, Her Şeyin Sonundayım (Tezer Özlü-Ferit Edgü Mektuplaşmaları) adlı kitaba yazdığı önsözde yaşamlarıyla yapıtları arasında sınırlar olmayan yazarlardan bahseder. Tezer Özlü de Edgü’nün deyişiyle bu yazarlardandır: “Tezer Özlü, bu tür yazarlardan biriydi. Yazarlık gücünü yaşadıklarından alan, yaşadıkları için yazınsal bir dil yaratan, varoluşunu yazmaya, yazısını varoluşuna borçlu biri.”
Mektup, en özel şeylerin anlatıldığı, sanatçının eserleri dışındaki dünyasında olup bitenlerin yer aldığı bir metin olarak, okurun sanatçıyı başka açılardan da tanımasını sağlarken, edebiyat tarihçisinin, pek çok eksiği gidermesine, tarihin tozlu sayfaları arasında kalmış, unutulmuş gerçeklere ulaşmasına, kimi zaman da yanlışları düzeltmesine yardımcı olur. Edebi değeri her ne kadar büyük olursa olsun, bütün mektupların öncelikle “özel” olduğunu bilmek, bu türden yararlanarak yapılan araştırmalarda, çeşitli engeller yaratmaktadır. Araştırmacının karşılaştığı soru, bu türün genel sorunu olarak karşımıza çıkan, bir yabancı olarak bizim bu mektupları okumaya hakkımızın olup olmadığıdır.
Benzer bir kaygıyla uzun süre bu mektupları yayımlamayan Ferit Edgü mektupların yayımlanma serüvenini de önsözde anlatmaktadır: “Her yazarın kendine ait (Virginia Woolf’un deyişiyle) bir odası olduğuna ve bu özel odaya, eline kitabı alan herkesin girmeye hakkı olmadığına inandığım için. Bugün, Tezer’in tüm yakınlarının izni, hatta isteğiyle, bu mektupları yayımlarken önemle belirtmek istediğim bir nokta var: Tezer, hastalığının düşüşe geçtiği dönemlerde (bazıları klinikte) yazdığı mektuplarda, yaşadıklarını dile getirdiği kadar, saplantılarını, (sözcüğü bağışlayın) sabuklamalarını da dile getiriyor. Okur, bu mektupları bu gerçeği göz önünde tutarak okuyup anlamalıdır.”
1966’da başlayan ve 1985’in son günlerine dek süren bu yazışmalar Tezer Özlü’nün yazdıklarının kılavuzu ve ruhunun iç dökümü. Ancak bu mektupları çarpıcı kılan sadece bu özellikleri değil, mektuplarda edebiyatı her an yaşayan, yaşamla yazmak arasında gidip gelen bir ruhun izini sürmek mümkün.Üstelik her mektup büyük bir kütüphanenin habercisi.

Özel hayatı da var
Tezer Özlü’nün en yakınlarından biri olan Ferit Edgü’ye yazdıklarında özel hayatına ilişkin kimi ayrıntılar da vardır. Evlilikleri, boşanmaları ve günlük hayatın sürdürülmesi için yapılması gerekenler. Bütün bunları yazarken de Tezer Özlü’nün kendine has anlatımını görürüz. İç kıyıcı ama uzaklaşılıp bakılması gereken meselelerdir bunlar. İlerlemiş depresyonunda kullandığı ilaçlar, doktorlar, hastaneler de yer alır mektuplarda. Bunlar okurun Özlü’nün dünyasına bir adım daha yaklaşmasını ve onun yaşamaya ya da ölmeye, gençliğe ya da yaşlılığa dair düşüncelerini öğrenmesini sağlar. Okur onun bitmek bilmeyen umudunun bir parçası olur mektupların ilerleyen sayfalarında:
Çok iyiyim, bir haf ta sonra hastaneden çıkacağım. Çok yeni, çok güzel günler bekliyor beni. Bunların hepsini hak ettim. (Ankara, 9 Ocak 1967)
Artık, hastalığımın düşüncesi de kafamdan sıyrılmaya başladı, üstelik bu durumun yararlı yönlerini bile bulmaya başladım... (Ankara, 13 Ocak 1968)
Yazının başında da söylediğim gibi mektuplar bir yazarın evrenini aydınlatan, onun edebiyata ve diğer sanatlara nasıl baktığını gösteren önemli metinlerdir. Tezer Özlü’nün Ferit Edgü’ye yazdığı mektuplar onun sinemaya ve müziğe olan tutkusunu da açıkça ortaya koymaktadır. Erden Kıral’ın filmler başta olmak üzere, izlediği filmler, dinlediği müzikler mektupların satıraralarında uçuşur gider:
Çok iyi olan pikabımdan Bach’ı kaldırdım, Telemann’ı koydum. Torelli ve Marcello’yu da çok sever oldum, ama plağı yok. Hiç plak yok zaten (2 Bach, 1 Händel, bir de Telemann var). (İstanbul, 11 Şubat 1967)
Ingmar Bergman’ın Yaban Çilekleri ve Aynadaki Sessizlik adlı kitaplarını çeviren Tezer Özlü okurken bir yandan da çeviriyi düşünmektedir. Ferit Edgü’ye sıkça çevirmek istediği kitapları yazar. Kitapları ve yazarlarını uzun uzun anlatır: Çevirmek istediğim üç kitap var: 1) Golem 2) Max Brod/ Kafka 3) Peter Weiss (Abschied [von] den Eltern). (İstanbul, 11 Şubat 1967)
Neredeyse tüm mektuplarında okudukları kitaplar vardır: Vladimir Neff, Kafka, Dostoyevski. Ferit Edgü’yle ikisinin ortak aşkları Kafka’dan sıkça söz eder Tezer Özlü:
Yazmış olduğun mektup gerçekten çok güzel. Onu Kafka’nın “Briefe an Felice”si kadar seviyorum. (Ankara, 16 Şubat 1967) Zaten müşterek aşklarımız çok. Dostoyevski, Kafka. Bir yıldır ben de yalnız Kafka okuyabiliyorum. (Endenna, 26 Mart 1984)
Tezer Özlü’nün pek çok yazarı keşfine tanıklık ederiz bu mektuplarda. Peter Weiss başta olmak üzere Robert Walser’i okumanın heyecanını sürekli dile getirir: Robert Walser’i tanır mısın? İsviçre edebiyatının bence en önemli yazarı. Tam bir Kafkaesk korku ve Dostoyevski yüreği ve zaman zaman Gogol acı humoru taşıyan bir yazar. (Zürih, 7 Ağustos 1984)
Robert Walser’i Türkçeye çevirmek ister. İsviçre’de Pro Helvetia adlı bir kurumdan yardım almayı ve onların vereceği parayla kitabı Ada Yayınları’ndan yayımlamayı planlamakta, bunun için de Ferit Edgü’yü ikna etmeye çalışır.
Ferit Edgü’nün Tezer Özlü’ye yazdığı (kitapta yer alan) ilk mektup 20 Mart 1984 tarihini taşımakta. Bu mektup Türk edebiyatına bir başyapıtın kazandırılma hikâyesidir gerçekte. Ferit Edgü Tezer Özlü’nün “Bir İntiharın İzinde” adıyla yazıp gönderdiği kitabı okumuş ve ilk izlenimlerini yazmıştır:
“Bir İntiharın İzinde” müthiş bir kitap. Çok müthiş bir kitap. (Başka sözcük bulamıyorum.) Yıllar var ki böyle bir metin okumadım. (Tabii Türkçe metinlerden söz etmiyorum.) Bana gençlik yıllarımda, Rimbaud’yu, Lautreamont’u, daha sonra Kafka’yı, Rilke’yi, Hölderlin’i keşfettiğim günleri yaşattı.
Birkaç yıl önce, çocukluğunun soğuk geceleri için düşünüp de söyleyemediğim, dile getiremediğim buydu işte: o malzemenin öykülemeye değin, böylesi bir çığlığa dönüşmesi gerektiğini düşlemiştim. İçine sıçayım edebi türlerin. Romanın. Öykünün. Şiirin. İçine sıçayım. Bana yaşamın ucuna yapılan yolculuklar gerek. Bu yolculuğun türü olur mu?
Ferit Edgü’nün bu satırları unutulmaz bir kitap adını müjdeler: Kitabına ne güzel yakışırdı YAŞAMIN UCUNA YOLCULUK.

Varoluşun ucuna yolculuk
Sonraki mektuplar boyunca Yaşamın Ucuna Yolculuk’u ve Pavese’yi konuşurlar. Tezer Özlü bu adı benimser, Celiné’nin Gecenin Sonuna Yolculuk’a benzemesinden biraz çekinse de 26 Mart 1984’te kitabının kendi içindeki yankısını dile getirir: Dediğin gibi, kitap benim varoluşumun ucuna yolculuk. Belki bundan sonra ölümümün ucuna da yolculuk edebilirim.
Ferit Edgü kitabın kusursuz yayımlanması için çok çalışmış ancak Tezer Özlü’nün düzeltileri geç kalmış, dizgide, düzeltide aksaklıklar olmuştur. Kitap Edgü’nün içine sinmeyecek biçimde hatalı çıkmıştır. 27 Nisan 1984’te yazdığı mektupta basılmış üç bin kitabı kalorifer kazanında yakacağını söyler ve 7 Mayıs’ta da “Kitap bu yanlışlarla çıksaydı, çıldırırdım. Çünkü herhangi bir kitap değil” diye yazar.
Yaşamın Ucuna Yolculuk’la birlikte Svevo ve Handke’nin kitabı da yayımlanacaktır. Tezer Özlü bu tesadüfe çok sevinmiştir. Ferit Edgü Handke’nin kitabının Türkçe adı için öneriler göndermesini ister Tezer Özlü’den. Tezer Özlü kitabın adını çok sevmiş ve kendine çok yakın bulmuş olmalı ki sonraki mektuplarda da sıkça bu kitabın adına göndermeler yapmıştır:
Handke’nin Wunchloses Unglück adı için birkaç öneri yazmayı denedim... Bir saniyede şu sözcükler boşaldı: Mutsuzluğun İsteksizliği (kelime çevirisi)... Mutsuzluğun Boşluğu/ Mutsuzluğun Sessizliği/ Mutsuzluğun Hiçliği/ Mutsuz Bir Hiçlik/ Mutsuzluğun Bırakılmışlığı/ Mutsuzluğun Durgunluğu. (Zürih, 27 Temmuz 1984)
Ferit Edgü Yaşamın Ucuna Yolculuk çıktıktan sonra gazete ve dergilerde çıkan yazıları, eleştirileri kesip bir kopyasını Tezer Özlü’ye gönderir. Bunların içinde Fethi Naci’nin yazdıkları hayal kırıklığı yaratır Tezer Özlü de, hatta biraz kızdırır bile onu:

Fethi naci’ye kızar
Benim kitap için Fethi Naci’nin yazdığını okudum. Biz neler yazıyoruz, onlar neler yazıyor. Ne gibi bir dil kullanıyorlar. Aramızda uçurumlar var. Ayrıca kitap üzerine bir tek cümle kurmayı başaramamış. Ama kendi sorunu. (Zürih, 1 Ekim 1984)
Mektuplar boyunca Sezer Duru, Orhan Duru ve Demir Özlü’nün Tezer’in hayatındaki yerini de görürüz. Sezer ve Demir kardeş olmaktan çok ötede, onun varoluş mücadelesinin de yazarlığının da en önemli destekçileri olurlar. Ferit Edgü’nün de yakın arkadaşları oldukları için mektuplarda karşılıklı olarak haberler verilir, buluşmalar anlatılır, planlar yapılır. Her buluşma bir şenliğe dönüşür.
Tezer Özlü “Ben en çok seni kavrayabiliyorum. Nasıl anlatayım. Senden başka hiçbir insanı tam anlamıyla, bütünüyle kavrayamıyorum” dediği Ferit Edgü’ye yazdığı mektuplardan öykü ve romanlarında olduğu gibi yalnızlığını dile getiriyor. Bu yalnızlıktan devşirdiği acıları, hüzünleri, sevinçleri ve mutlulukları anlatıyor. Bütün bunları yazdığı kişi en yakın arkadaşlarından biri olunca çok daha derin ve yoğun hissediliyor yaşadıkları. Yapıtlarına kaynaklık eden o iç huzursuzluğun ve arayışın izleri, -belki tamamı- bu mektuplarda karşımıza çıkıyor.
Her Şeyin Sonundayım Tezer Özlü’nün olduğu kadar Ferit Edgü’nün de sanat anlayışına, edebiyatçılığına , Yaşamın Ucuna Yolculuk’un yayımlanma serüveninde öğrendiğimiz üzere yayıncılıktaki titizliğine de ışık tutan mektuplardan oluşuyor. Edgü’nün ruh hallerine, yazma ve okuma tutkusuna ama dahası iyi edebiyat karşısındaki heyecanına tanıklık ediyor bu mektuplar.
Anlatıklarıyla ve anlatım biçimleriyle mektubun edebi bir tür olduğunu açıkça ortaya koyan bu mektuplar Tezer Özlü ve Ferit Edgü’nün yapıtlarıyla birlikte okunabileceği gibi tek başına da birer mücevher. Toprağın en derin yerlerinden kazılarak getirilmiş, bu kazının tüm darbelerini içinde barındıran ama ışıl ışıl parlayan bir mücevher.

“HER ŞEYİN SONUNDAYIM”
Tezer Özlü-Ferit Edgü Mektuplaşmaları
Sel Yayıncılık
2010
111 sayfa, 10 TL.

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetay&ArticleID=987510&Date=31.03.2010&CategoryID=40

"bizimkiler"

2010-03-28T01:27:00.008+02:00

fazla söze gerek yok, çünkü "bizimkiler" aynı hislerle her pazar ekran karşısına geçen herkes için gerçekten "bizimkiler" imiş . . . eski bayramların neşe ve huzurla anılması gibi anılması tam da bundanmış. ve hatta bu bölümün youtube da bulunması da bu yüzden manidarmış belki de. bulduğuma sevindim.

"bizimkiler 'bayramlık' birinci kısım:

ikinci kısım:

üçüncü kısım:

dördüncü kısım:

beşinci kısım:

hangisi gerçek oldu?

2010-03-25T13:15:00.004+02:00

hangisi gerçek oldu diye başlık atmışlar, geçmişte gelecek için düşünülen, çizilen, hayal edilen ne varsa koymuşlar dosyanın içine, kimbilir daha neler vardır.. konuyla ilgilenilse daha neler çıkar fikri heyecanım oldu bugün. hani hep diyoruz ya okuduklarımız okundu daha önce, söylenenler söylendi, yazdıklarımız yazıldı... biz neyiz kimiz nereye gidiyoruz a kadar uzanan sorular silsilesi farkımız ne diye nihayete ererken ben biliyorum farkımı. ben kendimin farkındayım da üstelik. ayrıca çok da özelim, hepimiz gibi, hepimizden farklı olarak ama hepimiz gibi işte.

çok kullandığım bir tamlama olan beynimizdeki kıvrımlar bir zamanlar yapı kredinin çıkarttığı minik kitaplardan içinizde kaç koridor var ı hatırlattı şimdide. deneysel çalışmama kaldığım yerden devam ediyorum ama biliyorum da insan kobay değildir ama en enteresan kobay da insandır bir yandan. deneysel çalışmama devam ediyorum dedim, kobay benim. giderek kendimi daha fazla gözlemliyorum. hislerimi, heyecanlarımı, her duruma verdiğim farklı tepkileri, bazen aynı replikleri giderek daha fazla gözlemliyorum. ama bu bişeyleri daha fark etmemden öteye gidemiyor, yani gidiyor da bu konuda hızlı ilerleyemediğim bir gerçek.

mesela ben çok güzel severim, mesela ben sevdiğimin üzerine de düşerim bunu biliyorum. bunun bilgisi de bilgim dahilindeydi ama bugünlerde hissini de tatma fırsatı buldum. hem ben birinin üzerine düşülmemesi gerektiği konusunda yıllarca kafa yormuş, yıllarca cümleler kurmuştum. herşeyin bilgisi içimdeydi ama insan kendisi olunca dibine ışık vermiyor. mum du o dimi. mum diyorum dibine ışık vermiyor. ama biz mum değiliz, insanız. değiştirebilir, değişebiliriz.

mesela birlikte jetgillerin yaşadığı ülkeyi ziyaret edebilir, ordan alice'e uğrar eve döneriz. ninja turtles ın kullandığı mazgal kapağını da sana gösteririm giderken, merak etme...

milliyetteki dosyanın linki:

http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/41026-yasam-hangisi-gercek-oldu-/1

fotoğraf makinesi ile zaman makinesi arasındaki bağ nedir?

2010-03-15T15:30:00.005+02:00

"zalim beni söyletme derunumda neler var"

hadi gidelim.

hep aynı hissi veriyor sevdiğimin güneşinin ışıkları (ışınları mı demeliydim) ...

sınırsız bi gitmek isteği, gezmek gezmek kaybolacakmış gibi sanki bir yerlere varma kaygısı olmaksızın...yürüye yürüye, koşa koşa, yerlerde yuvarlanarak bile hatta.

ama özellikle de birazcık tarihi yapı, taş bina filan olsun isterim. galata olabilir, eminönü olabilir, ne bileyim...

siyah beyaz fotoğraflara renk katmış gibi hissediyorum sanki oralarda.
gün, güneş, zamanmakinesi gibi beni yaşamak istediğim yıllara götürürken (yanlış anlamayın, yaşadığım yüzyılı da seviyorum elbette) ben duriyim öyle, poz verir gibi tulumbalı eski bir makineye...

http://fotogaleri.hurriyet.com.tr/GaleriDetay.aspx?cid=33637&p=1&rid=2

'Biri hava atınca kariyer olur'

2010-03-13T23:25:00.003+02:00

Vedat için kariyer, 'birinin diğerine hava atması' demek, yani parası olan kariyerli oluyor. Çağkan, 6 yıldır bilgisayar kullanıyor ve tercih edeceği üniversiteyi çoktan seçmiş... İki farklı dünyada yetişen 14 yaşlarındaki iki çocuğa aynı soruları sorduk. İşte cevapları....

CEREN BAYKAL
Vedat, 14 yaşında....
Boş zamanlarında, tatillerde neler yaparsın? Hobilerin nelerdir?

Televizyonda film izliyorum. Atari salonlarına gidiyoruz, arkadaşlarla oyun oynuyoruz. Sokakta maç yapıyoruz. Bir de okuldan çıktıktan sonra amcamın bakkalında çalışıyorum. Ona yardım ediyorum. Bir de internet kafeye gidip başka okullara giden arkadaşlarımla konuşuyorum, oyun oynuyorum. Yazları da çantacıda çalışıyorum 2-3 ay.

Eğitim ve mesleki planların neler, üniversite eğitimi konusunda ne düşünüyorsun?

Büyük ihtimalle liseyi bitiririm ama üniversite okuyamam. Ben çok yaramazım, daha dün disiplindeydim. Okulda çok kavgalar oluyor. Bir de özel ders alamıyoruz, dersler güzel değil.

Peki, 10 yıl sonra kendini nasıl hayal ediyorsun, sence nerede olacaksın?

10 yıl sonra evlenmiş olurum sevdiğim biriyle. Ama İstanbul'da yaşamak istemem. İzmit'e ya da Balıkesir'e giderim, oralar güzel. Orada bir iş bulurum.

Diyelim ki bir piyango bileti aldın ve sana ikramiye çıktı, bu paranın ne kadar olmasını istersin, ne kadar olursa çok mutlu olursun?

Mesela yüz milyar çok büyük paradır. Büyük ikramiye o kadar olabilir.

Peki, bu çıkan parayla neler yaparsın?

Önce kendime bir ev alırım. Orada yaşarız. Sonra da bir iş kurarım. Mesela bir büfe açarım ya da çantacı olabilir çünkü çantaların nasıl yapıldığını öğrendim.

Peki, sence kariyer nedir?

Ya mesela birisi birine hava atıyor. Yani mesela bir yerde ben şunu alacağım diyorsun, o da diyor "aman ondan bende var", hava atıyor diğerine. Parası olan kariyerli oluyor.

Peki, alışveriş senin için ne anlam ifade ediyor, ihtiyaçlarını kendin mi karşılarsın?

Annem alır genelde, bizim burada pazar kuruluyor. Bir de Kasımpaşa'ya gideriz. Bir şeyi beğenmişsem dayıma söylerim o alır. Bakkalda çalışınca bana para veriyor dayım.

Yatağa yattığında ne düşünürsün, neleri hayal edersin?

Yatağa yattığımda ertesi gün okulu düşünürüm. Okulda neler olacağını. Çok kavga oluyor bizim okulda.

Okula nasıl gelip gidiyorsun?

Ev yakın, yürüyerek geliyorum. Ama seneye motorla geleceğim.

Ne tür abur cuburlardan hoşlanırsın?

Cips, çikolata...

Kitap okur musun? Hangi kitabı okudun en son?

Kitap okurum. Öğretmen Namık Kemal'in bir kitabını okutturmuştu.

Çocuk Hakları Beyannamesi'nden haberin var mı, neleri içeriyor olabilir?

Bizim sınıfta bir çocuk vardı. Annesi dilenciydi, babası alkolikti. Geçen sene annesi öldü. Babası zorla çalıştırıyordu. Sertaç sonra evden kaçmış artık sokaklarda yatıyormuş, ara sıra geliyor bizim okulun buraya.

Oyun: Futbol

Alışveriş: Üst-baş, Ayakkabı

Hak: Hakkımı savunabilmek isterim

Başarı: Kazanmak

Spor: Koşmak

İnternet: Oyun

Güzel: Telefon

Aile: Anne-Baba

Mutluluk: Sevinç

Ağlamak: Üzülmek

Şiir: Öğretmen özel günlerde öğretmen okunmasını ister.

Kitap: Namık Kemal

Baba: Bize bakan

Çağkan, dua ediyor

Boş zamanlarında, tatillerde neler yaparsın? Hobilerin nelerdir?

Bilgisayarla ilgilenirim. Araştırma ödevlerimi yaparım. Google'den araştırırım genelde. Zekâ oyunları oynarım. Msn kullanırım bir de Youtube'u kullanırım. Ayrıca okulun basketbol takımındayım, ondan önce de Nişantaşı'nda oynuyordum ama şimdi hafta sonları dershaneye gittiğim için fazla vakit ayıramıyorum basketbola.

Eğitim ve mesleki planların neler?

Günlük yaşamda bilgisayarı çok kullanıyorum ve kendimi bu işe yatkın buluyorum. 6 yıldır bilgisayarım var ve herhangi bir arıza çıktığında kendim tamir edebiliyorum. Üniversite olarak ise ilk olarak Bahçeşehir Üniversitesi Fen-Teknoloji Bölümü'nü tercih etmeyi düşünüyorum. Robot ve bilgisayar yapımı gibi seçenekleri var, ona da o zaman karar vereceğim.

10 yıl sonra kendini nerede hayal ediyorsun,

24 yaşında olacağım, üniversite bitmiş olacak ve büyük ihtimalle askere gidiyor olurum.

Piyangodan ikramiye çıksa ne yaparsın?

Ne kadar para çıkmış olursa olsun sevinirim. Bağış yaparım. Çünkü o para alın teriyle kazanılmış para değildir.

Sence kariyer nedir?

Kariyer bir insanın olmak istediği yerde olmasıdır. Mesela benim sevdiğim bir konuda uzmanlaşmam gibi.

Peki, alışveriş ne anlam ifade ediyor?

Beğendiğim bir şey olduğunda kendim alabilirim. Annemden para alırım.

Gece yatağa yattığında neleri hayal edersin?

Dua ederim. Sağlık, mutluluk, yoksullara yardım, ev, derslerimi kolayca geçmek ve iyi bir meslek edinmeyi dilerim. Hayal kurduğumda evlendiğimi, iyi kalpli bir karım olduğunu hayal ederim.

Okula nasıl gelip gidiyorsun?

Annemle babam arabayla aynı yere gelmelerine rağmen beni bir akrabamız bırakıyor. Bazen de babam bırakıyor.

Sevdiğin abur cubur?

Crunch, Nestea şeftali...

Hangi kitabı okudun en son?

Yılda 10-12 kitap okuyorum. Zaten öğretmenlerimiz de zaman zaman kitap öneriyor. Ben de bir kitabı okumadan önce öğretmenime danışırım, o beni yönlendirir. Kitabın sürükleyici olması okumam için en önemli sebeptir. Son okuduğum kitap Victor Hugo-Sefiller. Gazete ise genellikle pazar günleri alıyoruz ve pazar günleri ilk sayfayı mutlaka okurum.

Çocuk hakları beyannamesi ne anlam ifade ediyor?

Bütün çocuklara eşit eğitim hakkının olması gerektiğini düşünüyorum. Zenginlik fakirlik gibi nedenlerle okuyamayan çocuk olmamalı.

Oyun: Knight Online

Alışveriş: Ayakkabı

Hak: Anayasa

Başarı: Sınav

Spor: Basketbol

İnternet: Youtube

Güzel: Bayan

Aile: Anne

Mutluluk: Sağlık

Ağlamak: Karne

Şiir: Şair, Orhan Veli

Kitap: Türkçe

Baba: Oğul

23.12.2007

vakti zamanında yenişafak'ta yayımlanan röportajım. haberin aslı şu linkte:

http://www.yenisafak.com.tr/Pazar/?t=29.12.2007&i=89077

2009'un "Düşünce Suçları" Kitaplaştı

2010-02-16T14:00:00.002+02:00

Düşünce Suçuna Karşı Girişim, “Düşünceye Özgürlük 2009” kitabını yayınladı. Kitapta 2009 yılında düşünce suçundan ceza alanlar, aklananlar, düşen davalar, engellenen yayın ve etkinlikler, ve düşünce suçları ile ilgili yasa maddeleri var.

Çiçek TAHAOĞLU İstanbul - BİA Haber Merkezi15 Şubat 2010, Pazartesi 1995'te Yaşar Kemal'in Der Spiegel dergisinde, devletin Kürt politikasını eleştiren yazısı nedeniyle Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde (DGM) yargılanması üzerine 1080 kişinin yayıncı olduğu 80 sayfalık bir kitapla bütün düşünce suçlarını ve suçlularını temsilen 10 yazı yayınlanmıştı.

Kitap hakkında dava açıldı ve 185 kişi yargılandı ama Düşünce Suçuna Karşı Girişim, yargılanan ya da ceza alan "düşünce suçlularının" yazılarını, "suç" olduğu için engellenen düşünceleri ve bu durumla ilgili hukuksal süreçleri her sene kitaplaştırmaya devam ediyor.

36 gazeteci 2010'a ceza evinde girdi

"Düşünceye Özgürlük 2009" kitabında geçtiğimiz yıl olup bitenler özetlenirken ilginç bir noktaya değinmiş kitabın yazarlarından Ceren Baykal; Anayasanın 288.maddesi, yani adil yargılamayı etkilemeye teşebbüs.

Düşünce suçuna Karşı Girişim'in hukuk sorumlusu olan Baykal, "Etkilenmekten korkan bir zihniyet hala yaşıyor ki 'etkilemek' diye bir durumun olabileceğini asla kabul edemeyeceğinden 'etkilemeye teşebbüs' edilmesini cezaya tabi tutuyor" diyor. "Yani bir yandan yargı kesinlikle etkilenebileceğini kabul etmiyor ve adli yargılamayı etkilemek diye bir suç olmuyor da teşebbüs suçu diye bir suç kalıyor ceza yasasında."

Peki 2009'da neler oldu? Kitapta bunlar şöyle özetleniyor:

- Demokratik açılım adı altında Kürt meselesi konuşulabilir bir konu oldu.

- Kürt medyasının karşılaştığı yasakların yanı sıra TRT Şeş'e 24 saat yayın hakkı tanındı.

- Tutuklu Gazetecilerle Dayanışma Platformu'nun verilerine göre Türkiye'de yedisi Yazı İşleri Müdürü, 36 gazeteci ve yazar 2010 yılını cezaevlerinde karşıladı.

- 20 Ekim 2008'de başlayan Ergenekon ana davası birinci yılını geride bıraktı.

- 2009 Newroz, Kadınlar Günü ve İşçi Bayramı tarihlerinin birbirine yakın olduğundan, emniyet yetkilileri "gerekli" malzemeler için ihale açarak cop, biber gazı, tazyikli su gibi malzemelerini stokladı.

- 1 Mayıs'ta Taksim'de kutlama yapılmasına izin verildi, ancak polise göre 108, ÇHD'ye göre 400'ün üstünde kişi gözaltına alındı. Gözaltına alınanlardan 5 kişi gözaltında işkenceye maruz kaldıklarını söyleyerek İHD'ye başvurdu.

- Medyanın taş atan çocuklar olarak adlandırdığı TMK mağduru çocuklar için çalışan "Çocuklar İçin Adalet Çağırıcıları"nın söylediğine göre, çocuklar açık görüşte ve ailelerinin gözü önünde işkenceye maruz kaldı.

- Anayasa Mahkemesinin 11 Aralık'ta yaptığı açıklamayla DTP'nin temelli kapatılmasına karar verildi. Partinin üst düzey yöneticilerine siyaset yasağı getirildi.

Ceza alan, aklanan ve düşen davalar
Kitapta, Düşünce Suçuna Karşı Girişim'in yıl boyunca izlediği davaların en ilginç ve tipik olanları yer alıyor. Ceza alan, aklanan ve düşen davalar, davaya dayanak oluşturan suç, hukuki süreç ve dava sonuçlarıyla anlatılıyor. Yer verilen davalar arasında Osman Baydemir, Aysel Tuğluk, Leyla Zana, Ragıp Zarakolu, Nedim Şener, Nedim Gürsel, Erol Karaaslan, Ahmet Karayay, İbrahim Kaboğlu, Baskın Oran ve daha birçok isim var.

Kitapta ayrıca 2009 yılında engellenen tiyatrolar, konserler, afişler, seminerler, festivaller, yürüyüşler, sergiler, kitaplar, gazeteler, dergiler ve internet siteleriyle ilgili bilgiler yer alıyor. Son olarak Ergenekon davası, 2009'da yaşanan polis şiddeti ve DTP'nin kapatılmasına ilişkin yazılarla bitiyor kitap.

Düşünce özgürlüğü, bu konudaki yasal düzenlemeler ve bu düzenlemelerden doğan mağduriyetler hakkında önemli ve ilginç bilgilere ulaşabileceğiniz bir kitap.(ÇT)

* Düşünce Suçu(!?)na Karşı Girişim'in internet sitesine http://www.antenna-tr.org adresinden olaşabilirsiniz.

** "Düşünceye Özgürlük 2009", Düşünce Suçu(!?)na Karşı Girişim, Can Matbaacılık, İstanbul, 2010, 143 sayfa.

Cin çarpması

2010-02-11T15:09:00.001+02:00

Bir gün yolda yürürken onunla çarpıştık.
Bunda ne var demeyin!
Elbette gün içinde yolda yürürken birçok kişiyle çarpışabilirsiniz.
Ama biz zaten çok daha önce çarpışmıştık.
Bundan sebep bu çarpışma, bir buluşma, karşılaşma, kalp çarpıntısı doğuran bir musibetten ibaretti.,,
Bin nasihatten iyi mi?

düş ko-r-kusu

2010-01-30T01:02:00.001+02:00

Karda kış tın güneşte yaz, kimi zaman mevsimsiz ayaz. Öyle ustalıkla yuvarlıyordun ki kelimeleri üzerime bana ancak kelime oyunu yapıyorsun demek kalıyordu. İnkar ediyordun, “anlamadığın her cümlemde kelime oyunu var sanıyorsun oysa bu kadar ciddiyken kelimelerle oynamam!” diyordun. Susuyordum. Çünkü gerçekten anlamıyordum. Anlaşılmamayı bazen marifet bildiğini inkar etmiyordun oysa. Gece yarısı çığlıklarla ağlamalarını, bazen deli gibi odanın iki duvarı arasında volta atmalarını, gözünde yaşlarla attığın kahkahaları koyacak yer bulamıyordum.

Anlamamaktan öte bi histi bu kimi zaman, korkuyordum. Beni kırıyorsun dediğin zaman sen kendi kendine kırılıyosun ben kırmıyorum diyişim gibi korkuyordum, sana göre kendi kendime sayılacak bi biçimde. Oysa ben de biliyordum bana sarıldığın zaman, zamanın ötesine düştüğümüzü el ele; ben biliyordum beni kanın, beni canın gibi sevdiğini. İnanmasan bile kendi hislerimden de emindim en az seninkilerden olduğum gibi. Ama işte dedim ya bazen korkuyordum, beni korkutuyordun.

Bi gece uyandım. Bi gecenasıl olduysa uyandım ve sen köpek gibi 4 ayak üstünde başın kapıya dönük kapıyı kokluyordun. Bana baktın, beni gördün ama sen köpek gibi kapıyı kokluyordun. Sana baktım, seni gördüm ama sen hala köpek gibi kapıyı kokluyordun.

“Gelmiş” dedin. “Yakınlara bi yerlere gelmiş hissediyorum. Rüya görüyorum sandım başta ama gerçekten gelmiş olmalı”…

Sana bakıyordum, korkuyordum ama sen hala kapıyı kokluyordun…

detay

2010-01-04T22:32:00.000+02:00

"İnsan çöplüğüne döndü geçmişimiz" dedi. Ruh haline göre değiştirirken ojelerinin rengini. Ayrı renkler değil ama, kırmızı gülü de kanı da; bordo aşkı da şarabı da; siyah uykudaki huzuru da, parlaklığıyla gecedeki ışıkların coşkusunu da çağırabilirdi. Kimyası karışık, mayası değişik, fizyolojisi bozuk diyebilirdi normaller. Ona göre anormaldiler ama!

Detaysız geçmez çünkü detaydan ibaret ömrümüz,
anana tecavüz mü ettiler aşkımızın meyvesi diye tohumunu ektiler de mi doğdun?!

sonuç:bebek, detay: ömür.

Biran nerde?

2009-12-10T01:34:00.001+02:00

Biran, peki seni nerede bulacaktım? Giderken bana öğretmediğini fark ettiğim tek şey buydu, yoksa hayat okulunu bitirdim gibi klişelere sığınmak isterim. Seni nerede bulacaktım? Bana kendimi bulmam için nereye bakmam gerektiğini iyi öğrettin, bana yaşamı, bu dünyayı ,ölümü ve hatta ötesini bulmam için nereye bakmam gerektiğini öğütledin, peki sen? Seni nerede bulacaktım bir tek onu söylemedin.
Benim dünyam bana dönüyordu önceden de ama sen “bu dünya gerçekten senin için dönüyor” dedin inandım. Çamura bulamam elimi yüzümü, çamur kötü, yıkanıp paklansa da izin kalır biliyordum çocukluğumdan, “evet öyledir” dedin, “bu doğru, çamur kötü, bulaşma” inandım. İnsanları nasıl seviyorum böyle diye şaşardı hep babam, “insanları sev dedin, sevdikçe sevilirsin, doğru” inandım. “inan” dedin, “inanırsan ve inananlarla doldurursan çevreni iyi edersin, için huzur dolar ve sana hiç uğramadığını söylediğin o huzur gelir bulur seni”, öğüt dedim, inandım. Ve uyguladım da bunları bir bir sen gidince aklımda aynı soru işaretiyle; konuşabilseydim, konuşabilseydin sen de bu soruyu soracaktım zaten “sen inanmaktan vaz mı geçtin?” diye. “İnanan kötü olmazdı ya hani, doğruların nerede, bunca acı çektirmek sevgiliye hangi dinin ibadeti söylesene, Kurtaran değil misin artık?” diye; cevap veremeyeceğini bile bile afallatmak için belki sadece düşün diye, bu soruları soracaktım bir bir.

Ama işte, korktum da sormaktan, o zaman hiç söylemezdin belki ve seninle bir daha konuşamazsam bana seni aradığımda nerede bulacağımı hiç söylemezsin diye korktum.

Gün - Eş

2009-12-01T17:24:00.001+02:00

Vapurdaydım. Yürümeye başladığım anda fark etimiştim elbette güneşi çünkü gün ışığına karşı hiçbir zaman kayıtsız davranamadım. Ben davransam o ben fark etmeden bambaşka bir ruh haline büründürmeyi başardı her seferinde. Nasıl bir huzur. Bakma sen kocaman kocaman güneş gözlüklerini takmayı sevdiğime. Güneşi severim.
Vapurdaydım, kitap okuyordum ve kendimi de kitabın içinde sanıyordum o ana dek. Değilmişim. Kendimi bir çok ana dahil hissederken olmadığımı fark ettiğimde etrafa attığım bakışlara benzer bakışlar fırlatmış olabilirim etrafımda oturanlara.

Neredeyim ben?

Kitaptaki karakterler bir kafeye girmiş birer kahve istemişlerdi çoktan. Tarife baktım, mekan tarifinin bulunduğum ya da ışınlandığımı düşündüğüm yerle ilgisi yoktu. Benim de öyle. Yani ben yine bendim ama biraz daha farklı ve belki biraz daha yaşlı ama yine de genç bir bedenin içinde. Saçlarım siyahtı mesela ama boyamıydı kendi rengine mi bırakmışım tam ayırt edemedim. Bir mutfaktaydım ve kekin hamurunu çırpıyordum. Portakallı kek, üstelik tarife ya da kitaba bakmadan sanki sürekli yapıyormuşum gibi. Sanki değil öyleydi muhakkak. Üzerimde mutfak önlüğü vardı; elbette daha önce görmemiştim. Mutfakta üzerinde kırmızı piti kareli örtü olan bir masa vardı, küçük bir şey, mutfak tezgahının ve aynı zamanda benim tam arkamda. Gün ışıkken tüm gün ışığını içine alan bir mutfak ve bir evdi aynı zamanda ama hava kararmaya başladığından davlumbazın ışığı yanıyordu. Ve evde limon kokusuna benzer bir koku vardı. Yıllar önde adaçaylı diye aldığım ve sonra çok sevdiğim ve sonra bir daha da bulamadığım o şampuanın kokusu gibi, böyle biraz acı gibi biraz tatlı gibi biraz değişik bir koku işte, evimin kokusu. Evet evimin dedim çünkü diğer odaların yerlerini de anlatabilirim odaların şeklini de, yatak örtüsünden duvarlara, salondaki koltuğun üzerindeki şekilli ve renkli mindere arkadaki şark odası tadındaki bakır dolu odaya, banyodaki tuvalet kağıtlarını koyduğum dolaba varıncaya dek. Evimdi o benim. İyi bir nota bilgim olsa çalışma odamızda açtığın müziğin notalarını çıkarıp verebilirim. Yeni keşfettiğin bir grubun şarkılarıydı muhtemelen, daha önce duymamıştım.

Kitap aynı kitaptı önümde duran, vapurdaki aynı yolcular yerçekimine vapurun koltuklarıyla karşı koyan.

Portakallı keki çok sevmediğimi ama portakallı kek yapan bir benin neyi temsil ettiğini düşündüm. Kelimelere dökemedim ama bu düşünce hoşuma gitti. Bu arada unuttuğum bir ayrıntı da şu, yıllar sonraydı o gün ve akşam yemekten sonra canım gibi sevdiğim birilerine gidecektik. Yemek sonrası çay muhabbeti ve muhtemelen kek de o muhabbet içindi.

İstiyorum. O günü istiyorum dedim kendi kendime, benim olacak mı yı elbette zaman gösterecek ve ben bu sanrı sandığım düşü çoktan unutmuş olacağım belki de.
Vapurdan indim, aynı güneşin aynı ışığının bana verdiği huzuru sana da vermesini diledim içimden. Ama nedense koşar adım yürüyordum. Huzurum kalmadı dememek için huzurum kaçmasın diye koşar adım.

ASUDE ?

2009-10-31T02:22:00.002+02:00

“hayaller en büyük avuntularımız” dedi, göl kenarında taşı sektirmeye çalışırken. Sekmiyordu belki ama kurduğu cümle beynimden içeri nasıl dalmışsa cumburlop düşüyordu suya. Onun taşı suyun üzerinde dolaştırma isteği gibi kurduğu cümlede beynimde bir kaç yere uğrasın en azından istedim. Ama yok. Çoktan derine dalmıştı bile… bir kaç yere vursa, bir kaç cümle kurdursa…eve gitmeye karar verdim sonra. “ben eve gidiyorum.” Dedim, bakıp gülümsedi sadece. Kızmış olmalı diye düşündüm kurduğu cümleye ver-e-mediğim tepkiye. Oysa derin bir sohbet başlatmak istemişti bu cümleyi kurduğunda eminim. Ya da belki paylaşmak istediği yeni bir düş kuruyordu bugünlerde. Ya da belki birinin bi düşüydü dillendirmek istediği de, dinlemedim.

“sana yar diyemem kii dile düştün söz oldun”

Nereden gelmişti şimdi bu şarkı aklıma, oysa bambaşka bir ıslık vardı ağzımda ve şarkının haleti ruhiyesini kesinlikle karşılamayan ve nereden geldiği belirsiz bir tebessüm yüzümde. Ama şarkı esir etmeye başlıyordu işte once ıslığımı aldı dilimden çünkü ses sakin olsa bile bi isyan halinde geliyordu içimdeki sesten, sonra da tebessümüm kararmaya başladı birden. Ama ağlamadım.

Onun kurduğu dakika bilinçaltıma gönderilmiş “hayaller en büyük avuntularımız” cümlesi içimden bi yerlerden bu şarkıyı çağırmış demek ki diye düşünerek olaya bilimsel bir açıklama katmaya çalışıyordum. Olay bilimsel olunca duygusallıktan tamamen uzak durmayı sağlıyodu çünkü. “en iyisi eve gidip kitap okuyayım” dedim içimden, uzun süredir ihmal ettim, oldukça uzun süredir.

Oturduğumuz sokağa geldiğimde üst kat komşumuz birden balkona çıkıp sofrabezini silkelemeye başladı. Küfürbaz olsaydım da bu durumda küfredemezdim eminim derken ne kadar öfkelendiğimi bir ben biliyorum. Ve öfke yukarıdan dökülen kırıntılar azaldıkça azalırken sözcükler çıkmaya başladılar saklandıkları yerlerden üstelik cümleler bile kurmaya başlayıverdiler ben ne olduğunu anlamaya çabalarken. Apartmanın merdivenlerine oturup yazmaya koyulmalıydım hepsini birer birer, yukarı çıktım. Televizyonu açtım, evlendirme programlamlarından birinin olduğu kanalı açtım, hayaller en büyük avuntularımız mı gerçekten diye çığlık attı içimdeki, hayallerinden korkup kaçanlar için hangi avuntudan söz ediyorsun allah aşkına diyerek bastırdım onu.

Bu kadın kesin o adama evet diyecekti …

değmek

2009-06-29T09:34:00.001+03:00

yatağın içinde yüzüyorum- boşlukta düşer gibi.
senin elin kolun bacağın çarpıyo yüzüme, ömrüme, her yerime. ve tenim değdiği yeri yakmıyo- içim yanıyo!
çünkü dokunmak aşktandır sevgilim!

tırnaklarımla tırmanıyorum duvara, canım acımıyo, acısa da umrumda olmaz hem, aşk bu! benim kalıplarımdan öte, senin hislerinden de, kesinlikle ... birbirlerine dokunmadan duramayan sevgililer gördüm, elleri dursa ayakları dur-a-mayan,; gülme! senin için kahkaha, senin için komik (mi) sadece? ama mantık arama.
çünkü dokunmak aşktandır sevgilim, değmek yine aşktan, gülme ..

yara

2009-05-14T02:29:00.000+03:00

senin küllerin bir sureti tutuşturmaya,
yaranın kabuğu bir facia yaratmaya,
gözünden akan bir damla, bin yıl yağan yağmurlara eşdeğerdir ve yeterdir.

beni özlersen,dünya suskun.
beni özlersen dünyayı sustur.
kırılan bir ayna gürültüsü.

yekbedenken tek bedenden

2009-02-17T11:46:00.001+02:00

Duygu yoğunlumun üstünden sayfalar geçti.
Beynimde kurduğum cümlelerin üzerinden uykular.
Sen uyumaya çalışıyodun bense geçmişimde kim varsa hepsinin karşıma dikilip bana sorular sormalarına izin veriyor, sordukları soruları bir bir cevaplamaya çalışıyordum üstelik. Seni nasıl sevdiğime onları ikna etmeye çalışıyordum. Başkası olsa kime ne der di mi. Size ne de diyebilir. Ama yok. Benim verilemeyecek hesabım olmamalı.
Bana kurduğum cümleleri hatırlatıyorlardı teker teker. Sen bana şöyle demiştin sen bana böyle demiştin. Sen benden esinlenip ne öyküler döşemiştin ve hatta sana şiir yazmayı ben öğretmedim mi ya da bu dünyada tek kutsal saydığın şeyin varlığından bile haberdar eden ben değil miyim seni.

Bocalıyordum. İkna yeteneğim cümle kurma yeteneğimle eşdeğerdi ancak konuşkan yapım suskun kaldığı zamanlar sekteye uğradığı da oluyordu. He susmanın en büyük cevap olduğu durumlar da yok değildi, doğruydu ama ben hep tercihimi diğerinden yana kullandım. Beni nasıl anlamazsınız dedim, yapabildiğimin en iyisini yapmaya çalıştım her daim,en çok kurduğum cümlelerle, kendim.

Beni anlamıyorsunuz dedim her seferinde. Ben herkesi seviyorum hala ve her şeyi geçmişimde yer alan. Nefretle anmadım. Hem kendini sevmeyen bi insan yapamaz mı bunu ancak. Ben kendimi fazlasıyla ve layıkiyle seviyorum. Çünkü elimde daha iyisi yok. Bunu öğrenmem epey zaman aldı bu doğru ancak bana verilen bu beden bana verilen bu, bu her şey yeterince iyi, yeterince yerli yerinde, yeterince kullanım hakkı bana verilmiş; nasıl sevmem. Kendimi nasıl seviyorsam kendime dahil ettiklerimi, yalnız kişileri,tümceleri değil anları, hisleri ve hatta manzaraları sevmemem olanaklı mı.
He ölçülebiliyorsa bazıları ağır basacaktır,bazıları hatırlanacaktır bazıları unutulmuştur ama ben hafızamı ‘an’ lar konusunda yeterince iyi kullanıyorum emin olun.

Uyuma dedim.
Napiyim canım dedin.

Uyuyacaktık elbet ama işte susturamıyordum bazen sesleri.

Buldum.
Onları ikna etmenin yolunu nihayet buldum. Elinden tuttuğum adam da benim gibi seviyor dedim. Aynı benim gibi seviyor. O da nefret duygusunu aşılamamış anlamını öğrendiğinden bugüne beynine. Şimdi biri çıksa gelse geçmişinden gel otur der eminim, bi çay içelim. Ve hatta toplarız bütün adamları, kadınları çay içeriz hep beraber, bunda ne var. Ben onu biliyorum, o beni. Evet kıskanırız birbirimizi ama birbirimizden en çok da. Koku alma duyumu hislerimle bağdaştırdığım zamandan beri hiç kimseden aile kokusunu almadım ben dedim onlara. Onda aile kokusu var. Sen arzuydun benim için sen vazgeçilmezdin sen kalp atışıydın sen gözyaşıydın… hepiniz bir şeydiniz,inkarım yok, cümlelerimde de yaşamaya devam ediyorsunuz üstelik, neden inkar ederim amacınız yazının güzelliğine hizmet etmekse, neden olmasın da zaten. Ama hiçbirinizde aile kokusu yok.

Ve ben onu buldum sonra.
Ve o beni buldu sonra.
Ve yağmur yağıyordu kokusu genzime takılı kaldığında, yüzümde bi tebessüm ağlamak istedim o anda, bana kızar şimdi ben o anı senin gibi anlatamıyorum diye, ama anlatıyo bana sarıldığı her anda.
Elini belime doladı. Sırtımı göğsüne yasladım,elini kavradım sıkıca,yekbeden olduk. Küçükken korktuğum zamanlarda annemlerin odasına gider annemle babamın arasına yatıverirdim ya bazen; şimdi dudaklarından öpme isteğim böyle kendini göstermiyo olsa aynı öyle bi his bu diyeceğim; aynen öyle …

battaniye ve akıldan geçenler

2009-02-17T11:45:00.000+02:00

Aslı astarı yok desem şimdi bu meselin yaratacağı ufak bir hayal kırıklığı olur belki düşündüğümde. Lakin aslı astarından ibaret bu sefer, abartısı yok, süsü yok. Hem o öyle süslü kelimelerle anlatamam ki demişti bir keresinde. Her oje sürdüğümde verdiği tepki de bundandı belki, kokoş bi sevgilin var üzgünüm canım.
Benim ayağım üşüyordu galiba demişti, üşüyorduk çünkü ikimiz de ve üşümek ilk defa bu kadar az umrumuzdaydı belki de. Ama yine de üşümemek için de elimizden geleni yapıyorduk. Saç kurutma makineleri yalnızca saçları kurutuyor sanıyorsanız çok yanılıyorsunuz. Yalnız göz yaşını kurutamaz. Ee kolay mı?
Lakin battaniye var onun için. Daha bir şefkat. Daha bir sevgi. Daha bir kucak. Daha işte..
Hem ben onu ilk gördüğüm an babam yerine koydum, kendimi de anası yerine onun. Baba gibi homurdanırdı da alırdı yine yere düşen battaniyeyi, örterdi üstüme; anne gibi kırılırdım,kırardı da kalbimi yine kocaman sarılır ısıtırdım battaniyeyle, hasta olmasın diye.

Kendini böyle yoğun hissettiren hisler asla bir yazının ana konusu olamazlar.

Gözyaşı sulamaz.

2008-12-29T17:50:00.000+02:00

Sakalları tenime yapışsın istediğim adam. sana yalan söylemem. Dün gece sen kırılan bardakların keskin yüzeylerini kapattın. Hatırlatmadan duramadın ama, kırık cam keser.
Ajandamın yapraklarını ömrüne adadım. Boş bıraktım. Senli sensiz günlerim oldu. 2008 seninle güzel. Sevdim bu yılı. İlk defa bir yıl başladığı gibi geçtiğinden belki.
Mumları yaktım. Yasemin mori yi çok sevdim. Ve düşünmeden edemedim. Kürk mantolu madonna aslında punk değil mi? Hem ben sigaramın dumanına sardım, sakladım seni.
Yağmurlar yağdı, karlar yağdı,yandık güneşte,yaktık hislerimizde,yanan bize dokunmasındı ,uzak olsundu hep, yakacak her ne ise..
Ama ben üşüdüm sıcak olduğunda bile, ısıtsana beni gülümseyerek baktığın düşlerinle. Ben gayet mutluyum düşlerinde varım diye…
‘Es’ ler cümle aralarında girdi gireli, daha bir kopuk oluveriyor her şey. Üstelik resmine bakıp gülümsediğim doğru, sana yalan söyleyemem.

Şal

2008-12-22T16:59:00.001+02:00

Unuttuğum aşk, aşktaki acı, acıdaki haz, hazdaki yaş, yaştaki tad..
Hatırlattın. Bi aşk, bi şal, bi kağıdın üzerine yazılanlar. Senin için cümlelerim sevgili!
Çünkü ben de acıyorum kendime. Sensiz geçen ve sensiz geçmiş her günüm için belki. Yarım kalmış bi aşk hikayesinin ardında nasıl gözyaşı dökerse izleyenler, bi anı defterinin sayfaları yanarken nasıl öksüz kalırsa öyle..
Acıyorum da üstelik, bugüne kadar hep göz ardı ettiğim tarifsiz bi acı. Yalnız gittiğin gün beynimin karıncalanması, o karıncaların gözbebeklerimden fırlaması gibi bir şey. Unutmuştum bu duyguyu. Boynundaki şalı alıp kokunu içime çeke çeke uyumak gibi bir şey, unutmuştum o kokuyu.
O gece ben aldım onu boynundan, alıp içime bi yerlere sakladım.
Dün gece -kokun sinmemiş daha- yolladığın şala, gözümün yaşıyla, genzimdeki kokunu bıraktım.

“Düş beni üzerinden, emanet duruyorum”

2008-12-17T10:50:00.001+02:00

Kapının ardında yeni bir ilişkinin düğmelerini ilikleyen kadın var. Küçük bir kadının büyük cümleleri bunlar. İlmek ilmek sökülürken hatta sökülmeden bile biri, yeni düğmelerle yeni bir kumaşa bürünüyor öteki. Benim için kalem- kağıt kokusundan ibaret. İzi ise ömür gibi, kömür gibi kara bazen, is kokusu gibi bir iz ömre bırakılan. “Benim sevgimi istemiyosun artık” cümlesinden doğan bir fark ediş. “İstemediğin bir sevgiyi sana verecek değilim”; bakış açımı değiştiren replik, bu da bir fark ediş değil mi?
Özlenen bi tad belki, alkolun genizde bıraktığı tad gibi. “kekremsi” diye bi kelime vardı dimi…
Aldanıyosun! Kurduğum cümleler bana ait değil. Hem ben topluma mal olabilecek adımlar atıyorum artık. Ek iş olarak insan ruhlarını irdeliyorum. Hayattan caydım. Huzurda kaldım. İnsan değişken bir varlıktır diye haykırırken değişmem diye ettiğim yeminler nerde hani. Nasıl yalanmış… öfke.. ey öfke. İsyansız öfke. Zaman zaman hırsını cümlelerden alıyor. Bu yalan değil, bu gerçek. “parmak izimi bıraktım, katilim; üzerinde, yüreğinde..” der bir ses yine. Katil diye bir şarkı hatrımdadır. Bir ayak sesi uzaktaki kadın bile hatırladır. Katiller hep vardır!

uzaktan saçmalama hakkı

2008-11-28T13:45:00.000+02:00

Başından aşağı bir bardak buzlu kola boşalttım ve bilmediğim birçok dilde şarkılar dinledim. Anlamak için sözlük karıştırma gereği hiçbir zaman duymadım. Ne senin sözcüklerini ne diğer…
Sözcükleri anlamlı kılan yüzlerden ırak bi anlam arıyorum şimdi kendime.Bir anlam bulmak istiyorum ki bende daha önce hiç olmamış olsun…
Tozlu defterlerde sararmış yapraklar vardı. Onları kendimden yoldum,defterde kalsındı,manasızdı.
Resim yapabilmeyi isterdim. Büyülü bişey olmalı aklındakini okutmak,göstermek,boyamak sonra istersen karalamak. Ama aynısını. Kelimeler yuvarlak,sözcüklerle oynanabilir bi de düşlerle ama resimlerle?
Bi çift gözde her insan farklı bir renk görebilir, marifetsizlik bu. Beyaz kağıt beyazdır,gerisi yanılsama. Ve yanılsama bir gün anladığın şeyin aslında anladığın gibi olmadığını görmek değildir. Yanılsama yanlıştır,olmayanı anlamaktır. Yanlı-dır.
Tarafları değiştirebilirsiniz. Saçlarımı sarıya boyayacak kadar delirmedim henüz diyosam gerçekten öyledir inanın. Ama belki…
Yorgunum. İçimdeki huzurla öylesine doluyum ki yeni bir cümle kuracak bile halim yok. Bir süre aynı cümlelerle idare etmem lazım. Galiba ilk defa cimriyim. Oysa nefret ederim.

Sevgilim: niye anlamak istemiyorsun?
Sevgilin: …
Benim anlamadığımı söylerken aslında beni anlamadığını ifade ettiğini göremiyor musun? Seni anlamamam mümkün mü ya da beni anlamaman, algımda kocaman harflerle yazıyosun, algınla olu-ş-uyorum!

Aslında anlıyoruz. Bakma sen onlara,dışarıdan gelen seslere,içerdekini dinle.

Sevgilin: beni sev,her daim…
Sevgilim:seviyorum, seveceğim…

yanılgılar çok kırıcıdır.

2008-09-03T18:48:00.000+03:00

Sana yer arıyorum. Ne zor işmiş. Böyle olacağından hiç bahsetmemiştin. Yıllar geçmiş.
Mangalı yakmaya çalışırken sen, ben komşunun kızıyla ilgileniyorum kucağıma almış.ooo ayça abla buyur sen de gel. Yok çocuklar ben hallettim o işi diyen bir komşu, size afiyet olsun. Parmağımda yüzükler, kolumda bilezikler ama hiçbiri senin değil. Kalan dostlar damlayacak benim evin bahçesine ve gördükleri örnek aile tablosunun içindeki adam benim eve ait değil. Bahçede dekor. Çiçeklerin arkasına saklanmış bir elmas. Kendini saklamış. Hep hazine olmuş kayıp adada, şimdi resim. Mangalı yakmaya çalışıyor, kucağımdaki çocukla ilgileniyor, ama yanılmayın. Aman yanılmayın. Çünkü yanılgılar çok kırıcıdır. İsimlerini de içlerinde taşır, yanıcıdır. Küle sebebiyet verirler, köze dönüşebilirler. Alevle yaklaşmayın derim ben resimlere, her gördüğünüz resme de inanmayın!

Dönüp durduğumuz küçük yuvarlaklar dönüp durmuyomuş aslında. Dönüp duran bizmişiz. Dönüp durma hissi bile yalanmış aslında. Zaman hep adını gizleyerek yapıyor bunları. Ondan yok diyoruz. Kabul etmiyoruz. Susarken konuşabildiğiniz dünyaları yörüngelerinizden çok uzakta tutmayın yine de. Herkesin bir dünyası var ama herkesin 1 dünyası yok. Ne kadar uzağa giderseniz gidin kapsama alanı dışında kalmayın en iyisi. Dünyalar birbirine karışmazsa tadı çıkmıyor. Miden yoksa ve ömür boyu aç kalmışsan herşey güzel gelir o ayrı. Ama fazlasıyla doluysan, ama fazlasıyla doluysa...

Sana yer ararken oldu tüm bunlar.
Yok.
Zaman a benze. Zaman a benziyor musun da ne? İmzanı göremedim.oysa gayet iyi görür gözlerim. Zaman a benzemeye devam et o halde. Dünyalar karışmalı, kesişim noktaları giderek çoğalmalı. Ama her kümenin kendi özeli kendi içinde kalmalı!
Zaman yapıyor. Adını gizlese de zaman yapıyor. Gördüğüm kördüğüm değilse çiçeklerin arasında kalan sensin.
Gördüğüm kördüğüm değil...

itinayla göz yaşartıcı bomba hazırlanır

2008-07-15T18:13:00.000+03:00

“İtinayla göz yaşartıcı bomba hazırlanır” başlıklı ilanı gördüğümde onun vermiş olduğunu anlamam için kahin olmama gerek yoktu.
pili bitmiş el feneri gibi hissediyodum kendimi.ve karanlık gözlerimi alıyodu.
ay ışığında da kullanılabilen güneş gözlükleri icat etmek isterdim hep.fırsat önümdeydi.
O gözyaşartıcı bombaları hazırlayıp her uygun denekte deneyecekti ömrünün kalanında.
bense en inandırıcı reklam olan ‘ben de kullandım’ la karşılarında hiç ummadıkları anda beliriverecek ve ayışığında kullanmaya elverişli güneş gözlüklerini pazarlayacaktım.
pazarlamak dedimse para karşılığı sanmayın sakın! cümle karşılığı sunacaktım pazara.pazara.”pazara pikniğe gidelim” son bombasıydı.pazara pikniğe gidecektik.o Pazar hiç gelmedi.gelmeyecekti de.o bunu hiç bilmeyecek,umursar gibi yapıp önemsemeyecek,avazı çıktığı kadar baırsa da aldırış etmeyecekti.anlayış göstermeyecektim bense.ay ışığında bile kullanılan güneş gözlükleri tasarlayacaktım habire.gözlerimi bir daha kimse görmesin diye.
çünkü karanlık gözlerimi çok fena alıyor.öyle alıyor ki.bırakmıyor bi daha..

FRANsız

2008-07-08T19:44:00.000+03:00

Özünü tartışmamak kaydıyla iyi sayılabilirdi.oysa ne zordu kötü görünen insanların bile özünde iyi olduğunu savunabilmek.

İncele.
İnce eleyip sık dokumamak elinizdeyse ,incelediğinizde, sıradan insanlardan biraz farklı gibi görünse de değişen çok fazla şey olmuyordu insanlara yaklaşımı hususunda.
Fransızca konuşuyor oluşu başta enteresan gelebilirdi ve fakat ve lakin başka hiç bir dil ruhunun sert ama kibar bi şekilde dışa vurumunu böyle net böyle açık sağlayamazdı ,, eminim.

Garip gelebilirdi soracağı sorular ama etkileme imkanı bulamazdı yoksa,başka...
Siyahın sizi içinize çekişi de tüm renkler ya da aslında hiç bir renk oluşundan değil midir zaten.
Aynı öyle işte.
Hem hepsi hem hiç bir şeye bu kadar dahil oluşu. Sıradan insanların kurduğu cümlelere benzer cümleler kurduğunda içinizin ayaz gecelerinde titrediği kadar bile titremeyişi bundandı.oysa söylenişi,hayıflanışı,omuz silkişi depremler yaratıyordu.yaratabilirdi de her daim.
Güzel cümleler kurmak ve bu güzel cümleleri herkesin kurduğu cümlelere hiç benzemeden kurmak ve bu cümlelere herkesin baktığı açıdan bakmadan anlamaya çalışmak.
Belki oydu.
Beni de özel yapan buydu. kurduğu herhangi bir cümleye en az üç boyutunu katmadan duymazdan gelmem,her kelimesine hikaye kurmam,
belki de beni de özel yapan buydu.
bu meraktı kelimelerin harflerinin doğumuna gidişim,tarihine dönüşüm.
Özel.bu kelime ne boş ne değersiz geliyor bir bilseniz..o olsaydı bu kelime yerine de farklı bir kelime bulabilirdi.eminim buna.
Ha doğru unutmuşum zaten. Fransızca konuşuyordu değil mi...fransızca kokuşuyorduk. konuşmuyor,kokuşuyorduk. Ondan o fransaya gitti,ancak orası paklar bile demeyeceğim.

Bense Fransız kaldım.

çorba yapmanın incelikleri

2008-07-08T19:43:00.000+03:00

Sana çorba yapmanın inceliklerini anlatacaktım.
Çıldırmak için sadece klarnet sesine ihtiyacımız vardı.
Geçici unutuşlar tam olarak sönmemiş orman yangınları gibidir.alev alsa her yan siyah.
Doğalgazdan zehirlenen tek canlı ben değildim itiraf edeyim.
Kilidi içerde unutmasaydın keşke.ben ordaydım.çilingir bulabileceğinden emin misin bu saatte.hem de gece ve üstelik herkes tatilde.gidicektik ya uzak şehirlere.
Ben özellikle cam kenarı olsun diye belirtmiştim hanımefendi,üstelik panikatağım var.
Evet kesik olan çizgiler kesin bi çizgiden daha fazla özgürlük tanıyor bunu biliyorum.kim kesti ulan çizgileri o zaman.kesen de farkında mıydı ya da istediği şeride geçebilceğinin.yok efendim her şeyin bi zamanı bir de kuralı vardır.niyemiş.haklarının oldukça farkında anladığım kadarıyla.yoksa cesaret işi benim yanıma arzu ettiği anda gelebilmesi.fazla klarnet dinlemiş olmalı.saksafonmuydu o yoksa?
Ne yazık yalnızca rüyalarıma giremiyor olması.oysa dış dünyaya açılmış her delikten girmesini bildi.benim rüyalarımın etrafında kesin çizgiler var demek ki,niye kesmediniz lan çizgileri?
Ah şu sakladığın gizli belgelere ulaşabilseydim,ölmeden önce gam ın tadına varabilcektim.ölsem bile gam yerdim ama olsun.ulaşabilseydim keşke.yok hayır benimle ilgili olduklarını iddia etmedim ama.
Ama neden likörlü çikulatalardan aldın ki,alkolik olabilirim ama sevmiyorum bu boku işte.likörlü çikulata mı olur.likörün yanında çikulata versen amenna.
Her sofranın bir adabı vardır,her ikramın bir usulu.medeniyetin de.
Bi de medeni et var.medeniyet olmadan olmuyo o ben söylemiştim.önce medeniyet sonra medeni et!
Oryantal çizgiler görüyorum ufukta.
Çilingir bulduğuna sevindim.
Çorba yaptım bu arada,çok ince oldu.incelikli bi çorba.
Bi iç bak!

2 CANIM ARASI 7 FARK

2008-05-18T15:35:00.000+03:00

dün canım dediğinde sesin öyle bi sarıldı ki kemiklerim kırılacak sandım
bugün canım dediğinde gözlerin karşımdaki koltukta öylece oturuyo...

dün canım dediğinde en çok şaşırdığım bütün kırılan oyuncaklarımı nasıl tamir ettiğindi
bugün canım diyişinde çocuk seni dinlemiyo,atma desen de en sevdiği şey balkondan aşağı oyuncaklarını atmak.........

dün canım diyişinde denize koştum,öyle uçsuz bucaksız bi görüntüsü vardı ki,öyle sonsuzdu ki bana bu hissi verebilecek senden başka bi güç olamayacağına inandırmıştım artık ben de kendimi,,
bugün canım diyişinde ırmaklar ne içeri ne dışarı akıyo,ne ileri ne geri gidiyo,akar su yıkar götürür mü tüm kırgınlıkları??

dün canım diyişinde demli bi çay koydum kendime,bi de sigara yaktım,hayatta en zevk aldığım şeylerden birinin de bu olduğuna karar verdim üstelik,
bugün canım dedin,yan komşu bi fincan kahveniz var mı diye çaldı kapıyı,dedim benimki bana yetmiyor...

dün bakkaldan bi canım çikulatası aldım sen canım dediğinde,çilekli böğürtlenli vanilyalı,
bugün canım dedin şama gitti kayısı almaya ruhum,döner mi bilinmez!

dün canım dediğin an pikniğe çıktık,ateşte sucuk yaptık,hoş olmuştu dimi tadı,tadı hoş olmasa bile açlıktan öyle güzel gelmişti belki de ama yine de safça aynı duygular aynı düşünceyi paylaşıyo,hayatımda daha güzel sucuk yemedim...,
bugün canım dedin,patlıcanları közlerken ocakta yaktım,ocağı da yakmıştım tabi önce,yandık işte.

en son dün canım dedin,gökdelenler inşa edildi gökyüzünde(?),bugün canım bile demedin,başıma yıkıldı allah ne verdiyse!

canım 777 parçaya ayrıldı........................................

NOT*** bu yazıdaki dün günler öncesi,bugün günler sonrasıdır.
canımın canım'la uzaktan yakından ilgisi yoktur!
7 kurgudur;
777 abartıdır,
bir de şarkı adı...başka bir şey bilmiyorum!

fay

2008-05-17T03:31:00.000+03:00

Bişi atıyo,kalbin,bişi atıyo ağzımda,kalbin.kalbin ağzımın içinde atıyo.sen in bedeni benim bedeni me yapışmış,artık tenimin sıcaklığı seninkiyle eşdeğer.kalbimde attı kalbin,kalbimin tam üzerinde atan,senin kalbin.

artık hiç bir deprem aramızdaki fay hattından geçmez!

deniz dalgada durmaz

2008-05-17T03:30:00.000+03:00

Deniz dalgada durmaz,durmaz dalgada deniz,bir ileri bir geri atma adımlarını,hayat da durmaz,kalma,koş,kalma,git,kalma,isteme de daha fazla,koşma,dur,kalbin dayanmaz,gitme,kal,isteme daha fazla,deniz dalgada durmaz,dalgada durmaz deniz,dalga da denizde durduğu gibi durmaz.unutma.en büyük kim,en küçük kim,sorma,küsme,yanıt alamazsan küsme aynaya,sorma,yanıt alamayacağın sorular sorma,aldığın her yanıta inanma,sorma.sorduğun her soruyu duyma.içme dur.daha fazla içeceksen kusma,kusma hep,yanlışı doğruyu sorma,koşma,koştuğun yolun sonunda yok.koşma,yolun sonunda o yok.koşma,denize koşma,dalgasın sen,deniz dalgada durmaz,dalgada deniz durmaz,dalga da denizde durduğu gibi durmaz.koşma.

ZEUS

2008-05-03T03:49:00.000+03:00

Zeusun mabedinde seni onlarca öptüm,
Etini etime çiviledim de bir gram kanımız düşmedi yere.
Seke seke düştüm kayaların tepesinde de elin kaldırdı alnımı yukarı
Göğsümü kabarttı sevişin
Mezarlara girdik,çıktık,gördük,çoktuk
Anı sığdırdık objektife,taşanı kulaklarımıza fısıldadık
Bir sen
Bir ben
Denizin dalgası denizin durulması
Hepsi bizden di
Ve tek bir şahidimiz bile yoktu
Hep bizimle olanı saymazsak!
Tenimize çiçek kokusu kattık,
Çobanın sopasını elden ele dolaştırdık,
Ayindeydik
Sevme ayini
Görme ayini
Keşif ayini
Ay ini...
Gözleri çekikler geldi
Tenleri esmerler geldi
Milletleri de aramıza aldık,sınırları kaldırdık,yeryüzü bizim oldu.
Kocaman gözlüklerimi taktım
70lerdik
80lerdik
Genzimi okşuyodu teninin kokusu,2008 deydik.
Kuşlar göç etti,kanadına asıldık,geleceğe gittik,
Bulutlara daldık
Dağa daşa kuma suya hatta bulutlara iz bıraktık da,birbirimizin elini bırakmadık.
Ne tünellerde gezdik ne köprülerden geçtik ne dağlara tırmandık da gören olmadı.
Bir sen vardın,bir ben orda
Hoş gerçekten de öyle dünyada..
Çayımın demi oldun,çayının şekeri oldum,
Kaynadık buhar olduk da
Bir yerlere kaybolmadık
Şimdi dağları aramıza kattık
Kayıp olmadık
Hala parmakucumda sen,
gözucumda sen,
kulağımın ucunda sen,
başucumda sen,
düşucumda sen,
aynada sen,
ay çıksa da çıkmasa da sen,
gün doğsa da doğmasa sen,
artık hep sen...

Bir de Zeus.

cenaze marşı

2008-05-03T03:48:00.000+03:00

Adamın yapısına ne kadar zıtsa söyledikleri ama bir o kadar içinden geçenlere denkse karın boşluğunuzda bir yeri her zaman ağrıtır.
Saçları dağınıktır.
Dış görünüşüne verdiği önem aynanın söylediklerinden bağımsızdır.
Dudakları ince;
Kurduğu cümleler kalındır.
Doğuştan değildir sonradan büyümüştür duyu organları ki daha iyi algılayabilsin çevresini.
Hem algılayabildiği kadarı kimseye benzemez,eğitilmiş bir yabanidir.
Yürüyüşü de kimseyi andırmaz.
Sokak sokak değildir sanki o yürürken,ancak dekor,belki dekor.
Yürümek hiç,sanki salınmak gibi.
Ama o oynadığı oyunun içinde bir tiyatrocu asla değildir.
Siz asalak diyebilirsiniz yaşayışını düşünüp,konuşsanız hiç.
Nasıl anlatsam size tezatları..
Örneğin şişi almış eline örgü ören bir erkek görüntüsü düşünün,piyanoyu aynı hassasiyetle çalışını da ekleyin,aynı parmakları büküp sert bir yumruk attığını hayal edin karşısındakine,,işte böyle...
Adam susmaya karar vermiştir incecik dudaklarını kıvırıp.saklayabilmek için sakal bırakmıştır belki.
Saçları hala dağınıktır.
Sizin umrunuzda olmaması engellemez bazı ayrıntıların,hayatın içindeki gerçek ayrıntıların,onun zaten umurunun yakınından bile geçmemiştir,ama sizin umrunuzda olmaması başkalarının umurlarına dokunduğu anda sona erer.işte bundandır umrunuzda olmaya başladığı anda sona erişi.
ya onun gibi yaşayacaktınız ki bunca hisliyken bu imkansızdır;
ya da o halde yaşamayacaktınız umrunuza dokunduğu yerde durup.durabilip.
Bundan en gerekli olandır masalları gerçek yapmamak bazen,
Masallar masal olarak bu sebepten kalmalıdır.
Saçları hala dağınıktır.

dil yarası

2008-05-03T03:47:00.001+03:00

kan çekmez. ancak kelimeler.
geç olmaz,belki saat, ancak saat, sadece saat.
kara cümleler kömür olmadan çıkmaz. yanmadan zor. közde bile ışık var.
yanmaya niyet eden önce cümle kurar. cümle tutuşur,kağıtlar yanar. önce kağıtlar yanar,ancak,
kağıtlar yanar!
söz uçmaz.

düşünmeden sağa sola attığın taşlar örer bir duvar.
duvar kalır. duvar yıkılmaz.
heyecandan tir tir titretirken sardığında kalbini,
yaprak olur kımıldamayan duvar sardığında kalbi.

dil yarasını,dilin yaralamasını unutmaz da insan,
dilin kapattığı yaraları unutur,unutturur!

bir gece bin senaryoyla gelir

2008-05-03T03:46:00.000+03:00

sürekli görünüp kaybolan bir yüz var,yok yok sadece yüz dersem haksızlık etmiş olucam.bütün halleriyle gayet meydanda kendisi.okula giderken yanımda beliriveriyor bir anda.benimle yürüyor.sahilde çay içerken geliyor mesela,sarılıyoruz,birlikte içiyoruz çayı,evde demlediklerimiz gibi olmuyor.sonra vapurdaki simitçiden aldığımız simitleri(elbette ki ben veriyorum siparişleri) o da benimle parçalıyo.atıveriyoruz martılara.kahkaha.
evde oturmuş televizyona bakıyorum boş boş,az sonra film başlicak.yandaki koltukta tutmuş yavru kediyi kollarından,dizlerinin üzerinde iki ayağı,baş parmaklarıyla burnunu gıdıklıyo kedinin.ve kedi hapşırıyo.komik bi görüntü inanın.ben kıkır kıkır...
arkadaşlarla dolanıyoruz.bi mesaj yazıyorum telefona sanki ondan gelmiş gibi,ben gidiyorum diyorum sonra,beni bekliyo üsküdarda.neden anlam veremiyo kimse anlamıyorum büfeden aldığım sosisliyi yerken yüzümde bi gülümsenin asılı kalmasına.otobüsten geçenlerin içlerinden geçenleri tahmin edebiliyorum,hani beşiktaş kabataş arası bi yol var ya,hava bu kadar güzel ve ağaçlara poşet sarmışlar diye mutludur şu kız.(yanımda oysa,ne isterim daha)
(gümüşsuyunda bir ev,yerler tahta,duvarlar beyaz.kilimin kenarında,yerde cdler dizili,istediğini seç,dinle,izle,kapıcı gelip aidatı verecekmisiniz yoksa evi boşaltacak mısınız diye sorduğunda duymamazlıktan gel....)
konser,konserde bi ben oturuyorum yerde,bi de o,gerisi de umrumda değil zaten...
okulun koridorları çok ürkünç,insanlar sırayla dizilmiş,herkes hakkımda konuşuyor sanki,biliyo musun bu kızz,biliyo musun şu kız..uğultu,gürültü,içimden gelen imdat çığlığı..
endişe,annem,ablam,çok fazla endişe duymaya başlıyo halimden,mutfakta konuşurlarken duydum:
'bu kız durup durup biriyle buluşucam diyo,kaçıyo gidiyo,buluştuğu kimse de yok,geçen gün gözlerimle görmesem...'
kantinde oturuyodum,öyle güzel biri vardı ki karşımda kendimi ona bakmaktan alamıyodum.bi adamın görünüşünü duruşu,tavırları,başını sağa sola sallayışı,mimikleri oluşturur,kaşının gözünün şekli hep ikinci plandadır.inanamıyorum gördüklerime içsesimle eş bu adamın her bir hareketi.geliyor galiba,merhaba dicek galiba......

o günün gecesi bir mektup yazar.veda mektubu mu,itiraf mektubu mu,intikam mektubu mu,isyan mektubu mu,umut mu anlattığı,bilmez kimse..yanıt mektubun ulaştığı anda gizlidir çünkü.mektubu yazdığının ertesi günü yollara düşer,ermeni mezarlığı gittiği yer,enteresan mı,bi taş bulur sonunda,adı ishak,geçtiğimiz aylardan birinde yapışmış mezar taşına donuk ifadesi,ölü gibi.......(?)

'sana sarıldığım zaman sanki dünya duracak sevgilim. adem elmandan derin bi nefes çeksem içime bütün gözyaşları dinecek,bütün ateşler sönecek..
sen olmasan sevgilim,durucak dünya,bi daha hiç dönmeyecek,ben şunu yapamicam,ben bunu yapamicam bi daha,şuraya gidemicemle başlayan cümleler kurucam sanki yaşamicam... light my fire diye bi şarkı olmayacak mesela,çalmicak bi daha hiç bir yerde,hiç bir filmi izlemicem,üsküdara beşiktaşa,kadıköye,beşiktaşa,ortaköye,taksime gitmicem,adalara kalkan vapura hasret çeksem de hiç binmicem bi daha.,gümüşsuyundaki yokuşu hiç çıkmicam,yere kilim sermicem,kedilerden nefret edicem, elime kalem,önüme kağıt almicam,hiçbir adamı sahnede canlı dinlemeye gitmek için haz duymicam,martılara simit atmicam,ekmek de atmicam,hem belki onlardan da nefret edicem,toprağa dokunmicam,çiçek ekmicem,hiçbir meyvayı dalından koparıp yemicem,.çay demlemicem,demlenmiş çaydan da nefret edicem,oje sürmicem,saçlarımı yıkamicam,saçlarımı kimseye tarattırmicam,msj atmicam,gelen mesajları okumicam hatta telefon kullanmicam,belki telefonlardan da nefret edicem.,çalan hiç bir kapıyı açmicam..
yok olucam, yok olucam..
yalan sevgilim yalan,sen olmadığında bi bok değişmicek,yine aynı dönücek dünya,aynı çalacak kapılar,apartmanından bi nefes eksilmiş olucak,aynı mesaj sesiyle irkilcem ben,biri bana canım derken....
yalan sevgilim. sözler vermişken sana,bi gün bi yerde otururken karşımda oturan adamın bakışları ilgimi çekicek.yanıma yaklaşırken elimi,gözümü nereye koyacağımı şaşırıcam.artarda kurduğu cümlelerle dans etmesini öğrenicem,bana dokunmasını herşeyden çok isticem.
yalan sevgilim.yanına geldiğim zaman biliyorum ki çok şey değişmiş olucak.dünya ağzıma sıçıcak belki ama vazgeçmicem yine de hayatta kalmaktan.
ama unutmicam,yalan,bi kısmını unutmicam en azından..
herkesin endişesi hafızalardan silinecek.....'

mektup ulaşması gereken yere ulaşmıştır artık.......................................................

das leben der anderen ( başkalarının hayatı )

2008-05-03T03:44:00.000+03:00

arşında şimdiye kadar yalnızca senin bildiğini sandığın gerçekleri suratına vururken gördüğün insan canım dediğinle aynı.
Yalvarışı gitmemen yönünde.gitme diyişi.
Bir zamanlar sana gitme desin diye canını vermeye ömrünü heba etmeye hazır sen.
Evet o sana hiç git dememişti,cümleler kurup onları kurşun misali bedeninin en hassas noktalarına sıkmaktan ibaretti yaptığı.
Ölmeni istemememiş bile olsa ,yaptıkları bu yönde bile olsa o sana hiç git dememişti.
Ama sen ne zaman gideceğini söylesen başını hafifçe öne eğip elini kalbine götürüp eyvallah çekebildi en fazla.
Git demedi ,müsaade etti.
Ve sen hep kendi isteğinle döndün.
Ondan bağımsız,sevinç naraları atmadı,kollarını açıp sevgiyle bağrına basmadı,sadece ağzının içine kurşunları doldurma işlemine kaldığı yerden devam etti.
Sen bir kez daha gidene dek.
Son gidişin çok sessiz oldu.
Oysa öncesinde hazır ettiğin yollukları teslim eder öyle giderdin.
Sessiz gidip bir daha dönmemek aklına yattı.
Vazgeçtin.
Şimdiyse o geldi.
Karşında şimdiye dek yalnızca senin bildiğini sandığın gerçekleri suratına vuruyo.
Canın.
Suratına vurması kurduğu cümleleri kötü yapmıyo,dayanılmaz yapıyo,katlanılmaz yapmıyo.
Gitme diyo.
Gitme diyişini kendi hisleriyle açıklıyo.
Herkes orda,duvarlar bile söylenenleri kaydediyo.
Belki farklı bir yol deneseydi...gitmeni istemiyorum demek yerine gitmeyi istemiyorsun ,gitme deseydi.belki deseydi...
Gece hiçbir günahı örtemeyecek kadar aydınlık.
Gece hiçbir geçmişi yok edemeyecek kadar ömre dair.
Tam da bundan,gece yazılan asla güne dair olamaz,olmaz.
Gece bütün ömürden mesul.
Ve bu mesuliyetini duvarların söylediklerini yazıya dökerek yerine getiriyor.
Gece kimse kimsenin gitmesini istemiyo.an donuyo.

gezgin

2008-05-03T03:43:00.001+03:00

Gezgin i gördüğüm demeyeceğim ama adını öğrendiğim ilk anda yaşantısını deli gibi merak etmeye başladım.
Deli dedim hani her şeyi en çok abartanlar onlar ya,ondan.

Bi gün kendimi tanıtma cesaretini bulup yanına gittim.adımdan utanırdım ben aslında ama ilk kez biri adımı biliyomuş gibi bakıyodu bana,,benim adım şehla..

Yüzünde ufacık bir tebessüm yoktu bunu duyduğunda.

O günden sonra gezgin bana masallar anlatmaya başladı.gezgin öyle masallar anlatıyordu ki ben artık onun anlattığı masalları düşünmeden uyuyamaz olmuştum. Her seferinde başka bir ülkeden bahsediyodu,her ülkede dinlediği ayrı müziklerden,tarihten,iklimlerden,gördüğü binbir milletten ve oralarda yaşadığı apayrı şeylerden...

Bazen anlattığı kızlardan kıskanırdım onu.

Bazen değil evet genelde kıskanırdım kabul ediyorum.
Ama kıskanmamak elimde de değildi ki bir yandan,bir gün masallar ülkesinde yaşayan karakterlere benzeyen bi kızdan bahsediyordu kırmızı saçlı masmavi gözlü,bi gün okyanustan çıkan bi denizkızından bahsediyodu rengi de mavi,bi gün geceden bahsederken tanıştığını söylüyordu bir kızla rengi kara,bir gün güneşten bahsediyodu sanki,rengi ışık.

Her birini her gün daha çok kıskandım.
Hem kıskandığım sadece bunlar değildi tabi,gezginin dizlerine başımı yaslamaya bayılan ben onun tenine benden önce değen tenleri ,eşsiz güzellikleri, gördüğü yüzleri, her şeyi gezgin e dair her şeyi kıskanmaya başladım.

Onu çok seviyordum.

Evet evet kesinlikle onu çok seviyordum.bahsettiğim kıskançlık öyle kötü bir kıskançlık da değildi üstelik.gezgini diğer insanlardan kıskanmak değildi bu,sadece aklımdaki ,beni görmeden önce bunca güzelliğe şahit biri beni nasıl umursasın düşüncesi,hem aklında ben hiç ama hiç yokken olanlar,,ben kimim ki,bir şehla...ne yapsındı o beni.

Bir gün bir adamla tanıştım,gezgini çocukluğundan beri tanığını ve hep aynı yerde yaşadığını söyledi.pek evden de çıkmaz üstelik dedi.nasıl dedi,inanamadım.
Gezgin yalan söylüyor olamazdı çünkü ömründe yalan söylediğine hiç tanık olmamıştım.sen bi şehlasın dedim,doğuştan yanlış algıların,bunu da yanlış anlamışsındır...ama öfkelenmekten alamadım kendimi.

Gezgin e gittim.

Gezgin ‘anlattı dimi sana’ dedi,’kim’ diyemedim ‘neyi’ diyemedim,gezgin sanki yanımdaydı ve ne yaşasam tanıklığındaydı....
Bi teleskop hediye etti bana o gün kabul etmek istemedim ama onu kırmak her şeye rağmen hayatta istemediğim en önemli şeylerden ikincisiydi,birincisi tabii ki onu kaybetmek...
Teleskop u aldım.gece yarısına kadar pencerenin önünde öylece bekledi,elimi süremedim,anlayacaksın derken demek istediğini anlama merakımın gecenin cesareti olmadan kendini gösteremeyeceğinden emindim.

Gece geldi ya da biz geceye gittik emin değilim.usulca yaklaştırdım gözümü ona,görüş açım elbette gezgin in odasında...

“”Şehla...elinde tuttuğun teleskop sihirli bir teleskoptur,sihirli olmasa beni sende seni bende var edemezdi.
Bana kızdın,anlattığım masalların yalan olduğunu düşündün,değildi.
Ben sen uyurken gezerim ben sen uyurken çok uzaklara giderim,nasıl ki sen bin bir düşle rüyalarını süslerken ben senin düşlerinle hayatımı süslerim.bunca zaman sana anlattığım her şey ama her şey gerçekti,gittiğim ,gezdiğim, gördüğüm onca yer senin düşlerindeydi,düşlerindi,aşık olduğum her kadın,her adam,her doğa,her ayrıntı sendin.düşlerindeydim.
ben senin düşlerini mekan edinmiş bir gezginim. Gezginin.””

cimri

2007-11-15T00:52:00.000+02:00

hayatın bana getirdiği adam hayata alış diye bağırıyo gözlerimin içine bakarak,hayata alış..hayatın hiç almadan hep verişlerimden bıkkın olabilceğini düşünüyorum.bu sefer cimri yüzünü göstermediğini.molier in öldüğünü hatırlamış olacak,yok yok espri değil hakikatten.ruhu gelip elimden alana dek.
ben bi adamın gözlerinde dünyanın bütün renklerini görebildim,gülümsemem için gözlerimin içine bakması yetti hem de.ama hayat işte,gözlerini kapadığın an siyah,aynaya baktığın an siyah.hatırlatıvermese olmaz dimi göz rengini.doğuştan yazılmış ya kara leke gibi.oysa birden fazla ana renk yoktur,ve içine işleyene kadar hiç bir leke kara değildir.gözyaşının şekerli olma ihtimali otobüsün kapanan kapısının ardında kalan eliyle elimin buluşma ihtimalini sıfırladığı an 'yok' olur.
artık yok tur....

düşt-d-e

2007-05-30T19:22:00.000+03:00

bir düşün beynine takılıp kalması algını kapaması değildir her zaman.bazen algıların tamamen açıktır.önünü görebilirsin,ardını da gayet net seçebilirsin.ama işte bu umrunda değildir.huzur denen -olmadığında azap haline sokan yaşamı- şey elinin,dilinin ucunda,omuzlarında bir çift kanat,ayağının altına serilen halı sarmıştır.bu sokakta da olabilir,başının üstünde bi çatı varsın olmasın.huzur elinden tuttuğunda hayatına hakim hali almaya başlamıştır.bu olduğunda dün yaşadıkların canını acıtmaya yeltenmez,deneseler de hiç mi hiç rahatsız etmez.aynı eylemleri yapabilirsin,üstelik aynı mekanlarda aynı fotoğrafları da çektirebilirsin ama işte aklına bile gelmez.huzur varken,.yarın olsa da yarınımız yok,dünüm senden ayrıydı.anlamsız cümleler yığını.işte o zaman anlam düşte kalır.anlam düşte yaşar,düş senin içinde.o zaman hayatı sorgulamazsın.onu bi kenara koyduğunda yalnızca soru-n-larla kalabalık başın,o senleyken cevapsız kalsa da umrunda olmaz.olsa olsa gamzene sığınır kahkahanın ortasında,pek de yakışır durduğu yere,derin gösterir gözlerini.olduğu gibi.

..saçımasaçımalar..

2007-05-29T03:57:00.000+03:00

içimde biri var.bu engeli aşabilmeniz için beni vurmanız gerekir.ortadan ikiye bölmeniz.kızmayın,kıskançlık krizlerine hiç gerek yok.herşeyi ben yaptım.tahtının kenarlarına allar ve de pullar döktüm.başından aşağı tonlarca sim.parıldıyor.hoş bunları yapmama gerek yoktu biliyorum ama daha fazla dikkatinizi çeksin işte amaç.bağırıyo o böylece burda ben varım diye.dikkatli kurun cümlelerinizi.aman diyim.yüzüne bağırmamış olabilirim henüz ama yüzünden size bağırabilirim.sebep olmayın!

..................................

öyle bi nokta var ki işte tam da burda yapılmayanlar karşısında yapılanlar vicdan azabına dönüyor.benim haksız olduğumu anlamam için böyle büyük bi keşmekeşin yaratılmasına gerek yoktu,canların bu kadar yanmasına.ama oldu.öyle bi öfkeye dönüştü ki bu içimde,sanki herhangi biri çıksa karşıma onlardan hayali silahımla ateş etmeye başlicam hiç acımadan.kolay değil,dün gece rüyamda üstelik pariste bir otelin çatı katında tam 12 kişiyi öldürdüm!

öz-ü-LEM

2007-05-29T03:55:00.000+03:00

özlem beklendiği zaman gelmez,geldiğinde huzurunu bozanlar,diken olup batanlar,rahatını kaçıranlar olabilir!
sonra bi gün bi fotoğrafa bakarken(ki en tipik görüleni budur),bi adamın adem elmasının kokusunun burnunu sızlattığını fark edersin.yok yok ekşi değil.yani sızlatması ekşiliğinden değil demek istedim.
he unuttum bunu söylemeyi,haklısınız:
özlem sızlatır!
gökten üç elma düşse,biri onun adem elması olsa gibi saçma cümleler geliyosa aklınıza hele,bunu da unuttum:
özlem saçmalatır!
ama işte özlem öyle çatlak bi duvardan gelse de ,yerleşse de içine,öyle bi kaplar ki boş gördüğü yerleri,aklın durur.zamanla her düşüncenin,her gülümsemenin ortasında durucak yer bulur.onsuz bişey yapamaz olursun,her adımın başı özlem,her adımın yönü muallak.elinin,kolunun,adımının gitmek istediği yön gözünün önünde yok,seçeneğin yok.
bekleme odası.
aa evet bunu da unuttum,pardon:
özlem bağlar!
elini,kolunu ve de gözünü...

2007-05-29T03:53:00.000+03:00

bana diyorsun ki,bebekken neden ağzına emzik verdi annen senin..,
sevgilim!..

2007-05-29T03:52:00.000+03:00

iki gece hoş geçti
birinin sabahı kabus
üçüncüsü özleme yenik.
ben beş günü beş yıla yayarım da
senle bir saatin romanını yazarım
adı:delilik.
senin varlığın bir yokluğu örtüyodu;
senin yokluğun bir yokluğun ikinci katı.
damdayım.
mart geçti.
öteki adım deli kedi,
öteki adım(da) hayat.
ya atlarım,ya atlarım.(?)..

boşluk ya da delilik ya da leyla ya da mecnun

2007-04-19T13:14:00.000+03:00

orada işte tam da orada bir boşluk var.ne yanını kapasam mutaka yama ihtiyacı olan bi yer doğuyor.
altında bir boşluk var,ne koyarsam koyayım içine daha derine,en derine,en dibe ulaşmaya çabalıyor.
üstünde bi boşluk var,ne kadar çabalamam gerektiği konusunda hiç bir ipucu vermiyor.
herşeyi bırakıp sen bi adım atıyosun boşluğa,ben atıyorum kapamak adına,düşüyoruz.

elleriyle içimdeki boşluktan tuttu gibi bi söz le başlıyodu şarkı,sonra kirpiklerinin keskinliğinden söz ediyodu.öyle ya,kirpikleri hakikatten keskin oluyodu bazılarının birileri için.refleks halindeki göz açıp kapayışlarının manaları oluyodu,kimi zaman göz kırparken kimi zaman gözlerini kaçırıyodu aynı hareketle.ve her bir hareketi birisinin içinde çizikler atmaya devam ediyodu.talipleri oluyodu leylanın.modern zamanın leyla mecnun hikayesinde leyla mecnuna kaçtığında mecnun da leyladan kaçıyodu leylayı alıp kaçmak yerine.ee ne de olsa bilinçaltlarına yerleşen 'kaçan kovalanır' diye bi cümle vardı artık.hem leylanın gözyaşları da yetiyodu,zehir niyetine günde üç öğün.ama aynı zehirden kullanmıyolardı,biri sözcükleri kullanıyodu.kime hangi cümleyi kurarsa kursun tam da leylanın hassas yerlerine denk düşüyo,yaralama eylemini sürdürüyodu.
durmuyodu.hep o boşluğun eseri,çaresizlikten muzdarip tek başına yaşanan iki kişilik hayatlar...ama ne leyla vazgeçiyodu,ne mecnun boşluk kapama sevdasından.arada bi boşluk vardı ve bilmiyolardı ki o boşluk kilometrelerden bağımsız içlerinde,düşüncelerinde hep olacaktı.

iki bedenin değil iki ruhun birbirine adım atmak istedikleri yerde bi boşluk varsa bazen çekip gitmek gerekir,bazen peşinden gitmek..ve bu ikili ayrım arası karar alma organı deliliktir.

2007-04-07T02:54:00.000+03:00

'UYKUMU GERİ VER!'

Zordur bazen bir ilişkide sevilen olmak.açmamaya çalışmak telefonları,okumamaya çalışmak güzel olduğunu bildiğin mesajları,görmemeye,duymamaya çalışmak..ama duymak isteyip duyamadığın cümleler varsa hayatında... gözünün kapalı olduğuna gözünü açıverirsin gözlerini zaman zaman ,onun duymak istediği sözcükleri sıralayıverirsin art arta.
o hep gece mesaj atar.gündüz de atar ama en çok gece hatırlatmak iin çırpınır kendini.geceyken en zayıf,en yorgun halinde gelen mesajlara cevap vermeden duramayışının nedeni başkasından bekliyor olsan da ondan gelmeyenleri sana vermeye çalışanı görmezden gelemeyişin,empati hissindir.bari ben onu yanıtsız bırakmayayım,mutlu olsun yalanı arkasında lütfen beni sevmeye devam etsin,bırakırsa,onun sevgisi de olmazsa ben çok yalnız kalırım,çok yalnız..

"uyuyamıyorum canım yine,yattım yatağa,dön dolaş..bu kadar ele geçirmiş olmasan diyorum hislerimi bazen. ama mutlu da olmadığımı söyleyemem.tamam uyuyamayım ama varlığını biliyim..."

"uyusana canım.yanındayım,seninleyim,hisset...erken kalkacaksın bak,uyu,uyuyana kadar konuşuruz istersen..."

"yaşasın ben uyuyana kadar sen de oturacak mısın benimle?canım benim.peki söylesene orada da burdaki kadar çok yıldız var mı?"

"yıldız mı? yıldızlar görünmüyo burda.."

"burda da görünmüyo aslında ama sanki bir sürü yıldız varmış gibi geliyo bana..!"

":) belki bir gün burdada bir sürü yıldız olur.."

"umarım o yıldızları birlikte izleriz...."

"saat kaç oldu? kaçta kalkacaksın sen?"

"ama sen hep böyle yapıyosuun,ben 'biz'le ilgili ne söylesem sen kendinin ardına saklanıyosun."

"saklanmıyorum.ben hep burdayım. değişen birşey yok. burada bir sürü yıldız olduğunu fark edersem bir gün sen de olur musun bilmiyorum."

"ne demeye çalışıyosun?ben bizden bahsederken senden benden ayrı başka birinden mi..anlamadım,uykum iyice kaçtı,bi sigara içicem.."

"kaçmasın uykun.bunları şimdi konuşmayalım.hatta konuşmayalım.neden bi isim koymaya çalışıyosun ki? hep böyle olsun işte,böyle güzel..."

"ne hep böyle olsun?ben,sen,biz?"

"ilişkimiz.sorgusuz,sualsiz,karşılık beklemeden,yokuşa sürmeden...benden verebileceğimden fazlasını isteme."

"senden hiçbirşey istemiyorum ki,varolanlar hakkında konuşuyoruz sadece.."

"belki bu gece uygun bir zaman değil bunun için.yorgunum.."

"bense hayal kuruyorum. bundan güzel gece mi olur..?"

"neredeyse sabah olacak.hayalleri bırak.uykuya teslim et artık kendini;düşlerine değil..."

" beni düşünüyosun gerçekten,bu yeter işte,hayal kurmamı istemiyosan hayallerimi katlet,ya da gerçek..?:)"

"hayal dünyası senin yaşında bi genç kız için bu saatlerde hiç tekin değil..!"

"canım ama sen de uykusuz kaldın benim yüzzümden,nasıl uyuyim ki ben şimdi,al benim uykum da senin olsun.."

"ben uyumicam zaten,uykum yok.."

"peki canım ben uyuyorum o zaman,iyi geceler,sabahlariçok teşekkür ederim.."

"iyi uykular........."

zordur bazen bir ilişkide sevilen olmak.ama böyle durumlarda önemli olan karşıdakini iyi seçmektir.hoş böyle zamanlarda karşıdaki seçilmez.kim karşılıksız sevmek için can atıyosa o olur.senden birşey beklemiyorum der. seni böyle sevmekten mutluyum der.bilmez ki tüm 'seni seviyorum'lar beni sevebilir misin demektir.bilmez mi...
bir gün,bir yerde onu öylece bırakıverirsin.mutlaka sevgisi kulağına daha hoş gelen birileri girmiştir hayatına.zaman geçer. o kendini başka birine adamaya başlar.bazı kadınlar böyledir.kabullenir.bir gün karşına dikilip uykumu geri ver diye hayıflanmaz.kendi kendini yer bitirir,hissettirmez bile.
zordur bazen bir ilişkide sevilen olmak.ama zor olsa da güzeldir..........................................

2007-04-07T02:51:00.000+03:00

SİZ BENİ YANLIŞ ANLADINIZ!

Z; sevgimin kırgın hali,alfabenin son harfi,bitişim,ilkim.ufak parçalara ayrılmış ekmek kırıntılarını kapma yarışına girmiş martıları seyredalmışken siz,rüzgarda dalgalanan saçlarınızın ne kadar yakıştığını görebilseydiniz keşke kendinize. denizin köpük köpük oluşundam heyecan duyarken,içimin heyecandan titrediğini hissedebilseydiniz. dönüp bakışlarınıza ne manalar yüklerdim,beni alıp oraya buraya kaçırışınıza ne anlamlar...siz benim güneşimdiniz,çöldeki bi çiçeğin hasret kaldığı yağmura kavuşması gibi,küçük bir çocuğun yağmur sonrası gökkuşağını görmesi gibi,bir bebeğin dünyaya gelişi gibi,mucize gibi yani,siz benim dalgınlığım,siz benim susuzluğum,siz benim çocukluğum,siz benim düşlerimdiniz,SİZ......

o eylül sabahı çaldığım an kapınızı,koşup dönmek istedim çıktığım yoldan.kapıya yaklaştığınızı haber veren ayak seslerinizi işittiğimde çakılı kaldım olduğum yere.gidemedim,dönemedim.aliniz ustaca akiamdan kilitlediğiniz kapının anahtarını çevirirken nasıl bir ifadeyle yüzünüze bakacağımı düşünüyordum.kapıyı açıp gülümsediniz gözlerimin içine.elbette aklayamadınız şaşknılığınızı.küçük bir çocuğun görmemesi gerekenlerden onu sakınmaya çalışmak,annelik içgüdüsüydü belki her kadında olan.o an dillendiremediysem de beni kucakladığınız an ben haaykırıyodum içimden:ne olur bırakın BENİ!

evet benden yıllarca büyüktünüz.ama artık ben de çocuk değildim ki.bıyıklarım terlemeye başlamıştı çoktan,sesim çatlak çatlak çıkıyordu bilmez misiniz?bilirsiniz elbette,birkaç yıl önce sınıfın en ön sırasında oturan o küçük çocuk halimi de en iyi siz bilirdiniz.derdimden sıkıntımdan ilk haberdar olan da sizdiniz.öğretmenimdiniz. güzel sesinizle çınlatırken sınıfın duvarlarını,size hayran hayran bakan gözlerimi gçrmezden gelemezdiniz.okul sonrası aynı sokaktaki evimize dönerken ne güzel konuşurduk sizinle sizinle.kimsenin anlatmadığı bir dille anlatırdınız bana hayatı.kimsenin anlatmadığı ve anlatamayacağı bir dille anlatırdınız ne iyi ne doğru ne YANLIŞ...

işte kapınızı çaldığım o eylül sabahı,yüzümde yeniyetmeliğin acemiliği,yerinde duramayan dizleirmle yerinde olmayan aklım ve kalbim birşeyler anlatmaya gelmiştim size.çocukluk saflıktı işte nasıl inandırabilirdim ki sizin için dünyayı durdurabilceğime.sizi ne kadar sevdiğimi hangi cümlelerle anlatsam benimle olurdunuz,siz de seviyor muydunuz beni,aksini düşünmek bile istemiyordum. işte o sabah yalnız olaydınız evinizde kuracağım cümleler belki yüzünüzü güldürecekti,belki endişelendirecekti sizi.oysa ben ağzımı bile açamamıştım farkettiklerim karşısında.evde biri daha vardı,bana göre benden önce davranmış olandı,düşmandı.kapıya yanaştı,kim gelmiş canım dedi.bakakaldım.ona baktım.sizin aklınızdan bile geçmediğini düşündüğüm şeylerin benim aklımdan bir an olsun gitmeyenlerle aynı olduğunu biliyorum,o an,ona bakışımdan ANLADINIZ..!

2007-04-07T02:46:00.000+03:00

ŞARKI

ömürlük planlarla,ölümüne düşlerle,sıkışmış hayatlarla,karalanmış sayfalar arasında parçalandı kız.bir şarkının son mısrası olma savaşı veriyordu aylardır.ama hep aynı nakaratta dolanıyordu.ben seni sevdiğim zaman bu şehre yağmurlar yağıyordu,sen beni sevdiğin zamansa güneş hiç batmıyordu.oysa ne bulutlar ne güneş vardı gökyüzünde yıldızlar bile görünmüyordu.

ömürlük planlarla,ölümüne düşlerle tutmuştu elinden kız.sıkışmış hayatlarla karalanmış sayfalar kalmıştı elinde sadece.bir şarkının son mısrası olamadı.bir zaman sonra aynı nakarattan oluşur oldu şarkı.isyanına bıkışlarını sığdıramadı.sustu,kaldı.

2007-04-06T22:12:00.000+03:00

gariptir insan evladı,
imkan dahilinde işlemezken algısı
boyar gözünü sihirli sandığı bir ışığın boyası.
boy-n-unu uzatırken aydınlığa
bir taraftan istemdışı kalkar eli,engelleri,
korur kendini koştuğu ışıktan,koşarken korktuğu,
ışık sandığından.
uzanan eli havada,
aklı beyni algısı kapalı.
unutur insan evladı,
ışık gözünü kapasan bile görebiliyorsan vardır!
ve karanlıksa görünen,
belki de senden ışığa yansıyandır...

2007-04-05T22:18:00.001+03:00

BÜYÜ
istanbulda büyülendiğimde yaşım küçüktü.gri bulutlar asfalttan sanırdım.bi gün yükseldim.ege semalarından gri bi bulut üzerime gelmeye başladı.gri olduğundan uzak durmam gerekiyodu,çarparım bi yanımı actır.pamuklu yanlarına dokunmakla yetindim o yüzden.ama geri gidemedim.bi gün bulut içine aldı beni.hiçbişey göremedim ama içim dışım huzurdu.öğrettiği şarkılardan birini söylüyodum.bu huzuru anlatamam yaşamanız lazım kendini ait hissetmenin verdiği zevki.gözlerinin rengini hala bilmiyodum oysa.çünkü tarif edecek kelime yok;büyülenmiş kalbimin renginde,kara büyü.buluttan dışarı çıkardım arada,çünkü ben özgürdüm ve dış dünya da bana ait.bi gün diğer bulutlarla çarpışırken algıları bana sen dışarı çık dedi bulut.tamam dedim,ne biliyim ben bulutun dışında nefes almayı unuttuğumu.çıktım kendi rızamla ama.sonra hemen ardından girmek istesem olmuyo..asfaltı hatırlıyorum.bi kere çarptım başımı,ağrıdan geceler boyu uyuyamadım. yılmadım,denedikçe kanamaya başladı gözlerim.ben başımla bulutu zorluyorum içine girmek için,ağzım yüzüm kan.yere iniyim dedim,koyayım büyülü kalbi aldığım yere.aşağı inmeye yeltendim,sıkıştırıyodu bulutlar.tam o sırada yağmaya başladı bulut.başımı göğe kaldırdım,ağzımı açtım,üstümü çıkardım,kendimi açtım,içime girdi yağmur suları,kanıma karıştı.taş gibi bulut su gibi dolanmaya başladı içimde;beynime hoş bi kan kokusu sıçradı.çıkmadı üstelik,gece oldu,gün oldu,kaldı.şimdi ben,bir büyülü kalp,gökyüzünde...bulutun içindeyken de biz yağar mı o yağmur,ömrümüzün kalanı geçer mi bulutun içinde düşüyle uykuya dalıyoruz.......

2007-04-05T22:13:00.000+03:00

KİŞİYİ SİL
kendinden kaçmak isteyip başaramayacağını bildiği her zaman aynı yere giderdi kız..kimi zaman bi elinde telefon,bi elinde sigara;kimi zaman bi elinde çantası,bi elinde sigara;kimi zaman bi elinde market torbası bi elinde sigara olurdu o yerde.endişelenirdi.şimdi biri gelip bişey söyliyecek,ne arıyosun burda diyecek,şimdi merdivenden bi tinerci çıkacak,nereye kaçsa bilemicek..oysa hiç bi tinerciden korkup da kaçmazdı,korksa da kaçmazdı.normal geçinenlerin aksine üstüne üstüne giderdi onların,tinsinmezdi,iğrenmezdi,böylelikle onlarda ona zarar vermezdi...bazen canı gibi sevdiği bi arkadaşını götürürdü oraya,bazen canı olanı..orası ona özeldi ya işte,içine dair bi sırdı ya,hangi sırrı tutabilmişti ki içinde kendi içine ait olanı tutsun..götürürdü işte onları da.gel bak,burası benim gizli yerim..ne zaman kaçmak istesem....

evde kızın karşısında sanal bi ekran var,gözünün görmüş olduklarını aklından çıkarma çabasıyla sanal yüzlere başvuruyordu durmadan.sanal yüzler onu mutlu ediyordu,likit kristalin veremediğini onlar veriyodu,hem kurmalarını istedikleri cümleleri de kuruyolardı birer birer,mutluydu ya işte..sonra bi isme takıldı gözü yine,hep aynı isme,uzun süredir yalnızca bir isim kafasını bu kadar karıştırıyordu,zihnini meşgul ediyordu.o isim ki hayatından çıktı çıkalı düşüncesinden çıkmamaıştı bi türlü kızın..

o sanal yüzlerden biriyle konuşurken bi sohbet başladı birden,öyle bir konuşma platformu ki istemediin insanla konuşmayabiliyorsun,onu engelleyebiliyorsun ve o sanki sen yokmuşsun gibi gördüğü için sanki sen yokmuşsun gibi değirleriyle konuşmaya devam edebiliyor.bi de onu silebiliyorsun,o senin varlığından şüphe bile etmezken,diğeri adının üzerine gidip tek tuşla seni yok edebiliyor.kontrol zamanı geldi,arayıp bulduğunda kız ve öteki bu tehlikeli oyunun kurallarını bi anda hakim olmadı kız kendine,,oysa kimsenin adını silmeye cesaret edebileceğini aklının ucundan bile geçirmezdi.kız yapamazdı çünkü bunu ve düşünürdü öğrenme ihtimalini.düşünürdü kişi sizi silmiş lafının değil düşüncesinin bile insanı çıldırtma ihtimalini.bastı kız tuşlara.ve o isim vardı karşısında.uzun zamandır maddi manevi varlığıyla hayatında olduğunu bildiği,sonraları yalnızca ismen de olsa varoluşunu görebildiği o isim..inanmadı kız önce,nasıl olur canım her gece görüyorum onu aynı saatte diye geçirdi içinden.elleri de titremedi değil ama aynı zamanda.doğrulamak isterken yaptığı sorgulamayı,doğru olmasından hiç bir şeyden korkmadığı kadar korkmuştu belki de.aynı isim...100 isim varken karşısında hayatta en son aklına gelecek isim adının üzerine gelip sağ tuşa tıklamıştı çoktan...

inanamadı.o öyle bi insan değil ki dedi.o bunu öğrenme ihtimalimi düşünür,korkar,beni üzmeyi istemez.bunca zaman bu kadar da yalnış tanımış olamam.bu kadar da yanılmış olamam.ama bu imkansız..

kaçma isteği belirdi birdenbire,oysa bu gerçekten kaçamayacağını biliyordu.evden kaçtı.o hep gittiği yere gitti yine,,bi elinde sigarası vardı yine,bi elinde hiç bir şey...
.............
-bak canım burası benim gizli yerim işte.kışın ağaçların üzerinde yaprak kalmadığından deniz de görünebiliyor,ama şimdi bahar ya,kapanmış neredeyse görüntü.-güzelmiş balım.o arka tarafta ne var biliyo musun?-bilmiyorum hep aynı yerde duruyorum,oraya hiç gitmedim.-gel...-yaa olmazz eve gitmem lazım,geç kalıyorum..-gel dedim sana,,-tamam ya tamam geliyorum iştteee
..............
apartmanın olduğu arka taraftan bi adam kıza doğru yanaşmaya başlar,kız adamın kapıcı olduğunu tahmin etmektedir.umarım bişey sormaz diye geçirir içinden,gözyaşından başka cevap verebilecek hali yoktur çünkü..
-hanfendi birine mi bakmıştınız?
-şey benn geçen gün burda küpemi düşürmüşüm...
-anladım nasıl bişeydi?
-böyle siyah çubuklar ucunda kırmızı iki top var..şu arka bahçeden geliyodum ben,sonra yanımda o da vardı,beni silmiş biliyo musunuz,adımın üzerine gidip kişiyi sil demiş,o kadar kesin ve net emir vermiş ki makineye,makine söyledi bana,kim demiş sanal diye,gerçekti gayet işte,o benim hayatımdaki tek gerçekti hatta.bi kere bi arkadaşımı da getirmiştim buraya,onu da çok sevmiştim ama o da gitti.hem beni de onunla o tanıştırmıştı zaten,ikisi de gitti.giderken bana sormadılar biliyo musunuz.benim çok canım acıdı.ben onların çok düşünceli olduklarını biliyodum otsa.görüyodum bunu ya,görüyodum gözlerimle.ama o beni silmiş.küpemi de düşürdüm zaten,eve geç kalıyorum,kusura bakmayın,,gitmeliyim............................................

2007-04-05T22:08:00.000+03:00

ÇIĞLIK
bir cenin nasıl çığlıklar atmış olmalı ki,bu şehir duydu.
bir şehir nasıl çığlıklar atmış olmalı ki,bu cenin duydu.
ve dünyaya geldiği ilk anda ağlamaya başladı.
viyak viyak...
bu cenin yaşamayı öğrendi sonra.
ve öğrenmeye başladığı ilk şey ağlamak oldu.
bu şehirde oldu.
bebek doğduğu ilk anda ağlamaya başladı ama
mutluluk mu bu dünyaya gelmiş olmaya,
hüzün mü dünyada kalacak olmaya,
kimse bilmedi;
hem merak da etmedi.
hem belki nefessiz kaldığı her anda bu şehirden kaçmanın hayallerini kurdu.
yüriyim de gidiyim burdan,
bir an önce gidiyim.
bebek büyüdü,önce yürümeye,sonra koşmaya başladı.
meraklı zamanlar yaşadı,
merakı bazen başına iş açtı,bzense çok işine yaradı.
gözleri düşmanca ve dostça bakmamaya başladı.
bakmayı öğrendi,bakışmayı öğrendi.
zaman zaman anne karnında kurduğu hayalleri düşündü.
sonra unuttu.
sonra hatırladı.
sonra yine unuttu.
ve sonra aşkı tattı bebek.
o ilk anda duyduğu çığlıkları çift kişilik bir bakışta buldu.
ve çığlıklarının anlam bulduğu bu yüzde o şehri sevmeye başladı.
o şehre tutuldu.
o şehirde tutuldu.
öfkesinde sığındığı,kaçmak isterken kaçamadığı,içini içine sığdıramadığı anlarda
içine sığındığı bu şehirde kendini buldu.
derken başka bir cenin oluştu bu şehirde.
sonra o da bu şehirde doğdu.
gelip gidenler,görenler göremeyenler
tanık oldular aynı kısırdöngüye.
gülümseyip geçtiler yanlarından.
bu şehirde oldu.

2007-04-05T22:00:00.000+03:00

aynam kırıldı

tanımın farklı.aşkı tanımlamak aşka aşk demek kadar saçma.herkesin kelimesi ayrı en az yankısı kadar.aşk düşüncesidir aşk hissini büyüten.bu fikri onu gördüğüm anda kavradım.korkuyu yenmek üstüne gitmekle çözümlenir diye üstüne üstüne gittim.aşık olma korkumu yendiğim an bırakmıştım silahlarımı yere.
ellerimi arkamda bağladım.tuttu.elimi bırakmasından korktuğum için bıraksaydım elini,tutmaya devam ederdi eminim.
beni bırakacak korkusu yüzünden bırakıp gitseydim,kalırdı.yaşamaya değil,yok olmaya hevesli görünseydim korkum yüzünden var olacaktı.
keşkeleri bırakabilsem yerini iyi kilere bırakacağından emin olduğum kadar eminim tüm bunlardan.
ve tüm bu cümleleri kurarken bile pişman oluşum,kırılacak die içimde sakladığım bir aynayı yere atmayı başardığım an gerçekliğini yitirecek.
aynada gördüklerim benimle olmaya devam edicek.
biliyorum.

adını söyleyip elini uzattığı anda tokalaşmakta tereddüt etmeyişim korkusuz,kaygısız,kaybedecek birşeyi olmayan bir kadın silüetiyle eşdeğerdi.
kaybedecek birşeyi olmayan insanlardan korkmalı cümlesine takılıydı düşüncem.
sonra tanımaya çalışmaya karar verdim onu.
itiraf etmeliyim ki hiç zorlanmadım göründüğü kadarını değil görünmeyen yanlarını da keşfederken.

benim gibi tutup sandalyeyi benim koyduğum yerine koyardı masanın.
benim baktığım yere bakıp benim gördüğüm ayrıntıları seçerdi algısı.
benim gibi kahkaha atar,benim akıttığım yere akıtırdı gözünün yaşını.
en derine.
ondan bahsederken gibi kelimesini kullanmak bile saçmaydı.tıpkısının aynısı,aynası.
okuyor olsaydı o da saçma bulurdu,eminim.

bir gün bir zarf attım posta kutusuna.
okumak için açtığında gördüklerinden emin olmak için beni aradı.
korkmuştu biraz biliyorum.
anladıklarını ısrarla onaylatma çabası bundandı.
ilk harfleri o yüzden o yazdı tenime,zarftan çıkan boş zarfın üzerine.
ben olsaydım,ben de onun yaptığını yapardım.

bir gün öyle bir endişelendi ki düşüp bayılacak sandım,endişesine yenilecek.
aynı endişeyi ağır bir yük gibi içimde taşıyan bendim oysa.
o dile getirdi.konuştuk,görüştük,endişelerimizi erteledik.
sonra aynadaki görüntüm bi hokkabaz gibi taklalar atmaya başladı coşkuyla.
kayıp sirkin şirin veledi.
mordu rengi.

o da ben de endişelerimizi derine gömdük.
öyle sandım.
sonra aynadaki görüntüm beni kandırmaya başladı.
aldatmaya demiyorum çünkü aldanmazdım.kandırmaya,kandım.

içindeki büyüdü,biliyorum.
ben safça aynaya bakarken görüntü benim aynayla aramdaki mesafenin iki katından çok daha uzağa gitmeye başladı.
dur dedim,gitme.geçicem aynanın karşısına yine.
görüntü sana söylüyorum kal orda,gitme.

koştum.
kendimi aynanın karşısında bulduğumda baktım görüntü yok.
elimi uzatıyorum hareket etmiyo eli.
yüzümü uzatıyorum gidiyo yüzü öteye.
hayatta en korktuğum şey.
oysa biliyorum ben korkmasaydım ,gittiğim yerde kalsaydım,içimde değil dışımda saklasaydım aynayı görünen göründüğü yerde görüntü olarak kalırdı.
aynam kırıldı.

şimdi ben kırık bir aynayla...
parçalarını bir araya getirmeye çalışsam da,olmuyor.
yeni cümleler kurmak için aynaya değil kendine bakmak gerek.
biliyorum.

2007-04-05T17:15:00.000+03:00

ÖLMENİ İSTEMİYORUM

"Bunların hepsi bir bütün olduğunda daha değerlidir." dedi kadın. Onun için "an değil, "zaman"dı önemli olan... Bir an için ömür çürütmektense gelecek zamanını nasıl geçireceğine bakardı her daim. Acı çekmeyi sevmezdi. Sızıya önem vermezdi. Söylenmiş sözleri,birileri adına kurulmuş cümleleri hiç ama hiç düşünmezdi.

Buzdolabının üzerine mıknatıslı dolap süsleriyle kondurulmuş bir resmini görse giden sevgilinin, onu çıkarıp alır ve ifadesiz bir suratla,umarsızca çöpe atardı. Bunun onun için hiçbir önemi yoktu. Önemli olan saat üçte kuafördeki randevusuydu.Sonra bu kadın sokaklarda avare avare dolaşmayı pek sevmezdi. Gideceği yere hep taksiyle giderdi. Bomboş yolda müziği son ses açıp süratli bir şekilde araba kullanmayı da sevmezdi, gittiği alışveriş merkezinde park yeri aramayı da... Her seferinde taksiyi seçmesi bundandı.

Bir gün hayatında huzursuzluk yaratmaya başladığı anda artık onun için önemsizleşen giden eski sevgiliden mektup geldi. Kuaförden döndüğünde apartmanın sol tarafındaki posta kutularına baktığı zaman göremediği bir mektuptu bu. Evin içine ilk girdiği anda göze çarpan bir yerde de değildi. Ancak duş almak için banyoya girdiğinde fark edebildi klozetin üzerinde duran siyah zarfı. Önce ürktü, huzursuz hissetti ki bunu hiç sevmezdi. Yarı çıplak bir şekilde klozetin üzerine oturup okumaya başladı merakına yenilip. Normalde asla banyoyu amacı dışında kullanmazdı oysa...

"Önce oku!" diye başlıyordu mektup. "Çöpe atmadan önce lütfen oku. Bunu bir mektup olarak değil de gaipten gelen bir ses olarak algıla ve söyleyebileceklerine kulak ver yaşamın için bir an olsun. Yazabil diye yazıyorum ileride... Yaşayabil diye..." diye devam ediyordu.
(giden eski sevgilinin kadının hayatında öyle çok da önemli bir yeri yoktu ve yaşamı için o kadar da büyük anlamları olan cümleler kurabileceğini sanmıyordu. )

"Neden gittiğimi söylemeliyim sana,yapacağım açıklamadan ne anlayabileceğini bildiğim bir açıklama yapacağım ama yine de okumanı istiyorum. Lütfen oku!"
(Kadının suratında alaycı bir tebessüm oluştu. Bu adam gerçekten de söyleyeceklerinin ciddiye alınması istiyor,bu konuda garip bir şekilde ısrar ediyordu.)

"Bir sabah, uykudaki haline aşık olduğum bir kadının yanından kalkıp eşyalarımı toplayacağım ve sonra kapıyı çekip gideceğim arkama son kez bakmadan, kokunu duyarsam gidemem belki, diye bir karar aldığımda dışarıda yemek yiyorduk. Sen bifteğini bıçakla düzgün karelere ayırıyor, ağzına götürüyor ve yavaş, uzun bir şekilde çiğniyordun yirmi bilmem kaç kez."
(kadın o geceye dönmek istedi ama dönemedi,sayısız kere yemek yemişlerdi dışarıda. Bir ipucu bulmak için devam etti.)

"O sırada bir şarkı çalmaya başladı ve yıllardır beraber olmamıza rağmen daha önce hiç görmediğim bir ışık gördüm gözlerinde."
(şarkıdan bahsetmesiyle beraber hangi gece olduğunu hatırlamıştı. O gece o şarkıyı duyduktan sonra belki de şu anki benliğinin en zayıf noktasını oluşturan olay hakkında çok fazla ipucu vermişti.)

"Sonra sen bifteğe ve tabağa bakmadan ağzına götürmeye başladın lokmaları. Gözlerinin karşıdaki masanın demir ayaklarına daldığının farkında bile değildin."
(o gece çalan şarkıyla beraber hayatının dönüm noktasına dönerek kendini kaybettiğinden karşıdan böyle görünüyor olduğunu fark etmesi imkansızdı.)

"Bakılacak bir şey olmadığını fark ettiğimde seni izlemeye devam ettim. Ağzına götürdüğün lokmalardan bazılarını neredeyse hiç çiğnemeden yutuyor,eline şarap kadehini bakmadan alıyor ve uzun süre kırmızı şarabı kokladıktan sonra bir yudum alıp kadehi geri bırakıyordun. Seni aşık gördüm... Hayatımda ilk defa bir kadının böyle kendinde görüntüsünün altında kendini kaybettiği böyle bir zaman olabileceğini gördüm."
(Kadın çoktan ağlamaya başlamıştı. Artık gözünün önünden cümleler değil, başka şeyler geçiyordu. Ama yine de görünürde okumaya devam etti...)

"Sonra şarkı bitti. Sen sanki az önce de aynı işlemi yapmaya devam ediyormuşsun gibi gözlerini bir kez açıp kapadıktan sonra bifteği yine aynı kare parçalara ayırmaya ve aynı hızda,aynı sayıda çiğnemeye başladın. İnanamadım.İşte ben buna karar verdiğim zaman,böyle bir geceydi... Sen 8 saatlik uykunu almaya çalışırken ben o gece gözümü kırpmadım.Şimdi biliyorum. Ben gittikten sonra buzdolabının üzerindeki resmimize gözün iliştiği an hiç acı çekmeden alıp çöpe atacaksın onu... Olsun at. Ama yeter ki git ve onu bul.Hayatına o gece, o şarkıyı dinlerken gördüğüm gibi devam et. Bunu yaşamaya senin de hakkın var,,hayatındakinin de.Bunun için gittim........."

(belki giderek en doğru kararı vermişti. çünkü hayatını toprağa gömmüş bir kadınla aynı evde yaşamaya devam etmek,tek başına yaşamaktan daha güçtü. üstelik o kadına aşık olmak,onun başkasına aşık olduğunu fark ettiğinde çok daha acı verirdi. ama giden,kadının aşık olduğu adamla neden beraber olamadığını sorgulamadan gitmişti belki bir an erkeklik gururuna yenilip. kadının gözleri kararmış ve önce gerçekten öleceğini sandığı,sonra keşke ölseydim diye yalvardığı gece gözlerinin önünde canlanmıştı.)

-demir lütfen yavaş sür şu arabayıı!!!
-boşver be güzelim,yolda kimse yokkiii...
-bari birazcık sesini kıss, zaten kafan iyi, vurmuştur o kadar şarapp!
-ama aşşkımm bu şarkıyı ne kadar sevdiğimi biliyosunnn
-demir lütfeenn, ölmek istemiyorumm....gülüşmeler........gülüşmeler.........)